I SA/Ka 2922/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ (spr.), WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant ref. Anna Charchuła, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. (M.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od środków transportowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1999 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 13. poz. 115) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dna [...] r. Nr [...] w sprawie określenia panu A. M. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2003 w wysokości 600 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wezwany do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za rok 2003 – pan A. M. zawiadomił Wójta Gminy, że "w roku 2003 nie będzie używał posiadanego samochodu marki "[...]" z powodu niesprawności i braku potrzeb w tym zakresie" oraz oświadczył, iż nie deklaruje podatku od środków transportowych, a wypełnienie przez niego deklaracji uznaje za bezcelowe, gdyż podatek ten jest opłatą lokalną, płaconą wybiórczo, jako rekompensata za korzystanie z dróg i zanieczyszczenie środowiska naturalnego. Podatnik nie uiścił pierwszej raty podatku. W tej sytuacji organ pierwszej instancji wydał decyzję określającą wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego za rok 2003 z tytułu podatku od pojazdu ciężarowo-uniwersalnego marki "[...]" o nr rej. [...] w kwocie 600 zł. Odwołując się od tej decyzji podatnik zakwestionował istnienie po jego stronie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Odnosząc się do tego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady wymiaru i poboru podatku od środków transportowych zostały uregulowane przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), a następnie przywołał treść art. 9 tej ustawy oraz wskazał, że jej przepisy w żadnym razie nie przewidują – poza przypadkami wymienionymi w art. 12 – zwolnienia z podatku od środków transportowych, a w szczególności w sytuacji nie używania tego środka transportowego przez właściciela. Zauważył, że w razie niewykonania ustawowego obowiązku zapłaty należnego podatku organ podatkowy jest zobowiązany do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Stwierdził, że przedmiotowe zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Opierając się na ustaleniach organu pierwszej instancji organ odwoławczy podniósł, iż pan A. M. w 2003 r. był właścicielem samochodu ciężarowo-uniwersalnego marki "[...]" o nr [...], pojazd ten posiada ładowność – [...] ton, dopuszczalną masę całkowitą – [...] kg, wyprodukowany został w roku [...]. Wskazał, że podatek za ten samochód, za pierwsze półrocze 2003 r. nie został zapłacony, gdyż podatnik uważał, iż w przypadku nieużywania pojazdu nie ma obowiązku jego zapłaty. Organ odwoławczy zauważył, że ani powołana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani uchwała Rady Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek przedmiotowego podatku nie przewidywały w roku 2003 zwolnienia z podatku od środków transportowych od pojazdów niewykorzystywanych do jazdy. Z kolei wysokość stawek w podatku od środków transportowych była uzależniona od parametrów pojazdu, a nie od faktu jego wykorzystywania przez np. kilka dni w roku, bądź też nie używania przez cały rok, z uwagi na zły stan techniczny. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący pan A. M. zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie i sprawiedliwe rozstrzygnięcie kwestii wynikających z powyższej decyzji podnosząc, że przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym obowiązujące od stycznia 1998 r. nie dopuszczają czasowe wyrejestrowanie pojazdu np. z powodu braku potrzeb transportowych, kapitalnego remontu itd. dlatego też nie mógł wyrejestrować samochodu "[...]". Jego zdaniem od 1 stycznia 1998 r. wszyscy właściciele środków transportowych płacą za korzystanie z dróg i zanieczyszczenie środowiska podatek drogowy wkalkulowany w cenę paliwa. Od tego samego czasu podatek drogowy raz już zapłacony przez właścicieli na stacjach paliw żądany jest po raz drugi przez Urząd Gminy, który nalicza niesprawiedliwie i wybiórczo ten sam podatek tylko właścicielom środków transportowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, a wszystkie inne z tego podatku są zwolnione. Według skarżącego taka sytuacja powoduje niesprawiedliwy podział społeczny z którym się nie zgadza tym bardziej, kiedy przedmiotowy samochód "[...]" był przez cały rok nieczynny, faktu tego organy podatkowe nie podważyły. Skarżący stwierdził, że w sytuacji nie używania środka transportowego, nie wykorzystywania pojazdu do jazdy nie mają zastosowanie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czy postanowienie uchwały Rady Gminy N. z dnia [...] r. skoro nie dotyczą pojazdów niewykorzystywanych do jazdy. Zauważył, że cytowany przez organ odwoławczy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r. odnosił się do innej sytuacji faktycznej i prawnej istniejącej przed dniem 1 stycznia 1998 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i jego argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy N. są zgodne z prawem. