II SA/Ol 676/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Lech Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" r. nr w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz L. K. kwotę 2.000 (dwa tysiące) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu wniosku L. K. z dnia 11 czerwca 2004 roku, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. decyzją z dnia 8 marca 2005 roku, nr "[...]" przyznał wnioskodawcy płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2004 w pomniejszonej wysokości 943238,17 zł, w tym z tytułu: Jednolitej Płatności Obszarowej 2004 - 394547,96 zł oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej 2004 - 548690,21 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 3 ust. l Ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 roku, nr 6, poz. 40 ze zm.). W uzasadnieniu organ podniósł, że względu na zawyżoną deklarację powierzchni działek rolnych kwotę płatności bezpośrednich z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej zmniejszono w wysokości 46101,86 zł, a sankcja została nałożona na podstawie art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 roku ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 roku rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji. Natomiast kwotę płatności bezpośrednich z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej zmniejszono w wysokości 64112,96 zł i na podstawie art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 roku ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92. W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. wniósł o jej uchylenie i wydanie decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich w pełnej wysokości, wynikającej ze złożonego w dniu 11 czerwca 2004 roku wniosku, czyli od gruntów rolnych o powierzchni 2202,54 ha jako zgodnej ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu podniósł, że jego wniosek co do powierzchni 1874,07 ha został rozpatrzony pozytywnie, a nie wypłacono mu dopłaty od powierzchni 328,47 ha i nie wskazano zasadności pomniejszenia powierzchni o tę wielkość. Ponadto L. K. stwierdził, że z otrzymanego w dniu 30 sierpnia 2004 roku z biura Geodezji i Obrotu Nieruchomościami GOES protokołu kontrolnego z czynności kontrolnych dokonanych w jego gospodarstwie nie wynika na jakich działkach i przez kogo zostały dokonane pomiary kontrolne. W tej sytuacji niemożliwe jest ustosunkowanie się do wyników tych pomiarów. Poza tym nie został poinformowany o rozpoczęciu i zakończeniu przedmiotowej kontroli, ani on, ani jego pracownicy nie brali w niej udziału i nie podpisywali protokołu z czynności kontrolnych. Wniósł o powołanie niezależnych unijnych inspektorów w celu ustalenia przy jego obecności powierzchni zgłoszonych działek. Decyzją z dnia 6 lipca 2005 roku, nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że 19 sierpnia 2004 roku w gospodarstwie L. K. przeprowadzono kontrolę i dokonano pomiarów wszystkich działek za wyjątkiem trzech działek rolnych znajdujących się w województwie "[...]". W wyniku tej kontroli inspektorzy terenowi stwierdzili różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną w złożonym wnioski a powierzchnią stwierdzoną w rzeczywistości. Stwierdzone niezgodności obejmowały zawyżenia, jak i zaniżenia powierzchni działek rolnych. Ponadto na działce o powierzchni 2,02 ha stwierdzono brak dobrej kultury rolnej z uwagi na to, że jest to teren zachwaszczony, częściowo zabagniony, zarośnięty ostami, pokrzywami i roślinnością bagienną. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001 roku, jeżeli w wyniku kontroli zostaną wykryte rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną a rzeczywistą powierzchnią działek są nakładane sankcje związane z przekroczeniem powierzchni wnioskowanej. W tej sytuacji ponownie została wyliczona wysokość sankcji i stwierdzono, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem rachunkowym. Ponadto organ stwierdził, że z protokołu kontroli wynika, iż L. K. został powiadomiony o rozpoczęciu kontroli telefonicznie 18 sierpnia 2004 roku, a o jej zakończeniu - faxem 26 sierpnia 2004 roku. Z treści protokołu wynika również, że podczas dokonywania czynności kontrolnych obecni byli zarządcy gospodarstw, natomiast kontrole na miejscu są przeprowadzane bez uprzedzenia zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Poza tym organ wyjaśnił, że procedury Agencji nie przewidują możliwości weryfikacji wyników kontroli inspektorów terenowych przez niezależnych unijnych ekspertów. Na powyższą decyzję