II OZ 1076/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2005r., sygn. akt II S.A./Po 165/05 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2004r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a oddalić zażalenie. UZASADNIENIE. Postanowieniem z dnia 12 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił T. G. przyznania prawa pomocy. W treści uzasadnienia swego rozstrzygnięcia, Sąd I instancji wskazał, iż T. G. w związku z wniesioną skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący zamieszkuje w lokalu o powierzchni 68 m2 stanowiącym odrębną nieruchomość, nie posiada żadnych osób na utrzymaniu, utrzymuje się ze świadczeń emerytalnych w kwocie 2.312,46 zł brutto miesięcznie. Sąd I instancji wskazał, iż skarżący pomimo wezwania nie podał czy posiada oszczędności na kontach bankowych. W ocenie Sądu wskazane przez skarżącego koszty związane np. z utrzymaniem samochodu, remontem i modernizacją mieszkania nie mają charakteru kosztów utrzymania koniecznego. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarżący nie wykazał, okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyznania mu prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł T. G.. Skarżący stwierdził, iż jest kombatantem, a jego sytuacja finansowa wbrew stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie pozwala mu na ponoszenie kosztów udziału w toczącym się postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Trzeba przede wszystkim podkreślić, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Mając na uwadze treść powołanego art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Z powyższych względów na podstawie art. 197 § 1 i 2 art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie podlega oddaleniu.