II SA/Lu 1484/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asyst. sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2004 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. sygn.: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. P. wykonanie ściany pełnej murowanej w granicy z działką B. S. przy istniejącym budynku stodoły znajdującym się na działce nr ewid. gr. 475 i 476 położonej w miejscowości B. gm. B. stanowiącej własność W. P. w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. Wydaną na skutek odwołania W. P. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję PINB w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i ustalił nowy termin na 30 kwietnia 2004 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie mają zastosowanie obowiązujące w tym czasie warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki, które reguluje rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.. Stosownie do wymogów § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia budynki gospodarcze na działkach zagrodowych powinny być sytuowane w odległości 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. § 13 dopuszcza możliwość sytuowania budynku gospodarczego z materiałów niepalnych bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy sąsiedniej działki, a ściany budynku graniczące z działką nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu nie mogą być odprowadzane na działkę sąsiednią. W świetle cyt. przepisów udzielone zostało pozwolenie na budowę spornego budynku przy uwzględnieniu możliwości zabudowy budynkami na sąsiednich działkach w dobudowie do projektowanego budynku. Organ wskazał, iż zlokalizowanie budynku w odległości 30 cm od granicy działki pozostaje w sprzeczności z w/w przepisami i nie zmieniają tego faktu pobudki wskazane w odwołaniu, którymi kierował się inwestor realizując obiekt niezgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia i obowiązującymi przepisami. Zasadnie więc organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ ten błędnie powołał jako podstawę prawną zamiast 51 ust. 4 Prawa budowlanego art. 51 ust. 5, jednakże z uwagi na fakt, iż przepisy te są zbieżne w treści uznano, że naruszenie to nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ II instancji stwierdził również, iż sprawa odprowadzania wód opadowych z terenu działek, uwzględniając istniejącą konfiguracje terenu winna być rozwiązana odrębnie. Uwzględniając argument zawarty w odwołaniu, dotyczący zbyt krótkiego terminu wykonania nakazanych robót uchylono decyzję w tej części i ustalono nowy termin jej wykonania na 30 kwietnia 2004 r. Na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wniósł W. P., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zaskarżona decyzja została wydana bez rozpatrzenia i wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Wskazał, iż art. 51,na który powołuje się Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego mówi o doprowadzeniu robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem co nie oznacza konieczności doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z udzielonym pozwoleniem na budowę. Nadto wykonanie rozstrzygnięcia tego organu doprowadzi do sytuacji złamania przepisu o odprowadzaniu wód opadowych na własny nieutwardzony teren. Skarżący powołuje się również na wcześniejsze ustalenia poczynione przez jego ojca i sąsiada, zgodnie z którymi wody opadowe z północnych części ich działek miały być odprowadzone naturalnym zagłębieniem terenu wzdłuż granicy działek. W tym celu została zawarta ugoda, że każdy z nich zostawi w swojej działce pas terenu szerokości ok. 30 cm wolny od jakiejkolwiek zabudowy. Skarżący na zwartą zabudowę obu budynków w tym miejscu nie może się zgodzić, ponieważ cała woda z terenu działki sąsiada zostanie skierowana na jego teren i spowoduje zalewanie budynków. Nadto wskazuje, iż działka sąsiada ma ok. 200 m i niekoniecznie jego budynek ma stać przy stodole. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego, iż obiekt budowlany został wykonany niezgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę organ ten nakłada, w drodze decyzji, obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając przy tym termin ich wykonania. W niniejszej sprawie inwestor W. P. wykonał obiekt budowlany – stodołę na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12.12.1994 r. znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy . Decyzja ta przewidywała usytuowanie tego obiektu w granicy działek nr 475 i 476 należących wówczas do B. S. i W. W.. Tymczasem, jak wykazały to przeprowadzone oględziny przedmiotowy obiekt znajduje się w odległości 30 cm od granicy działki, a więc położenie obiektu jest inne niż określone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto takie położenie niezgodne jest z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). W myśl tych przepisów - § 12 rozporządzenia - budynki powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, przy czym odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych. § 13 w/w rozporządzenia dopuszczał możliwość usytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy sąsiedniej, a ściany budynku nie powinny mieć okien i drzwi i wody opadowe nie mogą być odprowadzane na działkę sąsiednią. Tak więc decyzja o pozwoleniu na budowę stodoły mogła przewidzieć usytuowanie budynku tylko zgodnie ze wskazanymi przepisami. Inwestor wykonując obiekt budowlany w odległości 30 cm od granicy działki naruszył zatem postanowienia decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki. Z tych też względów organ nadzoru budowlanego wydał decyzję, wykonanie której doprowadzi przedmiotowy obiekt do stanu zgodnego z prawem. Wskazać należy, iż usprawiedliwieniem takiego odstępstwa nie mogą być jakiekolwiek ustalenia pomiędzy osobami zainteresowanymi. Nie można bowiem poprzez czynności prawne (np. umowa) bądź też czynności faktyczne modyfikować bezwzględnie wiążących przepisów prawa budowlanego. Chybiony jest zarzut skargi, dotyczący odprowadzania wód opadowych. Wody te winny być kierowane przy zachowaniu wymogów określonych w §: §28, 29 i 126 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wynikający z § 29 cyt. rozporządzenia zakaz odprowadzania wód opadowych na teren sąsiedniej działki odnosi się zarówno do skarżącego, jak i B. S. – właściciela działki sąsiedniej. Jeżeli, jak twierdzi skarżący, wody opadowe z terenu działki B. S. będą kierowane, z naruszeniem powołanych przepisów prawa, na działkę i budynek skarżącego, rzeczą właściwego organu będzie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Zatem w ocenie Sądu decyzje organów administracyjnych wydane w rozpatrywanej sprawie są zgodne z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w wyroku.