L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa i niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż płatności bezpośrednie powinny zostać przyznane w pełnej wysokości od posiadanych przez niego gruntów rolnych o powierzchni 2202,54 ha. Ponadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu nie ustosunkowanie się do kwestii podnoszonych przez niego w odwołaniu takich jak: nie poinformowanie skarżącego o rozpoczęciu i zakończeniu kontroli w jego gospodarstwie, nie uczestniczenie skarżącego ani zarządców jego gospodarstw w przeprowadzanych czynnościach kontrolnych, nie podpisanie przez skarżącego bądź jego zastępców protokołu kontrolnego, a także brak wyjaśnienia na jakich działkach i przez kogo zostały dokonane pomiary. Poza tym skarżący podniósł, że nie przedstawiono mu rozliczenia powierzchni działek zmierzonych przez inspektorów i bezpodstawnie odrzucono wniosek o powołanie niezależnych inspektorów terenowych w celu ustalenia powierzchni zgłoszonych działek. L. K. wyjaśnił, że wniosek o dopłatę sporządzili zarządcy jego gospodarstw rolnych w oparciu o aktualne wypisy z rejestru gruntów pobrane z Biura Powiatowego ARiMR w K. (gospodarstwo rolne w R.) i wypisy z rejestru gruntów pobrane ze Starostwa Powiatowego w K. w dniu 28 maja 2004 roku (gospodarstwo rolne w S.). Z kolei zbiorczy wniosek o dopłatę został sporządzony wspólnie przez obydwu zarządców, z uwzględnieniem gruntów położonych na terenie województwa "[...]". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Ponadto stwierdził, że materiały kontrolne wskazują na powiadomienie skarżącego o rozpoczęciu i zakończeniu kontroli, a także skarżący w odwołaniu od decyzji przyznał, że 30 sierpnia 2005 roku otrzymał protokół kontrolny. Poza tym z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 21 kwietnia 2004 roku wynika, że kontrole na miejscu przeprowadza się co do zasady bez uprzedzenia, można jedynie w określonym czasie zawiadomić o niej, jeżeli nie zagrażałoby to celowi kontroli. W piśmie procesowym z dnia 16 września 2005 roku L. K. wyjaśnił, że gospodarstwo rolne w R. o pow. 1010,8329 ha zakupił jego brat J. K. od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w O. Ponadto przedstawił kserokopię ośmiu wypisów z rejestru gruntów wystawionych przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu 24 października 2003 roku dotyczących powierzchni działek wchodzących w skład zakupionego gospodarstwa w R., których łączna powierzchnia wynosi 1010,8329 ha i jest zgodna z powierzchnią zakupionego w 1995 roku gospodarstwa. Poza tym skarżący podniósł, że powierzchnia gruntów gospodarstwa rolnego w R. podlegająca opodatkowaniu podatkiem rolnym wynosiła łącznie 983,15 ha. Do wniesionego pisma została również dołączona tabela rozliczenia gruntów gospodarstwa rolnego w R., z której wynika, że łączna powierzchnia gruntów rolnych według ośmiu wypisów z rejestru gruntów wystawionych przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu 24 października 2003 roku wynosi 974,69 ha, natomiast łączna powierzchnia gruntów rolnych zawarta we wniosku do ARiMR o dopłaty w 2004 roku wynosi 972,65 ha . Z kolei gospodarstwo rolne w S. o łącznej powierzchni 1379,55 ha skarżący dzierżawił od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział Terenowy w O. na podstawie umowy dzierżawy z dnia "[...]" 1995 roku . Gospodarstwo to zostało scharakteryzowane w siedmiu wypisach z rejestru gruntów sporządzonych 28 maja 2004 roku przez Starostwo Powiatowe w K., zgodnie z którymi jego łączna powierzchnia wynosi 1370,8564 ha i jest zgodna z powierzchnią wydzierżawioną w 1995 roku (różnica pomiędzy powierzchnią określoną w umowie dzierżawy, a powierzchnią ujętą w wypisach z rejestru gruntów wynika z tego, że różnica ta została wyłączona z zawartej 14 lipca 1995 roku umowy dzierżawy). Powierzchnia gruntów gospodarstwa rolnego w S. podlegająca opodatkowaniu podatkiem rolnym wynosiła łącznie 1313, 2677 ha . Z dołączonej tabeli rozliczenia gruntów gospodarstwa rolnego w S., wynika, że łączna powierzchnia gruntów rolnych według wypisów z rejestru gruntów wystawionych przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu 28 maja 2004 roku wynosi 1224,4478 ha, natomiast łączna powierzchnia gruntów rolnych zawarta we wniosku do ARiMR o dopłaty w 2004 roku wynosi 1222,32 ha . Ponadto skarżący wyjaśnił, że cała powierzchnia użytkowanych przez niego w 2004 roku gruntów rolnych według wypisów z rejestru gruntów wynosi 2206,7078 ha, a we wniosku o dopłaty do ARiMR łączna powierzchnia gruntów użytkowanych rolniczo została