IV SA/Gl 189/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. N. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozszerzenia uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu [...] r. H. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie rozszerzenia uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy postulował oddalenie skargi nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.s.a.). Natomiast w przypadku, gdy strona wniesie skargę po upływie terminu do jej wniesienia, w myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a., sąd odrzuca skargę. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu [...] r. Tymczasem skarżący nadał skargę w Urzędzie Pocztowym w Z. dopiero w dniu [...]r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej), a więc po upływie trzydziestu dni od daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zaznaczyć, że wystąpienie przez skarżącego do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o podanie dokładnego adresu sądu właściwego do orzekania w sprawie, nie miało żadnego wpływu na bieg ustawowego terminu zaskarżenia wymienionej powyżej decyzji. W szczególności zaś nie spowodowało zawieszenia biegu tego terminu. W konsekwencji skargę należało uznać za spóźnioną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.s.a. orzec o jej odrzuceniu.