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, iż obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, podobnie jak każdy inny obowiązek podatkowy, wynika wyłącznie z przepisów ustawy w tym przypadku ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku określał podmiot na którym ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych jak też moment powstania i ustania tego obowiązku oraz organ podatkowy właściwy w sprawach tego podatku. Z kolei przepis art. 8 cytowanej ustawy określał przedmiot opodatkowania, a jej art. 12 zwolnienia z podatku od środków transportowych. Zgodnie z tymi przepisami obowiązek podatkowy powstawał w kolejnym miesiącu po tym, w którym środek transportowy został zarejestrowany lub nabyty a ustawał z końcem miesiąca w którym został wyrejestrowany. Poczynając od 1 stycznia 2003 r. podmioty, w tym osoby fizyczne będące właścicielami środków transportowych wymienionych w art. 8 ustawy, były obowiązane składać w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru (art. 9 ust. 6 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych były m.in. samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony. Obowiązek podatkowy ciążył na właścicielu tego środka transportowego i to do końca miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany. Obowiązkiem właściciela pojazdu, który nie został wyrejestrowany było założenie deklaracji na ten podatek oraz uiszczenie podatku bez wezwania – na rachunek budżetu gminy w terminach określonych w art. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) mającej zastosowanie w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zobowiązania, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, poza sporem było, że podatnik w 2003 r. nie złożył wymaganej prawem deklaracji ani nie uiścił w wyznaczonym terminie raty podatku od środków transportowych. Niesporne było również, iż skarżący był właścicielem zarejestrowanego samochodu ciężarowego marki "[...]" o dopuszczalnej masie całkowitej [...] kg, a więc przekraczającej 3,5 tony. Bezsporne było także, iż samochód ten nie podlegał wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych czy też stosownej uchwały Rady Gminy, o której mowa w ust. 4 tego artykułu. Sporna była natomiast kwestia czy podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych zarejestrowany samochód ciężarowy określony w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przypadku, gdy jego właściciel twierdzi, iż pojazd ten – z różnych powodów – nie był wykorzystywany w danym roku podatkowym. Należy tu zauważyć, że obowiązujące w 2003 r. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w żadnym razie nie wiązały obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych od tego czy podlegający opodatkowaniu pojazd był czy nie był wykorzystywany a tym samym i od tego czy miał jakikolwiek wpływ na stan dróg czy zanieczyszczenie środowiska. Opodatkowaniu podlegał bowiem jedynie określony ustawą stan faktyczny i prawny zawierający się w ustaleniu, że dany pojazd został zarejestrowany i spełnia warunki opisane w art. 8 cytowanej ustawy. Okoliczności te decydowały o istnieniu przedmiotowego opodatkowania, a tym samym o obowiązku podatkowym, który ciążył na właścicielu takiego pojazdu do chwili jego wygaśnięcia co w 2003 roku oznaczało wyrejestrowanie danego środka transportowego. To właściciel lub jednostka organizacyjna traktowana jako właściciel pojazdu decydował o sposobie jego wykorzystania czy używania. Okoliczność ta nie miała jednak żadnego znaczenia dla istnienia przedmiotowego obowiązku podatkowego. Fakt nieużytkowania przedmiotowego pojazdu miał tylko to znaczenie, że podatnik nie uiszczał podatku wliczonego w cenę paliwa. Podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, wynikającym generalnie z prawa własności określonych w art. 8 cytowanej ustawy pojazdów, a nie ich wykorzystywania. Na uwagę zasługuje również to, że wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 grudnia 2004 r. Sk 7/04 (OTK-A 2004/9/95) art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2001 r. uznany został za zgodny z art. 2, art. 32, art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a brzmienie tego przepisu w 2003 r. nie uległo zmianie. Z tych przyczyn Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że w 2003 r. ciążył na skarżącym obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych skoro przedmiotowy pojazd był samochodem ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 ton, stanowił własność podatnika i nie został wyrejestrowany. Z uwagi na fakt, iż podatnik nie złożył wymaganej prawem deklaracji organ podatkowy zobowiązany był wydać decyzję określającą wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a zastosowane stawki podatku były zgodne z uchwałą Rady Gminy N. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych na 2003 r. których wysokość nie przekraczała górnej, dopuszczalnej stawki podatkowej wynikającej z omawianej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły być uwzględnione, gdyż w istocie nie dotyczyły prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Twierdzenie o podwójnym opodatkowaniu osób będących właścicielami samochodów ciężarowych było bezzasadne już z uwagi na fakt, iż przedmiotowy podatek nie jest tzw. podatkiem drogowym zawartym w cenie paliwa, lecz podatkiem od posiadanego majątku, którego własność nie ma żadnego wpływu na stan dróg lub środowiska naturalnego, gdyż wpływ taki ma dopiero użytkowanie tego pojazdu. Ponadto o przedmiotowym obowiązku podatkowym nie decyduje wola podatnika korzystania bądź niekorzystania z samochodu albo też stan techniczny pojazdu lecz to czy spełnione zostały przesłanki ustawowe rodzące wskazany obowiązek podatkowy. Skarżący nie wykazał okoliczności, które by powodowały wygaśnięcie tego obowiązku bądź zwalniałyby go z podatku od środków transportowych. W sumie zatem wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają zasadność oceny, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.