II FZ 727/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia Janusza S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2005 r., I SA/Gd 528/05 ustalające wysokość wpisu od skargi Janusza S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 maja 2005 r., (...) w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. W dniu 11 lipca 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Janusza S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 23 maja 2005 r. dotyczącą udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Zarządzeniem z dnia 12 września 2005 r. Przewodniczący Wydziału wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł w oparciu o art. 220 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oraz par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/. W zażaleniu od powyższego zarządzenia Skarżący wskazał, iż skargę wniósł, ponieważ żadna z instytucji państwowych, do których się zgłaszał, nie wskazała podstaw prawnych opodatkowania części składki na ubezpieczenie zdrowotne pobieranej z dochodu podatnika. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy wszystkich polskich podatników, jest wyrazem obywatelskiego poczucia praworządności, a nie chęcią odzyskania pobranego podatku. W uzasadnieniu zażalenia zawarto również informację, iż Skarżący nie jest w stanie uiścić wpisu, gdyż z otrzymywanej emerytury utrzymuje siebie oraz 92-letnią matkę. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż nie ulega wątpliwości ani Sądu, ani Skarżącego, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna /przyznano w zażaleniu, iż celem Strony nie jest odzyskanie pobranego podatku od składki zdrowotnej/, a zatem skarga podlega wpisowi stałemu. Zgodnie z powołanym w zaskarżonym zarządzeniu par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana na podstawie art. 14b par. 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie jest decyzją wydaną "w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych", a zatem nie podlega ona opłacie w określonej powołanym przepisem wysokości. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga wprawdzie podlega wpisowi na podstawie art. 230 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270/, jednakże jego wysokość należy ustalić zgodnie z treścią par. 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., tj. na kwotę 200 zł. Zgodnie z art. 5 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Mamy z nim do czynienia wtedy, gdy na podstawie regulacji zawartej w ustawach podatkowych i aktach wykonawczych do nich dokonuje się konkretyzacja powinności danego podatnika do zapłacenia podatku na rzecz szeroko rozumianego państwa /por. Ordynacja podatkowa. Komentarz S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r./. a zatem skargi "z zakresu zobowiązań podatkowych" to te skargi, których przedmiot bezpośrednio dotyczy określenia wysokości, terminu, miejsca czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego. Takich cech nie ma natomiast skarga dotycząca interpretacji prawa podatkowego dokonywanej przez organy podatkowe. Zgodnie z art. 14a par. 1 Ordynacji podatkowej, w oparciu o który wszczęto postępowanie w niniejszej sprawie, właściwe organy podatkowe udzielają informacji na zapytanie podatnika, płatnika, inkasenta dotyczące "zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach". Oznacza to, iż zapytanie powinno dotyczyć sytuacji, w której znajduje się podmiot występujący z zapytaniem. Za dopuszczalne należy również uznać zapytanie także wówczas, gdy udzielenie informacji może mieć znaczenie dla decyzji gospodarczych, jakie podejmuje lub zamierza podjąć pytający /por. Komentarz do Ordynacji podatkowej B. Brzeziński, M. Kalinowski, W. Morawski, M. Masternak, Gdańsk 2003/. Instytucja interpretacji prawa podatkowego dokonywanej przez organy podatkowe ma zatem na celu wyjaśnienie podatnikom treści przepisów prawa, nie ma ona jednak mocy wiążącej dla podatnika. Spełnia ona jedynie funkcje informacyjne i wyjaśniające, nie jest natomiast żądaniem określonego zachowania skierowanym do pytającego /podatnika, płatnika, inkasenta/, nie kreuje bowiem wysokości, terminu czy sposobu zobowiązania podatkowego. Ponadto zauważyć należy, iż zakres przedmiotowy art. 14 Ordynacji podatkowej nie ogranicza się jedynie do zobowiązań podatkowych, ale obejmuje również szereg innych zagadnień. Organy podatkowy mogą bowiem udzielać informacji "z zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego", a zatem również np. w kwestii zgłaszania kas rejestrujących czy nadawania numeru identyfikacji podatkowej. Z powyższych powodów nie można uznać, iż interpretacje przepisów prawa podatkowego dokonywane przez organy podatkowe mieszczą się w zakresie określonym w par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Ponieważ nie są one również wyszczególnione w katalogu spraw wskazanych w par. 2 ust. 1-5 powołanego rozporządzenia, w niniejszej sprawie należało określić wpis na kwotę 200 zł zgodnie z par. 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia. Ponadto, NSA pozostawia w niniejszej sprawie pod rozwagę Sądu I instancji możliwość uznania dwóch końcowych akapitów pisma procesowego Skarżącego z dnia 22 września 2005 r. za wniosek o przyznanie prawa pomocy i podjęcia czynności zmierzających do jego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.