VI SA/Wa 1659/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi H. S.-B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego oddala skargę H. S.-B., zwana dalej "skarżącą", pismem z dnia 12 sierpnia 2004 r. zwróciła się do Prezesa Sądu Okręgowego w K. o wpisanie na listę tłumaczy przysięgłych języka niemieckiego. W dacie złożenia tego wniosku obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 18, poz. 112 ze zm.). W myśl § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia biegłych sądowych i tłumaczy ustanawia przy sądzie okręgowym prezes tego sądu. Decyzją Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] odmówiono skarżącej ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego. Podstawą dla odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej była negatywna ocena umiejętności skarżącej, jako kandydata na tłumacza przysięgłego, dokonana przez pracownika Instytutu Filologii Germańskiej w W. [...] E. B.. W następstwie odwołania skarżącej Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania temu organowi. Według Ministra Sprawiedliwości brak było uzasadnienia dla poddania skarżącej egzaminowi na kandydata na tłumacza przysięgłego, skoro posiadała ona tytuł magistra filologii języka niemieckiego. Zalecono organowi I instancji dokonanie oceny, w oparciu o zgromadzoną dokumentację, czy skarżąca spełnia warunki określone w powołanym rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 1987 r., konieczne do ustanowienia tłumaczem przysięgłym. W dniu 27 stycznia 2005 r. weszła w życie ustawa z 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 273, poz. 2702), która wprowadziła istotne zmiany w zakresie warunków i trybu nabywania prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która m.in. złożyła z wynikiem pozytywnym przed Państwową Komisją Egzaminacyjną egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski. Omawiana ustawa, odmiennie niż to przewidywało rozporządzenie z dnia 8 czerwca 1987 r., nie przewiduje trybu decyzji administracyjnej dla ustanowienia tłumacza przysięgłego. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego nabywa osoba, która zdała egzamin przed Państwową Komisją Egzaminacyjną. Minister Sprawiedliwości zachował w tym względzie jedynie prawo do wydania świadectwa potwierdzającego nabycie uprawnienia do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego (art. 5 ust. 2 ustawy). Wspomniane świadectwo nie jest decyzją administracyjną. Ma ono walor zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 k.p.a. Wobec utraty przez Prezesa Sądu Okręgowego w K. uprawnienia decyzyjnego w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym, a to w związku z wejściem w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, decyzją z dnia 4 maja 2005 r. Prezes Sądu Okręgowego w K. umorzył postępowanie w sprawie, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W następstwie odwołania skarżącej decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko, iż wskazana wyżej zmiana stanu prawnego w zakresie warunków i trybu nabywania prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego czyniła bezprzedmiotowym postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 105 ust. 1 k.p.a.. Skarżąca, jak podkreślono, może ubiegać się o wpisanie na listę tłumaczy przysięgłych prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości po zdaniu egzaminu na tłumacza przysięgłego przed Państwową Komisją Egzaminacyjną. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuca naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 9 i art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto w poddaniu jej sprawdzianowi z języka niemieckiego upatruje naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, statuującego zasadę równości wobec prawa. Jak podnosi szereg osób zostało ustanowionymi przysięgłymi z języka niemieckiego bez uprzedniego poddania ich wspomnianemu sprawdzianowi. Powołała się na stanowisko zawarte w wyroku NSA w Warszawie z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87 (ONSA 1987/2/67), w świetle którego organ odwoławczy, rozpatrując sprawę ponownie co do jej istoty, jest obowiązany usunąć te wadliwości decyzji, których dopuścił się organ I instancji. Uchylenie decyzji w toku instancji z powodu błędnego powołania podstawy prawnej oraz niewłaściwego jej uzasadnienia jest sprzeczne z przepisami art. 138 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie tych decyzji. W trakcie postępowania administracyjnego w sprawie ustanowienia skarżącej tłumaczem przysięgłym doszło, jak to już wyżej wskazano, do istotnej zmiany stanu prawnego w zakresie warunków i trybu nabywania prawa wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego. Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego pozbawiła bowiem prezesa sądu okręgowego prawa wydawania decyzji w sprawie ustanowienia tłumaczem przysięgłych. Tym samym takich uprawnień nie miał już również i Minister Sprawiedliwości rozpoznający odwołanie od decyzji prezesa sądu okręgowego w takiej sprawie. Ustawa o zawodzie tłumacza przysięgłego nie zawiera przepisu przejściowego, który regulowałby kwestię według jakiego stanu prawnego powinien być oceniany wniosek kandydata na tłumacza przysięgłego złożony przed wejściem w życie cytowanej ustawy, nie rozpoznany merytorycznie do daty wejścia w życie tej ustawy. Wobec braku takiej regulacji przyjąć należy, iż w omawianej sytuacji ma zastosowanie zasada bezpośredniego działania nowej ustawy. Oznaczałoby to, tak jak to przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż po dniu wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego, ustanowienie tłumaczem przysięgłym może być dokonane wyłącznie w trybie przepisów tej ustawy, a więc po spełnieniu wymogu poddania się kandydata egzaminowi na tłumacza przysięgłego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6 i art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy. Z powyższych względów po wejściu w życie powołanej ustawy, zarówno prezes sądu okręgowego w K., jak i Minister Sprawiedliwości nie posiadają już kompetencji w zakresie wydawania decyzji w sprawie ustanowienia tłumaczem przysięgłym na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych. Innymi słowy, brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co uzasadniało potrzebę umorzenia postępowania administracyjnego stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r.; SA/Łd 2424/94; ONSA 1996/2/80). Bezprzedmiotowe, a w każdym razie spóźnione, są zarzuty skargi, iż w sprawie naruszono art. 138 k.p.a., przez błędne uchylenie decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2005 r. decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] listopada 2004 r., zamiast rozpoznać sprawę merytorycznie przez organ odwoławczy. Zarzut ten mógłby ewentualnie stanowić podstawę skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2005 r., nie zaś na zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Ponadto inny jest stan faktyczny niniejszej sprawy od sprawy zakończonej wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87 (ONSA 1987/2/67), na którą skarżąca się powołuje. Skoro zatem zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza przepisów wskazanych w skardze, skarga podlega oddaleniu (art. 151 ppsa).