I OSK 1341/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Izabella Kulig-Maciszewska NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Iwona Sadownik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Służby Cywilnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt IV SAB/Wa 42/05 w sprawie ze skargi A. H. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A. H. na rzecz Szefa Służby Cywilnej kwotę 280 zł /dwieście osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 października 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 42/05 zobowiązał Szefa Służby Cywilnej do zawiadomienia skarżącego A. H. na piśmie, za potwierdzeniem odbioru, o wyniku konkursu na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów oraz o otrzymanych przez A. H. ocenach w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku oraz zasądził od Szefa Służby Cywilnej na rzecz A. H. kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. W dniu 15 grudnia 2004 r. A. H. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w związku z przeprowadzonym konkursem na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów (sygn. K/206/03). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w zakresie obowiązków przedmiotowego centralnego organu administracji publicznej, wynikających z dyspozycji § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, jest zawiadomienie kandydata na piśmie, za potwierdzeniem odbioru, o wynikach konkursu oraz o otrzymanych przez kandydata ocenach, w terminie 7 dni od otrzymania dokumentacji przebiegu konkursu. Skarżący podniósł, że Szef Służby Cywilnej otrzymał wyżej wspomnianą dokumentację po zakończeniu drugiego etapu konkursu. Zespół Konkursowy podjął uchwałę o wynikach konkursu. Szef Służby Cywilnej zaniechał zawiadomienia o wynikach przedmiotowego konkursu czym, w ocenie skarżącego, pozbawił go możliwości zapoznania się z wynikami konkursu, jak również pozbawił prawa wglądu do uchwały o wynikach konkursu oraz do dokumentacji zawierającej jego indywidualne oceny wraz z ich uzasadnieniem. Ponadto skarżący wyjaśnił, że pismami z dnia 17 listopada 2004 r. oraz 9 grudnia 2004 r. zwrócił się do Szefa Służby Cywilnej o przesłanie zawiadomienia, jednakże do dnia skierowania skargi do Sądu nie otrzymał od organu żadnej odpowiedzi. Skarżący wskazał także, że w dniu 18 listopada 2004 r. doręczono mu stanowisko zawarte w zarządzeniu Szefa Służby Cywilnej z dnia 16 listopada 2004 r. o nr [...] o ponownym przeprowadzeniu konkursu na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł: o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi wyjaśnił, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku, bowiem skarżący złożył już w dniu 22 listopada 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącą przedmiotowego konkursu. Ponadto spór pomiędzy stronami został przez skarżącego skierowany do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ podniósł, że po przekazaniu akt konkursu Szef Służby Cywilnej stwierdził naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu i działając na podstawie art. 47 ustawy o służbie cywilnej zarządził jego ponowne przeprowadzenie. Pismem z dnia 16 listopada 2004 r., nr [...] skarżący został zawiadomiony o ponownym przeprowadzeniu konkursu. W ocenie organu powyższe wskazuje, iż Szef Służby Cywilnej nie pozostawał w bezczynności, lecz podjął wszystkie przewidziane prawem czynności. W piśmie z dnia 27 maja 2005 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż skarżący przyłącza się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniosek organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Po jej rozpoznaniu uznał, iż skarga A. H. wniesiona na bezczynność Szefa Służby Cywilnej zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz. 1028 ze zm.), po przeprowadzeniu konkursu zespół ustala wynik konkursu, wskazując najlepszego kandydata lub kandydatów na stanowisko, na które był przeprowadzony konkurs. Stosownie do treści § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia przewodniczący zespołu przekazuje Szefowi Służby Cywilnej dokumentację przebiegu konkursu w terminie 7 dni od podjęcia uchwały o wyniku konkursu. Natomiast w myśl § 14 ust. 3 cytowanego rozporządzenia w terminie 7 dni od otrzymania dokumentacji, o której mowa w § 14 ust. 1, Szef Służby Cywilnej zawiadamia kandydata na piśmie, za potwierdzeniem odbioru, o wyniku konkursu oraz o otrzymanych przez kandydata ocenach. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż jak wynika to z akt sprawy Zespół Konkursowy przeprowadzający konkurs na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów w dniu 6 października 2004 r. podjął uchwałę w sprawie ustalenia wyniku konkursu i wskazał skarżącego A. H. jako najlepszego kandydata na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Przewodniczącego Zespołu Konkursowego, kierowane do Szefa Służby Cywilnej z dnia 15 października 2004 r., w którym informuje o zakończeniu prac przez Zespół. W treści przedmiotowego pisma podano, iż załącznikiem do niego jest dokumentacja z przebiegu konkursu. W aktach sprawy brak jednak dowodu, na podstawie którego można by określić datę, w jakiej Szef Służby Cywilnej otrzymał wyżej wymienioną dokumentację. Sąd wskazał, że w dniu 16 listopada 2005 r. organ wydał zarządzenie o przeprowadzeniu ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w Ministerstwie Finansów, z powodu stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu zakończonego uchwałą z dnia 6 października 2004 r. Z treści powyższego zarządzenia wynika, że przed jego wydaniem Szef Służby Cywilnej był w posiadaniu dokumentacji przebiegu konkursu, a zatem i uchwały w sprawie ustalenia wyników konkursu. Sąd stwierdził zatem, że Szef Służby Cywilnej przedmiotową dokumentację otrzymał, a data jej przekazania zawiera się w okresie pomiędzy 15 października 2004 r. a 16 listopada 2004 r. Ponadto Sąd podniósł, że w skardze z dnia 15 grudnia 2004 r. skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie został zawiadomiony o wyniku konkursu oraz o otrzymanych ocenach, zaś organ twierdzeniu temu nie zaprzeczył. W pierwszej kolejności Sąd rozważył dopuszczalność przedmiotowej skargi na bezczynność. Odnośnie dopuszczalności przedmiotowej skargi na bezczynność organu w świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że postępowanie konkursowe prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) zmierzające do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej. Natomiast obowiązek Szefa Służby Cywilnej, wynikający z § 14 ust. 3 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa. W ramach prowadzonego konkursu organ był zobowiązany podjąć czynność, która winna być skierowana do zindywidualizowanych podmiotów, tj. kandydatów na wyższe stanowisko w służbie cywilnej. Czynność taka dotyczy konkretnych uprawnień, których zakres został wskazany w § 15 przedmiotowego rozporządzenia. Stosownie do powołanego przepisu, w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia o wyniku konkursu zawierającego wskazanie najlepszego kandydata lub kandydatów na określone stanowisko, kandydat ma prawo wglądu do uchwały o wyniku konkursu oraz do dokumentów zawierających jego indywidualne oceny. Czynność polegająca na zawiadomieniu o wyniku konkursu kształtuje zatem konkretne uprawnienia jego uczestników wynikające z przepisów prawa. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie konkurs zakończył się wskazaniem najlepszego kandydata. W ocenie Sądu zaistniał zatem obowiązek Szefa Służby Cywilnej do dokonania zawiadomień. Gdyby konkurs zakończył się odstąpieniem od wskazania kandydata na stanowisko, wówczas zgodnie z § 14 ust. 3 w zw. § 13 ust. 1 rozporządzenia Szef Służby Cywilnej nie miałby obowiązku zawiadomienia kandydatów. Sąd uznając, że czynność polegająca na zawiadomieniu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na mocy przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. stwierdził, że należało zbadać, czy został wyczerpany administracyjny tok zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza art. 52 P.p.s.a. nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawach bezczynności w sytuacji aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis ten dotyczy jedynie zaskarżenia wydanych już aktów i dokonanych czynności, nie zaś bezczynności organu w takich sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji organu odnośnie odrzucenia skargi. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Skarga, na którą powołano się w odpowiedzi na skargę dotyczy innego rodzaju czynności, a mianowicie zarządzenia o przeprowadzeniu ponownego konkursu. Rozstrzygając w przedmiocie bezczynności Sąd bada stan sprawy na dzień wyrokowania. Sąd stwierdził, iż do dnia wydania wyroku w sprawie Szef Służby Cywilnej nie dokonał zawiadomienia A. H. o wyniku konkursu, jak również o otrzymanych przez niego ocenach. W ocenie Sądu, zawarty w odpowiedzi na skargę argument, że nie może być mowy o bezczynności Szefa Służby Cywilnej wobec wydania przez ten organ zarządzenia o ponownym przeprowadzeniu konkursu - jest chybiony. Skarga na bezczynność dotyczy bowiem konkretnej czynności, jaką jest przesłanie przez Szefa Służby Cywilnej zawiadomienia o wyniku konkursu. Czynność taka nie została przez organ dokonana. Od powyższego wyroku Szef Służby Cywilnej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz. 1028) w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 oraz art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię. W ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. zarzucił natomiast naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności art. 120 i art. 16 § 2 P.p.s.a. prowadzące do nieważności postępowania ze względu na skład sądu orzekającego sprzeczny z przepisami prawa (art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a.), a