II GSK 52/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 1315/04 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 22 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. oddalił skargę J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 22 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że skarżący zgłosił zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w zakresie miejsca wykonywania działalności i przedmiotu wykonywanej działalności. Określając przedmiot prowadzonej działalności J. P. podał symbole PKD (Polskiej Klasyfikacji Działalności), lecz przyporządkował im inne niż w PKD opisy słowne. W związku, że skarżący uchylił się od uzupełnienia wniosku przez podanie opisu działalności zgodnego z PKD Dyrektor Wydziału Działalności Gospodarczej i Przedsiębiorczości Urzędu Miejskiego w S. decyzją z dnia 20 lipca 2004 r. odmówił wpisu zmian do ewidencji działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), w myśl którego "zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD)". Przepisy art. 7-7i wymienionej ustawy zostały utrzymane w mocy do dnia 31 grudnia 2006 r., na podstawie art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Zgodnie z art. 7d ust. 1 ustawy Prawo działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest zobowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do jego osoby i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu, powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a także informację o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Przy dokonywaniu zgłoszenia zmian odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący zgłaszając organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego odnoszące się do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, miał obowiązek określić przedmiot tej działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności - stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 33, poz. 289 ze zm.). Zdaniem WSA zaskarżona decyzja jest zgodna z art. 7b ust. 2 pkt 3 oraz art. 7c pkt 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej, gdyż złożone przez P. P. zgłoszenie zawierało dane niezgodne z PKD zaś skarżący nie wyraził zgody na dokonaną przez organ ewidencyjny ich korektę, jak również sam nie dokonał usunięcia braków wniosku, poprzez zmianę opisu słownego przedmiotu działalności gospodarczej. Sąd I instancji uznał za niezasadny zarzut niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) z przepisem art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym. Zdaniem Sądu, wpisy w ewidencji działalności gospodarczej nie muszą ściśle odpowiadać unormowaniom zawartym w innych ustawach określającym zasady wykonywania poszczególnych zawodów, co jednak nie oznacza, że wpisy te (lub PKD) są sprzeczne z tymi ustawami. Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 ze zm.) wyznacza nieprzekraczalne dla tej grupy zawodowej granice aktywności gospodarczej. Z kolei rozporządzenie w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności– wydane na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) – reguluje kwestie związane z grupowaniem statystycznym działalności gospodarczej. Systematyka przyjęta w PKD (a w konsekwencji w ewidencji działalności gospodarczej) klasyfikuje określone rodzaje działalności gospodarczej do pewnych grup (w tym klas i podklas), w ramach których występować mogą różne (chociaż pod pewnymi względami podobne) rodzaje działalności (np. "działalność prawnicza" obejmująca zarówno adwokatów jak i notariuszy). Problem występuje szczególnie wyraźnie, gdy na danym poziomie klasyfikacyjnym PKD używa określenia "pozostałe", czyli nie wymienione wyżej, chociaż mogące być zróżnicowane, rodzaje działalności, W związku z tym, w określeniach wpisywanych do ewidencji nie muszą (a w istocie nie mogą) znajdować się dodatkowe, nie przewidziane w PKD, dookreślenia rodzaju działalności, jak np. proponowane przez skarżącego uściślenia: "- w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości". Brak takiego wpisu w ewidencji nie oznacza, że jest on niezgodny z ustawą o doradcach podatkowych, jak również nie oznacza, iż doradca może wykonywać działalność np. informatyczną lub wydawniczą w nieograniczonym zakresie, a więc także poza zakresem przewidzianym w ustawie o doradztwie podatkowym. Przepisy PKD (wprowadzone rozporządzeniem Rady Ministrów) i przepisy ustaw określających zasady wykonywania poszczególnych zawodów regulują odrębne kwestie i nie zachodzi między nimi stosunek nadrzędności ustawy nad rozporządzeniem. WSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia punktu 51 