określona na 2202,54 ha, przy czym cała powierzchnia użytkowanych gruntów uprawiana jest na wysokim poziomie. L. K. zakwestionował rzetelność dokonanych pomiarów gruntów w jego gospodarstwie z powodu nie brania przez niego bądź jego zarządców udziału w ich dokonywaniu, nie poinformowania go o metodach i sposobach pomiarów, a także nie uwzględnieniu dopuszczalnych błędów urządzeń pomiarowych. Pismem procesowym z dnia 7 listopada 2005 roku skarżący uzupełnił skargę załączając postanowienie z dnia 13 października 2005 roku, o umorzeniu śledztwa nr "[...]" przeciwko L. K. podejrzanemu o to, że w dniu 11 czerwca 2004 roku w K., w siedzibie ARiMR w celu uzyskania korzyści majątkowej w postaci dotacji przedłożył nierzetelny dokument wprowadzając tym samym w błąd pracowników ARiMR poprzez podanie nieprawdziwych informacji o rodzaju i powierzchni posiadanych gruntów rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje wyłącznie pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Natomiast Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeżeli niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze i wniosków w niej zawartych, Sąd stwierdzi istotne naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił skargę, gdyż podczas kontroli legalności decyzji podjętych przez organy administracji publicznej stwierdził naruszenie przepisów art. 7 i 77 § l k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określonych przepisami Unii Europejskiej reguluje ustawa z dnia 18 grudnia, 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 roku, nr 6, poz. 40 ze zm.), zwana dalej u.p.b. Zgodnie z przepisami tej ustawy płatność bezpośrednia udzielana jest producentowi rolnemu na jego wniosek, a jej wysokość w danym roku kalendarzowym zależy od iloczynu deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów rolnych i stawek płatności na l hektar gruntu rolnego (art. 2 ust. 4 u.p.b.). Zatem wysokość płatności bezpośrednich przyznawanych producentowi rolnemu zależy m.in. od powierzchni gruntów rolnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności. Organy orzekające o przyznaniu płatności bezpośrednich są uprawnione do przeprowadzenia kontroli udzielenia i wykorzystania pomocy ze środków Unii Europejskiej na mocy art. 6 ust. l i ust. 2 u.p.b. Nie oznacza to jednak, że postępowanie to może być prowadzone z pominięciem ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Nawet jeżeli w sprawie mają zastosowanie przepisy szczególne normujące kwestię przeprowadzenia kontroli, to organy orzekające w sprawie nie są zwolnione z obowiązku stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Należy pamiętać, że z treści art. l pkt l k.p.a. wynika, że przepisy tego kodeksu stosuje się do postępowań przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Do tego typu spraw z pewnością należy sprawa o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, a wynika to z art. 3 u.p.b. Na mocy art. 6 ust. l i 2 u.p.b. dyrektor oddziału regionalnego Agencji, bądź inne upoważnione przez Prezesa Agencji jednostki organizacyjne, przeprowadzają kontrole w zakresie spełnienia przez producentów rolnych warunków do przyznania płatności. Przed rozpoczęciem kontroli osoba upoważniona do jej przeprowadzenia jest obowiązana okazać imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli (art. 6 ust. 3 u.p.b.). Z regulacji tej można wysnuć wniosek, że osoba kontrolowana ma prawo uczestniczyć w czynnościach kontrolnych, gdyż w innym przypadku nie byłoby komu okazać upoważnienia do kontroli. Z zapisu, iż "kontrole na miejscu przeprowadza się bez uprzedzenia" znajdującego się w art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 8 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, Dziennik Urzędowy nr L 141/18 30/04/2004, a także w art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 Dziennik Urzędowy nr L 327 12/12/2001 nie można wyprowadzać wniosku, że podmiot kontrolowany może być pozbawiony prawa do uczestniczenia w kontroli. Udział w kontroli nie jest obowiązkiem producenta rolnego, ale jego uprawnieniem, z którego może on skorzystać. Poza tym udział kontrolowanego w dokonywanych czynnościach kontrolnych byłby wskazany choćby po to, aby producent rolny mógł wskazać należące do niego grunty. W ten sposób możliwe byłoby uniknięcie sporów co do tego, jakie grunty faktycznie zostały poddane kontroli, co ma miejsce w niniejszym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi, że nie został zawiadomiony o rozpoczęciu kontroli i w tej sytuacji ani on, ani zarządcy jego