II SA/Lu 1558/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant st.insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Lu 1558/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Towarzystwu Budownictwa Społecznego "[...]" Spółce z o.o. pozwolenia na budowę parkingu na 5 stanowisk postojowych oraz przełożenia kabli energetycznych: oświetleniowego i zasilającego na działce o numerze ewidencyjnym 5/18, położonej w L. przy ul. G. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podniósł, że udzielenie pozwolenia na budowę nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie przewiduje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Inwestor uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy parkingu na działce nr 5/18. Wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę wpłynął w terminie ważności tej decyzji. Inwestor wykazał się też prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, składając w dniu 8 lipca 2003 r. odpis umowy użyczenia, zawartej z Gminą L., będącą właścicielem działki nr 5/18. Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę nie narusza więc art.32 ust.4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto parking zaprojektowany został w odległościach spełniających wymagania określone w § 19 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość projektowanego parkingu od najbliższego budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr 7/6 wynosi bowiem 24 m. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Miasta L. uzgodnił lokalizację parkingu oraz przełożenie kabla energetycznego. Również przedstawiciel Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji nie wnosił uwag co do usytuowania parkingu. Organ drugiej instancji ustosunkował się także do zarzutów dotyczących samowolnego rozpoczęcia przez inwestora budowy śmietnika i wyjaśnił, że budowa śmietnika nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, konieczne jest jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Inwestor dokonał takiego zgłoszenia, a uprawniony organ nie wniósł sprzeciwu w terminie określonym w art.30 ust.5 ustawy – prawo budowlane. Inwestor miał zatem prawo przystąpić do wykonywania robót objętych zgłoszeniem. Również zarzuty dotyczące zmiany granic między działkami nr 5/18 i 7/4 uznał organ drugiej instancji za nieuzasadnione i nie mające wpływu na postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę. Dotyczą one odrębnego postępowania administracyjnego. W tej sytuacji organ drugiej instancji uznał, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie narusza art.5 ustawy – Prawo budowlane, a w szczególności nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art.34 i 35 ustawy – Prawo budowlane organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Od decyzji Wojewody skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniosła K.B. Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, mianowicie przepisu art.32 ust.4 pkt 2 i art.34 ust.3 pkt 1 ustawy – prawo budowlane z powodu nie wykazania przez inwestora w toku postępowania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz posłużenie się zarówno przez inwestora, jak i organy administracyjne niezgodnymi ze stanem faktycznym danymi z ewidencji gruntów co do usytuowania parkingu jedynie na działce oznaczonej numerem 5/18. Zarzuca ponadto naruszenie przepisów postępowania przez uchylenie się od ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, spowodowane odmową wyjaśnienia faktycznego usytuowania inwestycji nie tylko na działce nr 5/18, ale również na działce nr 7/4. W uzasadnieniu skargi skarżąca dodatkowo podniosła, że użyczenie gruntów miejskich na czas dłuższy niż trzy lata wymaga zgody Rady Miasta wyrażonej w formie uchwały oraz że inwestor samowolnie rozpoczął budowę śmietnika na cudzym gruncie, nie dysponował wtedy jeszcze bowiem umową użyczenia. Wobec odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wobec tego, że postępowanie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania. Bezpodstawny jest przede wszystkim zarzut naruszenia przepisów art.32 ust.4 pkt 2 i art. 34 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz.718). Stosownie do przepisu art. 7 ust.1 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe (z zastrzeżeniem ust.2, który dotyczy przepisów art. 48-50). Przepis art. 32 ust.4 ustawy - Prawo budowlane w podanym wyżej brzmieniu (Dz.u. Nr 106 z 2000 r., poz.1126) stanowił, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1)złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2)wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisu art.32 