części I rozdziału 4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie PKD. Przepis ten stanowi, że PKD "definiuje działalności gospodarcze" (zdanie 1), natomiast w zdaniu 2 stwierdzono jedynie, że "jednostka może wykonywać jedną lub wiele działalności gospodarczych umiejscowionych w jednym lub wielu grupowaniach PKD". Tak więc z jednej strony PKD zawiera wiążące dla zgłaszającego i organu ewidencyjnego "definicje działalności gospodarczej", z drugiej zaś, grupuje te działalności w określonych kategoriach, nadając im przy tym odpowiednie oznaczenie liczbowe i literowe (symbole) oraz nazewnictwo. Nie można przy tym podzielić poglądu skarżącego, iż wiążące miałyby być jedynie oznaczenia liczbowe (symbole) klasyfikacji, natomiast w zakresie nazewnictwa klasyfikacja nie jest wiążąca i każdy podmiot gospodarczy mógłby w sposób dowolny (nawet zgodny z zapisami ustaw korporacyjnych) określać zgłaszane do ewidencji rodzaje wykonywanej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, nie miał również żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dołączony do skargi dowód w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w S. XVII Wydziału Gospodarczego KRS z dnia 22.01.2004 r. o dokonaniu wpisu do KRS przedmiotów działalności innych niż określone w podklasach PKD. Orzeczenie to nie wiąże innych organów ewidencyjnych, gdyż dotyczy ewidencji (rejestracji) prowadzonej przez inny organ rejestrowy, na podstawie innych przepisów i dotyczy innego, niż skarżący podmiotu gospodarczego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. P. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Powołując obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej powoływanej jako p.p.s.a., zarzucił orzeczeniu: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w szczególności: - art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej; - art. 31 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym; - punktu 51 części I rozdziału 4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności poprzez niewłaściwą ocenę prawidłowości interpretacji przez organy administracyjne powołanych wyżej przepisów przez co za zasadną została uznana przez sąd odmowa wpisu przez organy ewidencyjne zgodnego z rzeczywistym przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art.134 § 1, 106 § 2 i 3 i 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeanalizowanie przez sąd całokształtu sprawy z powodu nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w którym była wskazana podstawa faktyczna żądania, co spowodowało oddalenie skargi. Strona skarżąca podniosła między innymi, że art. 7b ustawy – Prawo działalności gospodarczej dotyczy faktycznie wykonywanej (a więc z ograniczeniami narzuconymi przez odrębne przepisy) przez przedsiębiorcę działalności. Przyjęcie poglądu, że wpisowi podlega potencjalnie możliwy - choćby zakazany przedmiot działalności, byle był zgodny z nazwą grupowania PKD, jest nieuprawnione. Ewidencja działalności gospodarczej ma charakter jawny oraz korzysta z domniemania prawdziwości danych w niej zawartych (art. 24 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej). Niewątpliwie przepisy ustawy o doradztwie podatkowym wyznaczają tej grupie zawodowej granice aktywności gospodarczej, których przekroczenie spowodować może poniesienie określonych konsekwencji. Jednak pogląd, że rozpatrywanie tego zagadnienia wyłącznie z punktu widzenia przedsiębiorcy, który powinien narzucić sobie ograniczenie faktycznie wykonywanej działalności w stosunku do wpisu nie jest, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, uprawniony. Takie podejście jest niewłaściwe, gdyż legalizowałoby z góry założoną rozbieżność między stanem faktycznym (dopuszczalnym zakresem faktycznie wykonywanej działalności) a uzewnętrznianym organom i osobom trzecim stanem formalnym (niezgodnym z prawdą wpisem zakresu prowadzonej działalności) i wprowadzałoby w błąd na skutek wydawania przez organ ewidencyjny na żądanie zaświadczeń lub informacji o treści wpisu niezgodnych ze stanem faktycznym (art. 42. ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Niezgodność wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy może skutkować ponadto - zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - wykreśleniem takiego wpisu. Według skarżącego ustawowe pojęcie "określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z PKD" oznacza rzeczywiste określenie faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej, którą to dopiero należy umiejscowić co najmniej w określonym grupowaniu PKD - na co wprost wskazuje punkt 51 części I rozdział 4 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności. Dla prawidłowości wpisu do ewidencji działalności gospodarczej należy określić przedmiot faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej i w prawidłowy sposób go zakwalifikować, zależnie od stopnia szczegółowości do odpowiedniego grupowania, podklasy, klasy lub grupy PKD. W ten sposób całkowicie zostaną, zdaniem strony skarżącej, spełnione przesłanki z art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, które nie będą naruszać jednocześnie zakazu wykonywania pewnych rodzajów działalności, w konkretnym przypadku wynikających z art. 31 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności ma charakter służebny, systematyzujący i porządkujący w stosunku do ustaw określających przedmiot wykonywanej działalności, nie tylko do ustawy o doradztwie podatkowym. Skoro ustawa o doradztwie podatkowym wyraźnie definiuje dozwolone rodzaje działalności, to akt prawny w randze rozporządzenia nie może tego zmieniać nawet gdyby struktura jego pojęć kończyła się na podklasie. Zgodnie z rozporządzeniem, przedmiot faktycznie wykonywanej działalności musi być przyporządkowany do jednej prawidłowo określonej podklasy - czyli numeracji, ale niekoniecznie nomenklatury. Według skarżącego użyte w art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo działalności gospodarczej określenie "zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności" oznacza jedynie przypisanie faktycznie wykonywanego przedmiotu działalności gospodarczej do numeracji PKD. Istniejącą pozornie kolizję pomiędzy wymogiem zgodności wpisu do ewidencji ze stanem rzeczywistym a formalnym wymogiem zgodności z PKD usuwa numeracja podklas, klas, grup i działów znajdująca się w PKD. Decydujące znaczenie dla celów statystycznych ma bowiem numeracja a nie formalne nazewnictwo, które nie zawsze musi pokrywać się z przedmiotem faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że Sąd niewłaściwie ocenił wniosek o przeprowadzeniu dowodu uzupełniającego. Dowód ten wskazywał faktyczne podstawy żądania, które można było uwzględnić w ocenie działań organu ewidencyjnego – tym bardziej że dowód stanowił dokument urzędowy dotyczący rozstrzygnięcia tego samego zagadnienia. Nie powinno być tak w demokratycznym państwie prawna, że organy jednostek samorządu lokalnego, różnie i odmiennie niż sąd interpretują na szczeblu gmin tę samą normę prawną obowiązującą wszystkich przedsiębiorców - tym przypadku wynikającą z art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej. "Wspomniany wyżej dowód, gdyby był dopuszczony przez sąd, musiałby spowodować co najmniej analizę tego problemu pod kątem możliwości i zakresu autonomii co do odmiennego orzekania w takiej samej sprawie przez poszczególne lokalne organy rejestrowe odnośnie możliwości określania faktycznego a nie formalnego przedmiotu działalności na tle rozstrzygnięć Sądów Rejonowych -Wydziałów Gospodarczych Krajowego Rejestru Sądowego." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów składających się na podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Gdyby ta podstawa kasacyjna okazała się usprawiedliwiona, to co do zasady zbędne byłoby rozpatrywanie zarzutów składających się na podstawę wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W grupie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, strona skarżąca wymieniła art. 134 § 1, art. 106 § 2 i 3 oraz art. 151 p.p.s.a. Naruszenia tych przepisów miały polegać na "nieprzeanalizowaniu przez sąd całokształtu sprawy z powodu nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w którym była wskazana podstawa faktyczna żądania", co doprowadziło do oddalenia skargi. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która polega na badaniu zgodności zaskarżonych aktów i czynności z prawem. Jak z tego wynika zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych nie jest zbieranie i ocena materiału dowodowego oraz dokonywanie ustaleń faktycznych. Wyjątek od tej zasady określony jest w art. 106 § 3 p.p.s.a. pozwalający na przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w przypadkach, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zasady zbierania, prowadzenia i oceny uzupełniających dowodów z dokumentów określają stosowane odpowiednio za pośrednictwem art. 106 § 5 p.p.s.a. przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu należy uznać za niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości w zakresie oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie WSA szczegółowo wyjaśnił dlaczego wniosek dowodowy skarżącego nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko sądu pierwszej instancji należy podzielić, gdyż istotnie zaoferowany przez skarżącego dowód w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w S. XVII Wydziału Gospodarczego KRS z dnia 22 stycznia 2004 r. o dokonaniu wpisu do KRS dotyczącego innego podmiotu i innej formy prowadzenia działalności gospodarczej, podlegającej rejestracji w innym trybie i na podstawie innych aktów prawnych nie miał mocy wiążącej w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Zauważyć także należy, że odmowa uwzględnienia wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę nie jest równoznaczna z zaniechaniem przeprowadzenia pełnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. WSA taką ocenę przeprowadził, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 151 p.p.s.a. to skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera uzasadnienia tego zarzutu, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku jego oceny. Przechodząc do oceny grupy zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Zdaniem skarżącego WSA dokonał niewłaściwej oceny interpretacji przez organy administracyjne art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo działalności gospodarczej, art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym i punktu 51 części I rozdziału 4 załącznika do rozporządzenia w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności, przyjmując, że zasadna była odmowa wpisu ewidencyjnego zgodnego z rzeczywistym przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej. Istota problemu sprowadza się do kwestii, czy określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodne z Polską Klasyfikacją Działalności ( art. 7b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo działalności gospodarczej), powinno uwzględniać wyłącznie oznaczenia liczbowe i opisy słowne PKD, czy także regulacje wynikające z innych aktów prawnych regulujących możliwy zakres prowadzenia działalności gospodarczej (np. art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym). Rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przepisy o klasyfikacji działalności zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.) i mają na celu przede wszystkim grupowanie statystyczne rodzajów działalności gospodarczej, a co za tym idzie uporządkowanie i ujednolicenie nazewnictwa rodzajów działalności gospodarczej. Klasyfikacja działalności gospodarczej ma znaczenie głównie w operacjach statystycznych i informatycznych i tym celom służy. Przy czym wiążące znaczenie mają nie tylko oznaczenia symbolowe, ale również ich opisy słowne. Wbrew stanowisku skarżącego brak jest podstaw do przyjęcia, że każdy przedsiębiorca może dowolnie opisywać zgłaszany do ewidencji rodzaj wykonywanej działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że wpisanie w ewidencji działalności gospodarczej określonego przedmiotu tej działalności nie przesądza o możliwości jej rzeczywistego wykonywania. Tytułem przykładu wskazać można prowadzenie działalności wymagającej uzyskania koncesji. O jej wydanie może ubiegać się podmiot, który uzyskał wcześniej wpis do ewidencji działalności gospodarczej (rejestru przedsiębiorców). Wpis do ewidencji może bowiem dotyczyć podmiotu, który zamierza podjąć i wykonywać działalność gospodarczą objętą obowiązkiem uzyskania koncesji, o ile zostanie wskazany jej przedmiot działania według PKD. Dokonanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej nie oznacza jednak, że podmiot legitymujący się odpowiednim wpisem może legalnie wykonywać taką działalność przed uzyskaniem wymaganej koncesji. Tak więc należy mieć na uwadze, że sam wpis w ewidencji działalności gospodarczej nie przesądza o tym w jakim zakresie może prowadzić działalność gospodarczą konkretny podmiot. W rozpoznawanej sprawie ramy aktywności gospodarczej skarżącego określa ustawa o doradztwie podatkowym. Skarżący może podejmować działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym i to niezależnie od sposobu określenia przedmiotu tej działalności w ewidencji. Innymi słowy nawet ogólne, zgodne z PKD, określenie przedmiotu działalności np. działalność wydawnicza w przypadku skarżącego oznacza możliwość prowadzenia jej wyłącznie w zakresie wynikającym z art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym. Wbrew stanowisku skarżącego nie prowadzi to do niezgodności wpisu w ewidencji z rzeczywiście wykonywanym rodzajem działalności, gdyż niejednokrotnie zbyt szczegółowe klasyfikowanie działalności gospodarczej prowadziłoby do naruszenia warunku określenia przedmiotu tej działalności zgodnie z PKD. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.