gospodarstw nie brali w niej udziału. Nie został również zawiadomiony o jej zakończeniu i nie podpisał protokołu kontroli. Z protokołu kontroli zaś wynika, że dzień przed dokonaniem kontroli skarżący został powiadomiony o niej telefonicznie, a przy kontroli obecni byli zarządcy gospodarstw skarżącego – R. M. i Z. D., którzy odmówili podpisania protokołu podobnie jak i to, że skarżący został zawiadomiony o zakończeniu kontroli, ale nie mógł się stawić. W tej sytuacji wobec pozostających ze sobą w oczywistej sprzeczności dwóch różnych stwierdzeń trudno jednoznacznie określić, czy skarżący rzeczywiście został zawiadomiony o początku i zakończeniu kontroli, czy przy dokonywanych czynnościach byli obecni zarządcy gospodarstw skarżącego i czy 10 strona powinna wiedzieć na jakiej podstawie zostały one nałożone i dlaczego w takiej wysokości. Wyjaśnienie powodów nałożenia sankcji i sposób wyliczenia ich wysokości powinny być zawarte w uzasadnieniu decyzji, gdyż celem uzasadnienia decyzji jest przekonanie strony o trafności podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych określił jedynie wysokość nałożonej sankcji i podał podstawę prawną jej nałożenia. Takie działanie organu narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a., bowiem sposób wyliczenia sankcji został przedstawiony dopiero w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Trudno jest do końca zrozumieć także tok rozumowania organu II instancji uznającego decyzję wydaną przez organ I instancji za prawidłową, bo przecież Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. uznał, iż L. K. dopłaty powinien otrzymać tylko za 1874 hektary, zaś Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. przy zachowaniu takiej samej kwoty potrąceń uznał, że dopłaty są należne za 2093 hektary. W protokole z kontroli wykazane są też zachwaszczenia znajdujące się na jednej z działek w żaden sposób w zaskarżonej decyzji nie zostało jednak wykazane czy stwierdzenie tego faktu miało jakikolwiek wpływ na wysokość przyznanych dopłat to jest czy również z tego powodu zastosowano sankcje czy tylko z uwagi na różnice w pomiarach wielkości gruntów. Ponadto organy obu instancji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy przed jej rozstrzygnięciem, czym naruszyły art. 7 i 77 § l k.p.a. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1/2002 z dnia 28 grudnia 2001 roku ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 11 Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej (Dzienni Urzędowy nr L 3/01/2002) sankcji, w postaci obniżek i wyłączeń w ramach systemu pomocy obszarowej, nie stosuje się jeżeli rolnik przedłożył rzeczywiście poprawne informacje lub w przypadku, gdy w inny sposób może wykazać, że nie ponosi winy zasada ta obowiązuje w zasadzie przy wszystkich systemach pomocowych natomiast w niniejszej sprawie jakby o nie zapomniano. Zarówno organ I, jak i II instancji nie wyjaśniły dlaczego wystąpiły rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku a powierzchnią wynikająca z dokonanych przez organ pomiarów, organy nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sprawie, gdyż nie wzięły pod uwagę wypisów z rejestru gruntów na podstawie, których skarżący sporządził wniosek o przyznanie płatności i innych dowodów wskazanych w skardze z których zdaje się wynikać, że powierzchnia wskazana we wniosku o dopłaty jest zgodna z danymi z rejestru gruntów. Należy pamiętać, że zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego są organy prowadzące postępowanie. Wydając przedmiotowy wyrok Sąd w żaden sposób nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia organu administracji, ale niezależnie od tego jaka decyzja zostanie wydana musi z niej w sposób oczywisty wynikać czy i z jakiego tytułu danej osobie przysługują dopłaty oraz w jakiej wysokości, ewentualnie czy i na jakiej podstawie należy zastosować potrącenia i w jakiej wysokości, zawsze musi być też wskazana podstawa prawna wydanej decyzji, a uzasadnienie jej wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, innymi słowy muszą być spełnione wszystkie przesłanki określone w art.107 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § l pkt l lit c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o 12 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 8 marca 2005 roku oraz na mocy art. 152 orzekł, że nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Ponadto Sąd w oparciu o art. 200 powyższej ustawy zasądził od organu na rzecz strony skarżącej poniesione przez nią koszty postępowania sądowego.