ust.4 pkt 2. Definicja pojęcia prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawarta została w przepisie art.3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W uzupełnieniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor przedstawił umowę użyczenia z dnia 3 lipca 2003 r., zawartą przez Gminę L. i Towarzystwo Budownictwa Społecznego "[...]" – Spółkę z o.o.. Na mocy tej umowy Gmina L. oddała Towarzystwu do bezpłatnego używania grunt miejski, stanowiący część działki nr 5/18, z przeznaczeniem na budowę parkingu na pięć stanowisk dla pracowników i interesantów Towarzystwa. Umowa ta wyraźnie zatem przewidziała dla biorącego rzecz do używania prawo wykonywania na opisanej w umowie nieruchomości robót budowlanych. Umowa zawarta została na czas oznaczony od dnia 3 lipca 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. Chybione są więc także zarzuty dotyczące braku uchwały Rady Miasta L. na użyczenie nieruchomości na okres dłuższy niż trzy lata. Skarżąca twierdzi wprawdzie, że planowana inwestycja nie ma charakteru czasowego, wymaga przy tym dużych nakładów, nie jest więc zapewne budowana na okres krótszy niż trzy lata, są to jednak twierdzenia nie poparte dowodami. Brzmienie umowy w tym zakresie jest jednoznaczne. Jej prawdziwość nie została zresztą zakwestionowana. Dla wykazania prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane wystarczające jest wykazanie uprawnienia do wykonywania określonych robót budowlanych, wynikającego ze stosunku obligacyjnego. Nie jest przy tym istotny czas trwania tego stosunku. Chybiony jest też zarzut naruszenia przepisu art. art.34 ust.3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Przepis ten określa, co powinien zawierać projekt budowlany, który należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączony został projekt zagospodarowania terenu, sporządzony w listopadzie 2002 r. Planowana inwestycja przedstawiona została na mapie sporządzonej zgodnie z wymogami określonymi w powołanym przepisie. Mapa zawiera adnotację stwierdzająca jej aktualność w dacie 11 lipca 2002 r. Bezpodstawny jest w tych warunkach zarzut naruszenia przepisu art.34 ust.3 pkt 1. Nie można również zgodzić się z zarzutami skarżącej dotyczącymi braku ustaleń co do faktycznego usytuowania planowanej inwestycji nie tylko na działce nr 5/18, lecz także na działce nr 7/4. Zarówno decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...], jak i wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczą działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 5/18. Z dołączonego do wniosku projektu zagospodarowania terenu, wskazanego wyżej, również wynika, że parking znajdować się będzie na działce nr 5/18. Widać to wyraźnie na mapie dla celów projektowych. Trudno zarzucać organom obu instancji, że nie wyjaśniły faktycznego usytuowania inwestycji, skoro brak jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że inwestycja dotyczyć może także działki nr 7/4. Kwestia zmian w ewidencji gruntów, dokonanych w 2002 r. nie ma znaczenia w sprawie niniejszej, nawet jeśli bowiem działka nr 7/4 została – jak to obrazowo określa skarżąca – "nałożona" na jej działkę nr 7/6, to i tak z faktu tego nie wynika, iż inwestycja prowadzona ma być na działce nr 7/4. Zmiany te nie dotyczą zresztą działki nr 5/18, objętej wnioskiem. Odrębnym zagadnieniem jest to, czy budowa będzie prowadzona zgodnie z decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu na budowę. Wykracza to jednak poza ramy postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do zarzutu, iż inwestor samowolnie rozpoczął budowę śmietnika, zauważyć należy, że budowa ta nie wymagała pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia (art.29 ust.1 pkt 4 w zw. z art.30 ust.1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu przed nowelizacją obowiązującą od lipca 2003 r.). Ponadto stosownie do przepisu art.35 ust.5 tej ustawy właściwy organ mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jedynie w przypadku, gdy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajdowałby się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Taki przypadek w sprawie niniejszej nie zachodzi. W razie spełnienia wymagań określonych w przepisie art. 35 ust.1 i 2 ustawy – Prawo budowlane , czyli w sytuacji gdy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, a także spełnione zostały wymagania określone w art. 32 ust.4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak było w tej sytuacji podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa. Z tych względów i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji. .