VI SA/Wa 1144/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie : Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant: Piotr Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozów regularnych z naruszeniem warunków zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2004r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej B. G. kwotę 735 zł (siedemset trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania. Dnia [...] grudnia 2003r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. poddał kontroli drogowej autobus marki [...] nr rej. [...] będący własnością B. i W. G.. W toku kontroli okazano zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu regularnego osób wystawione dla B. G. i W. G. – "T." spółka cywilna na trasie L., D., O. oraz wypis z licencji na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu regularnego osób na nazwisko B. G. – "T." i skoordynowany rozkład jazdy na nazwisko B. G. i W. G. z dnia [...] maja 2003r. ważny do dnia [...] czerwca 2004r., przewidujący przejazd na trasie O., D., L., B.. Kontrola miała miejsce w miejscowości R.. W protokole kontroli stwierdzono, że pojazd wykonywał przewóz regularny na trasie O., D., L., B., a zezwolenie obejmowało jedynie trasę O., D., L., zatem przewóz na trasie do B. odbywał się bez zezwolenia. Stwierdzono również brak dwóch wykresówek. Do protokołu kontroli dołączono fotografię autobusu z umieszczoną na przedniej szybie tablicą "B.". Kierowca podpisał protokół bez zastrzeżeń. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. nałożył na B. G. –"T." karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób bez wymaganego zezwolenia i karę 400 zł za brak dwóch wykresówek. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 92 ust.1 i ust. 4 oraz art.18 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r., poz. 1371 z późn. zmianami/ a także lp. 1.2.1. i 1.11.11.ust.1 lit.b załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skoordynowanie rozkładu jazdy do B. nie stanowi uzyskania zezwolenia na przejazd do B., zatem na trasie do B. wykonywany był regularny przewóz osób bez zezwolenia. Od tej decyzji odwołała się B. G.. Zarzucała poczynienie dowolnych ustaleń. Wskazała, że nie mogła wykonywać regularnego przewozu drogowego osób na trasie do B., gdyż nie miała na taki przejazd zezwolenia. Kontrolowany przejazd był przewozem okazjonalnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. 2004r. nr [...] skierowaną do B. G. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary za brak wykresówek oraz uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia o uchyleniu wskazał, że skoro nie wiadomo gdzie wsiedli pasażerowie, to nie można stwierdzić czy przewóz był bez zezwolenia czy też tylko z naruszeniem warunków zezwolenia i zaznaczył, że jeśli pasażerowie wsiedli na odcinku trasy objętym zezwoleniem, to przejazd na odcinku poza zezwoleniem był przejazdem z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu i stanowił naruszenie z lp.1.2.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. nałożył na B. G. –"T." karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, że obecnie nie jest możliwe stwierdzenie gdzie wsiedli pasażerowie. Wobec braku podstaw do stwierdzenia, że miejsce to znajdowało się poza trasą objętą zezwoleniem należy przyjąć, że pasażerowie wsiedli na trasie O., D., L. a przewóz do B. odbywał się z naruszeniem warunków zezwolenia. Od tej decyzji odwołała się B. G.. Zarzucała naruszenie art.7 i 77 KPA i poczynienie dowolnych ustaleń. Wskazała, że kontrolowany przejazd był przewozem okazjonalnym, a wobec braku oświadczeń pasażerów nie można ustalić, że był to przewóz regularny. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. 2004r. nr [...] skierowaną do B. G. "T." utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 p.1 KPA oraz art.22 ust.1 i art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym i lp.1.2.2. p.3 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że wykonywany był transport regularny o czym świadczy zarówno zezwolenie na transport regularny jak i skoordynowany rozkład jazdy do B. oraz utrwalony w dokumentacji fotograficznej fakt umieszczenia na autobusie tablicy - "B.". Tę decyzję B. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wywodziła jak uprzednio, naruszenie art.7 i 77 KPA i bezpodstawne ustalenie, że przewóz był regularny, choć w rzeczywistości był to przewóz okazjonalny. Zarzucała, że nie przesłuchano kierowcy ani pasażerów, zatem ustalenie charakteru przewozu było dowolne. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wskazywał, że w innej sprawie ze skargi ze skargi tych samych skarżących przyznali oni, że wykonywali przewóz regularny do B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenie prawa, choć z przyczyn innych niż podnosiła to skarżąca. W sprawie niniejszej z treści zezwolenia wynika, że było ono udzielone wspólnikom spółki cywilnej "T." B. G. i W. G.. Ze wszystkich pochodzących sprzed daty kontroli dokumentów wynika, że działalność gospodarcza pod nazwą "T." prowadzona jest przez B. i W. G. i na wniosek ich obojga został skoordynowany rozkład jazdy przez Zarząd Województwa [...]. Jednak w postępowaniu administracyjnym nie zostało ustalone, kto jest w rzeczywistości przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy i kto ponosi odpowiedzialność na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie jest zatem jasne czy prawidłowo postępowanie toczyło się tylko z udziałem B. G. czy też powinien w nim również uczestniczyć W. G.. Jeśli istotnie działalność gospodarczą prowadzą B. i W. G. w formie spółki cywilnej – to powinni oboje uczestniczyć w postępowaniu o nałożenie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Okoliczność ta nie została jednak wyjaśniona mimo, że właściwe określenie strony postępowania należy do podstawowych obowiązków organu administracji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ z naruszeniem art. 7 KPA i 77 KPA nie ustalił wszystkich okoliczności sprawy i nie wyjaśnił kto powinien uczestniczyć w postępowaniu w charakterze strony, a takie uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i jest wystarczającym powodem do uchylenia obu decyzji. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 p. 1 lit. c Sąd uchylił obie decyzje i orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie w związku z § 14 ust.2 p.1 lit.a w związku z § 6 p.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 120,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 600,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 15,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd orzekł o niewykonywaniu uchylonych decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.