I SA/Ol 223/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 XI 2005 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. nakazuje ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie 100 zł (sto złotych) tytułem opłaty sądowej. I SA/OI 223/05 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2005 r., na podstawie art. 220 § 2 i art. 233 § l pkt l, w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 2.02.2005r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]", którym pozostawiono bez rozpatrzenia podanie złożone w dniu 27.12.2004r. o umorzenie wszystkich zaległości podatkowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Strona w dniu 24.12.2004r. złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Organ podatkowy I instancji pismem 28.12.2004r., znak: "[...]", na podstawie art. 169 § l Ordynacji podatkowej, wezwał Stronę do usunięcia braków przedmiotowego wniosku poprzez: określenie rodzaju pomocy o którą Strona się ubiega, oraz o ile wniosek dotyczy pomocy de minimis o wysokości pomocy publicznej otrzymanej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienia o pomoc, a także określenie rodzaju i kwoty zaległości podatkowych oraz okresu jakiego dotyczą. Pouczono Stronę, iż nie usunięcie w/w braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z uwagi na fakt, iż Strona nie usunęła braków przedmiotowego wniosku w wyznaczonym terminie. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż złożone podanie nie spełniało wymogów określonych w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz art. 37 ust. l i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U.Nr 123, poz. 1291) i zaskarżonym postanowieniem z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]", pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Strony z dnia 27.12.2004r. o umorzenie wszystkich zaległości podatkowych. W złożonym zażaleniu Strona zarzuciła, iż postanowienie nie dotyczy zasadniczego, w pełni uzasadnionego wniosku z dnia 24.12.2004r. o cofnięcie aktu oskarżenia i umorzenie zaległości podatkowych. Rozpatrując przedmiotowe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej zważył, co następuje. Zgodnie z art. 168 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60), podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym_wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Art. 169 § l Ordynacji podatkowej, stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Stosownie do art. 67 § la Ordynacji podatkowej umarzanie zaległości podatkowych (...) na wniosek podatnika będącego beneficjentem pomocy, następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291). Jak wynika z art. 37 ust. l w/w ustawy podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w ciągu 3 ostatnich lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, iż podmiot ubiegający się o pomoc inną, niż pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy, informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierającej w szczególności dane o dacie jej udzielenia, podstawie prawnej, formie i przeznaczeniu. W związku z powyższym wskazać należy, iż niniejsza informacja, jak wynika z w.cyt. przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jest istotnym wymogiem podania, którą należy złożyć wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy. Bezspornym w sprawie jest, że Strona nie usunęła braków podania o umorzenie zaległości podatkowych, poprzez złożenie takiego oświadczenia. Zatem prawidłowo organ podatkowy I instancji pozostawił podanie z dnia 24.12.2004r. bez rozpatrzenia, jako że nie spełnia ono wymogów określonych przepisami prawa. Wskazać trzeba, iż pomimo braku takiego obowiązku, organ odwoławczy zastosował w niniejszej sprawie instytucję przewidzianą w art. 200 Ordynacji podatkowej, dwukrotnie zawiadamiając Stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Strona wprawdzie w pismach z dnia 17.03.2005r. i 25.03.2005r. wyraziła chęć zapoznania się z aktami sprawy. Jednakże ani w wyznaczonym zawiadomieniami terminie, ani do dnia wydania niniejszego postanowienia Strona nie skorzystała z powyższej możliwości. Powyższe uchybienie organu odwoławczego i tak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż brak jest podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.01.2005r., znak: "[...]". Strona, jak wyżej wskazano, w postępowaniu podatkowym przed organem podatkowym I instancji nie uzupełniła istotnego wymogu podania, co skutkowało pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej orzekł jak w sentencji. Skargę do Sądu wniósł L. B. Wskazał, że domagał się umorzenia zaległości podatkowej odnośnie wszystkich podatków. Podkreślił, że decyzja zapadła z pominięciem rzetelnej analizy sytuacji materialnej wnioskodawcy. W konsekwencji domagał się on uchylenia zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i domagał się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Z wniosku skarżącego z dnia 24 XII 2004 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że wnioskodawca L. B. prowadzi działalność gospodarczą. Z treści wniosku wynika również, że domagał się on umorzenia wszystkich zaległości podatkowych. Wykaz tych zaległości został wyszczególniony w informacji (k. 22- 23 akt podatkowych.). Z tych podstawowych faktów wynika, że przedmiotowy wniosek spełniał wymogi formalnoprawne, a zatem brak było podstaw do żądania jego uzupełnienia, a tym bardziej do jego zwrotu z przyczyn formalnych. Instytucja wzywania do usunięcia braków formalnych ma służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów, nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników . (wyrok NSA z dnia 23 I 1996 r., II SA 1473/94 , ONSA 1997, nr 3 , poz. 114 ). W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w rzeczywistości wystosował do skarżącego wezwanie, którego celem było merytoryczne rozpoznanie wniosku (k.17 akt podatkowych). Ponadto powyższe wezwanie zostało sformułowane alternatywnie i to w taki sposób, aby wnioskodawca dokonał kwalifikacji prawnej własnego wniosku. Tymczasem kwalifikacja prawna wniosku powinna być dokonana przez organy skarbowe. Z treści wniosku wynikało, że L. B. jest przedsiębiorcą. A zatem przy rozpoznaniu wniosku o umorzenie zaległości podatkowej organy skarbowe uwzględniają przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z dnia 31 maja 2004 r., 123.1291 ). Zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej określają przepisy art. 36, art. 73 oraz art. 86-89 i art. 296 Traktatu WE - art. 3 cytowanej ustawy. Rozporządzenie Komisji (WE) NR 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. UE L z dnia 13 stycznia 2001 r. Dz.U.UE.L.01.10.30) określa zasady tej pomocy. Ogólna kwota pomocy de minimis przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 100.000 euro w jakimkolwiek okresie trzech lat. Pułap ten stosuje się bez względu na formę pomocy i jej cel.. Pułap określony w ust. 2 wyrażony jest jako dotacja pieniężna Wszystkie użyte wartości są wartościami brutto, to znaczy nieuwzględniającymi potrąceń z tytułu podatków bezpośrednich. W przypadku gdy pomoc udzielana jest w formie innej niż dotacja, kwota pomocy stanowi subwencyjny ekwiwalent pomocy brutto. Pomoc wypłacana w kilku ratach dyskontowana jest do wartości w momencie przyznania dotacji. Stopa procentowa zastosowana do celów dyskontowych oraz do obliczenia kwoty pomocy w przypadku pożyczki uprzywilejowanej jest stopą referencyjną stosowaną w momencie przyznania dotacji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 169 Ordynacji podatkowej, gdyż wniosek skarżącego spełniał wymogi formalne i powinien być rozpoznany merytorycznie. Merytoryczne rozpoznanie wniosku wymaga podjęcia czynności procesowych określonych w art. 121, 122, 123, 124, 180, 187 § l, 188, 191 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego na podstawie art.145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm.) należało orzec jak w pkt. I wyroku. O treści określonej w pkt. II wyroku Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 P.p.s.a. O ściągnięciu wpisu od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa- kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie orzeczono na podstawie art. 200 i art. 223 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 221, poz. 2193), gdyż skarżący wpisu nie uiścił. (pkt III wyroku).