I SA/Wa 184/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Asesor WSA Iwona Kosińska /spr./ Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. O., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej: "[...] lub ich następstwa wywołane przez następujące substancje chemiczne: [...]". W uzasadnieniu swojego stanowiska organ II instancji podniósł, że S. O. w latach 1983 - 1997 był zatrudniony w Spółce [...] S.A. w P. na stanowisku montera formacji naczyniowej i pracował w kontakcie z ołowiem i jego związkami nieorganicznymi (w stężeniach nie przekraczających wartości najwyższych dopuszczalnych stężeń). Podczas badań wykonanych w 1997 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w W. nie znaleziono podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby [...]. Ponowne badanie (po odwołaniu się zainteresowanego w 1999 r.) odbyło się w Instytucie Medycyny Pracy w L., gdzie również nie potwierdzono u skarżącego następstw zawodowej ekspozycji na [...]. W dniu 27 sierpnia 2003 r. S. O. zgłosił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej. W oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie z dnia 22 marca 2004 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w dniu [...] maja 2004 r. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od tej decyzji, nie zgadzając się z jej treścią, odwołał się S. O. podnosząc, że decyzja organu I Instancji wydana została na podstawie orzeczenia lekarskiego, które nie uwzględnienia wszystkich wyników badań. Skarżący dostarczył kserokopie dokumentów oraz badań lekarskich i wniósł o ponowne przeprowadzenie badania w Instytucie Medycyny [...] w S. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. przychylił się do wniosku odwołującego się i w dniu 23 sierpnia 2004 r. skierował go na konsultację do wnioskowanego Instytutu, który na podstawie całokształtu obserwacji klinicznej, w tym analizy wywiadu chorobowego i zawodowego, przeprowadzonych badań i konsultacji wydał w dniu 5 października 2004 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u badanego następstw przewlekłego zawodowego narażenia na ołów. W tej sytuacji organ II instancji stwierdził, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez uprawnioną do orzekania jednostkę służby zdrowia. Organa Inspekcji Sanitarnej nie mają uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego niż to uczynili lekarze orzecznicy rozpoznania schorzenia i biorąc powyższe pod uwagę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] maja 2004 r. Od tej decyzji organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. O. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, ponieważ nie uwzględnia ona, jego zdaniem, wszystkich wyników badań i nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Instytut Medycyny Pracy w S. przy wydawaniu swojej opinii nie wziął pod uwagę leczenia i wyników badań u specjalistów takich jak: ortopedy, neurologa, psychologa i reumatologa. Zdaniem skarżącego instytucje, do których się odwoływał, celowo lekceważyły wyniki badań, aby uniemożliwić mu ubieganie się o uznanie jego schorzeń za chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Kontrola sądowo-administracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania danej sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna, bowiem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa. Oceniając jedynie przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne, mając na względzie, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oceny stanu zdrowia skarżącego Sąd nie może uczynić przedmiotem swej kontroli, Sąd uznał, że kwestionowane postępowanie jest zgodne z przepisami prawa zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z przepisem §8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wydanym na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Stosownie natomiast do przepisu §2 ust.1 tego rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Dla stwierdzenia choroby zawodowej przez organ sanitarny w drodze decyzji muszą więc być spełnione dwie przesłanki: rozpoznanie choroby zawodowej przez właściwe jednostki organizacyjne służby zdrowia i stwierdzenie istnienia związku przyczynowego tej choroby z warunkami wykonywanej pracy. Oznacza to, że nie każda choroba z punktu widzenia medycznego może być uznana za chorobę zawodową nawet, jeżeli cierpi na nią osoba, która była narażona na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. W niniejszej sprawie dwie specjalistyczne jednostki organizacyjne służby zdrowia, powołane do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednoznacznie stwierdziły, że występujące u skarżącego: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] nie dają podstaw do rozpoznania u S. O. następstw przewlekłego zawodowego narażenia na [...]. W postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie §5 i §6 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Skoro skarżący nie przedstawił dowodów podważających zasadność wydanych przez kompetentne placówki medyczne opinii, brak jest podstaw do stwierdzenia ich niewiarygodności lub nierzetelności. Takim dowodem nie mogą być w szczególności dołączone przez skarżącego do odwołania kserokopie 14 dokumentów, które w większości są kserokopiami materiałów znajdujących się już w aktach sprawy, które zostały zgromadzone w trakcie postępowania administracyjnego. Pozostałe zaś materiały dotyczą jedynie oceny stwierdzonych u skarżącego schorzeń i nie zawierają dowodów wskazujących na istnienie nieprawidłowości w procesie wydawania przez uprawnione jednostki organizacyjne służby zdrowia orzeczeń lekarskich. Z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do rozpoznania u S. O. następstw przewlekłego zawodowego narażenia na [...] została podjęta po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego badania skarżącego powierzono powołanym do tego jednostkom organizacyjnym. Decyzja administracyjna została wydana na podstawie wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego, co nakazuje Sądowi stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, nie było dotknięte naruszeniem prawa. Jak już podkreślono, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to skarga S. O. nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.