także naruszenie art. 65 w zw. z art. 47 § 1 i art. 75 P.p.s.a. prowadzące do nieważności postępowania ze względu na pozbawienie organu możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), a także naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. Organ podniósł, że wbrew dyspozycji wskazanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w składzie asesora, a nie sędziego, co stanowi oczywiste naruszenie przepisów postępowania. Takie stanowisko znalazło potwierdzenie w piśmiennictwie prawniczym, w którym stwierdzono, że w trybie uproszczonym sprawa nie może być rozpoznana przez asesora sądowego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 184). Naruszenie art. 120 i art. 16 § 2 P.p.s.a. w ocenie organu doprowadziło w rezultacie do sytuacji, w której skład sądu był sprzeczny z tymi przepisami, a zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. stanowi to przesłankę do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Ponadto Sąd pierwszej instancji wbrew dyspozycji art. 65 i art. 75 P.p.s.a. nie doręczył organowi odpisu pisma strony skarżącej z dnia 27 maja 2005 r., co narusza w sposób oczywisty zasadę kontradyktoryjności i równości stron procesowych, gdyż przed wydaniem wyroku organ nie miał szansy w jakikolwiek sposób wypowiedzieć się o twierdzeniach strony skarżącej, a o istnieniu pisma dowiedział się dopiero z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W ocenie organu te uprawnienia zostały w przedmiotowym postępowaniu naruszone w taki sposób, który pozbawił stronę możności obrony swoich spraw. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. organ wskazał, że wiąże się on z zarzutami w ramach tzw. pierwszej podstawy kasacyjnej. Podniósł, że w sprawie stwierdzono naruszenie zasad postępowania i Szef Służby Cywilnej zarządził ponowny konkurs. W związku z tym nie było celowe wypełnienie dyspozycji § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów, skoro konkurs został unieważniony. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przewidzianych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. H. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że asesorzy sądowi mogą w sądach wykonywać zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości oraz zadania z zakresu ochrony prawnej w zakresie udzielonego im upoważnienia. Możliwym jest zatem wydanie wyroku w postępowaniu uproszczonym przez asesora, pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniego upoważnienia. Odnośnie pisma z dnia 27 maja 2005 r. skarżący wskazał, że w jego treści potwierdził w całości zarzuty skargi oraz wobec faktu, że było to pierwsze pismo składane przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wniesiono o kierowanie korespondencji na wskazany adres oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego te dwa dodatkowe wnioski są standardowe i nie wnoszą do sprawy nic szczególnego, co w przypadku braku doręczenia pisma organowi mogłoby pozbawić go możności obrony swoich praw. W kwestii naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez naruszenie prawa materialnego w wyniku błędnej wykładni § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 oraz art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej skarżący stwierdził, że wbrew ciążącemu obowiązkowi Szef Służby Cywilnej nie zawiadomił go o wyniku konkursu oraz o otrzymanych przez kandydata ocenach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy – art. 120, art. 16 § 2, art. 65 w zw. z art. 47 § 1 i art. 75 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. oraz zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię - § 14 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu i szczegółowych zasad przeprowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz. 1028) w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 6 oraz art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Służbie Cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.). W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FKS 618/04, ONSAiWSA 2005/6/120). Oceniając zarzuty skargi kasacyjnej w przedstawionej wyżej kolejności, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, postępowanie przeprowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, nie narusza powołanych przepisów P.p.s.a., a ponad wszystko nie jest dotknięte wadą skutkującą jego nieważność. Stosownie do art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może za zgodą Kolegium Sądu, powierzyć asesorowi pełnienie czynności sędziowskich w tym sądzie na czas określony, nieprzekraczający 5 lat. Powierzenie pełnienia czynności sędziowskich uprawnia asesora do orzekania, zarówno na rozprawach jak i na posiedzeniach niejawnych. W zakresie powierzonych mu zadań asesor jest sędzią. Jeżeli zatem ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem sędziego dla określenia np. składu Sądu – art. 16 § 2 i art. 120, pojęcie to jest równoznaczne z pojęciem asesora, który z mocy aktu mianowania i powierzenia mu pełnienia czynności sędziowskich jest właśnie sędzią. W rozpoznawanej sprawie skład Sądu (asesor) był zgodny z przepisami prawa, nie zachodzi zatem przesłanka nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie można też uznać za słuszny zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego pozbawienia strony możności obrony swych praw, poprzez niedoręczenie Szefowi Służby Cywilnej pisma skarżącego z dnia 27 maja 2005 r. Pozbawienie strony możliwości obrony swych praw należy zawsze oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy. Nie każde naruszenie przepisów procesowych przez Sąd będzie skutkowało pozbawieniem strony możności obrony swych praw, a tym samym nieważnością postępowania. O nieważności postępowania decyduje bowiem waga uchybień procesowych i wynikających z nich skutków, polegających na tym, że strona na skutek uchybień Sądu nie mogła brać udziału i nie brała udziału w postępowaniu. Inne są bowiem skutki niezawiadomienia strony o terminie rozprawy, czy niedoręczenia jej wyroku z uzasadnieniem, inne natomiast niedoręczenia pisma procesowego strony przeciwnej. W tym ostatnim wypadku zarzut pozbawienia strony możności działania należy oceniać na podstawie treści niedoręczonego pisma procesowego. W piśmie z dnia 27 maja 2005 r. pełnomocnik skarżącego przyłączył się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz ustosunkował do złożonej odpowiedzi na skargę. Zawarta w piśmie skarżącego polemika ze stanowiskiem organu nie wnosiła do sprawy nic nowego, a co uzasadniałoby podjęcie konkretnych czynności procesowych w sprawie. Wymienione pismo nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia obrony stanowiska organu prezentowanego w odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie niedoręczenie Szefowi Służby Cywilnej pisma skarżącego z dnia 27 maja 2005 r. stanowiło uchybienie procesowe. Uchybienie to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało żadnego wpływu na możliwość uczestniczenia przez organ administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ani też istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza niewystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. powodującej nieważność postępowania. Przechodząc do oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Służbie Cywilnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm.) w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu Szef Służby Cywilnej zarządza przeprowadzenie ponownego konkursu. Uwzględniając skargę na bezczynność Szefa Służby Cywilnej polegającą na niezawiadomieniu kandydata na piśmie o wyniku konkursu i otrzymanych przez kandydata ocenach – § 14 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz.U. Nr 91, poz. 1028 ze zm.) Sąd I instancji wykładni ww. przepisu dokonał w oderwaniu od § 16 ust. 1 rozporządzenia oraz dyspozycji art. 47 ust. 1 ustawy o Służbie Cywilnej. Przede wszystkim Sąd orzekający nie rozważył kwestii jaki skutek dla obowiązku określonego w § 14 ust. 3 ww. rozporządzenia ma zarządzenie ponownego konkursu oraz celu jakiemu w istocie służy opisane w przepisie zawiadomienie kandydata o wyniku konkursu. W ramach pierwszego z wymienionych zagadnień należy zastanowić się nad tym, czy w sytuacji zarządzenia przez Szefa Służby Cywilnej ponownego konkursu, wobec stwierdzenia, że poprzedni konkurs został przeprowadzony z naruszeniem jego zasad, nie zostają unicestwione skutki (wyniki) wcześniejszego konkursu czy więc zarządzenie ponownego konkursu nie jest równoznaczne z unieważnieniem poprzedniego. Przyjęcie takiego poglądu, a za którym przemawia również treść § 16 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym kandydat składa odwołanie od wyniku konkursu do Szefa Służby Cywilnej w terminie 7 dnia od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w § 14 ust. 3, oznaczałoby brak wyniku konkursu, od którego kandydat może się odwołać, a tym samym zniesienie w takiej sytuacji obowiązku zawiadomienia. Z § 16 ust. 1 rozporządzenia wynika, że celem zawiadomienia określonego w § 14 ust. 3 rozporządzenia jest umożliwienie kandydatowi zaskarżenia wyniku konkursu. W przypadku braku wyniku, nie istnieje przedmiot zaskarżenia, a tym samym nie znajduje racjonalnego uzasadnienia nakładanie na organ obowiązku, którego realizacja ma umożliwić kandydatowi odwołanie się od nieistniejącego wyniku konkursu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni § 14 ust. 3 rozporządzenia. Tylko gramatyczna wykładnia wymienionego przepisu, z pominięciem pozostałych uregulowań dotyczących materii związanej z konkursem na wyższe stanowiska w służbie cywilnej oraz niedokonanie przez Sąd I instancji wykładni celowościowej analizowanego przepisu, uzasadnia w całości zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 203 pkt 2 ww. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł jak w sentencji.