II SA/Po 237/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi B.K. na uchwałę Rady Miejskiej O. z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr XVI/222/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska Rada Miejska O. uchwałą nr XVI/222/2004 z 29.01.2004 r. odrzuciła zarzut B. K., wniesiony w dniu [...].11.2003 r., do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. obszaru w rejonie ulicy [...], dotyczący przebiegu drogi przez nieruchomość skarżącej. W uzasadnieniu uchwały podano, iż obszar objęty projektem planu położony jest na obrzeżach miasta, znajduje się tu zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, charakteryzuje go układ prostych równoległych uliczek, częściowo o układzie sięgaczowym, łączących się prostopadle z ulicą [...], układ ten powstał w wyniku parcelacji gruntów rolnych, na skutek działań parcelacyjnych poszczególnych właścicieli nieruchomości powstał przypadkowy układ ulic nie spełniających obecnie obowiązujących przepisów, w tym w zakresie szerokości pasów drogowych. Istniejąca sieć wąskich i ślepych uliczek zagraża bezpieczeństwu publicznemu, utrudnia, a niekiedy uniemożliwia sprawny dojazd oraz manewry pojazdów ciężkich i interwencyjnych, występują także problemy z prowadzeniem sieci infrastruktury technicznej, brak jest też możliwości segregacji ruchu pojazdów i ruchu pieszych. Celem planu jest stworzenie warunków dla kompleksowego uporządkowania struktury przestrzennej oraz poprawy życia mieszkańców, konieczna jest modernizacja struktury ulic osiedla. Rozwiązania przewidziane w projekcie planu zdeterminowane zostały istniejącym stanem zainwestowania terenów. W celu poprawy dotychczasowych warunków konieczne jest wprowadzenie ciągów ulic poprzecznych w stosunku do dominującego układu ulic co pozwoli na zmianę dotychczasowych ulic sięgaczowych na przelotowe, wprowadzenie ulicy o lepszych parametrach-klasy ulicy lokalnej, przyjęcie dla nowych ulic oraz ulic istniejących standardów wymaganych w obowiązujących przepisach. Obszar objęty planem otoczony jest od strony północno-zachodniej i północno-wschodniej kompleksem leśnym, a w przyszłości po stronie wschodniej planowana jest budowa obwodnicy miasta w ciągu drogi krajowej nr [...]. Z powyższego względu dostęp do osiedla jest i będzie musiał być realizowany w przyszłości za pośrednictwem ul. [...], która określona została jako ulica zbiorcza. Kwestionowany przez skarżącą odcinek planowanej ulicy dojazdowej stanowi niezbędny element jednego z najważniejszych ciągów poprzecznego układu ulicznego, łączy on ulicę [...] z ulicą [...], przebiega przez tereny już intensywnie zabudowane, mimo tego przeprowadzenie projektowanego ciągu ulicznego nie będzie wymagało żadnych wyburzeń, ten ciąg uliczny przeprowadzono wykorzystując odcinki już istniejących ulic poprzecznych (ul. [...], ul. [...]) oraz geodezyjnie wyznaczone działki pod ulice. Odcinek pasa planowanej ulicy przecina działkę skarżącej w taki sposób, że jej północna część ze względu na zbyt małą powierzchnię nie będzie mogła być zabudowana odrębnym budynkiem mieszkalnym, może być natomiast wykupiona przez gminę na różne cele. Określanie przeznaczenia poszczególnych terenów mieści się we władztwie planistycznym gminy. Po uchwaleniu planu właścicielom nieruchomości przysługują roszczenia i prawa wynikające z art. 36 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z tych też powodów w ramach przysługującego władztwa planistycznego - Rada Miasta O. odrzuciła zarzut skarżącej. Skargę na powyższą uchwałę złożyła B. K. podnosząc, iż jej działka ma [...] m2 powierzchni całkowitej, ulica wytyczona przez jej działkę przebiegałaby zbyt blisko wyjścia domu, tak podzielona działka straci walory użytkowe, popsuje strukturę, a druga część działki będzie bezużyteczna z uwagi na małą powierzchnię. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta O. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi, dodatkowo podając, iż linia rozgraniczająca pasa ulicznego przebiegać będzie około 4 m od wejścia do domu mieszkalnego skarżącej, zaś krawędź jezdni znajdować się będzie w odległości około 7 m, co jest przy tej klasie ulicy (ulica dojazdowa) wystarczające. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Z akt sprawy wynika, iż uchwała nr XV/309/2000 o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego miasta O. terenu w rejonie ulicy [...] została podjęta przez Radę Miejską O. w dniu 26 kwietnia 2000 roku. W toku postępowania planistycznego opracowano projekt planu z datą roboczą [...].05.2001 r., który wyłożony został do publicznego wglądu w dniach od 28.01.2002 r. do 25.02.2002 r. Następnie uchwałą nr VII/74/2003 z dnia 19.03.2002 r. Rady Miejskiej O. stwierdzono konieczność dokonania zmian w projekcie i ponowienia w niezbędnym zakresie czynności proceduralnych dotyczących sporządzenia planu z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ na skutek uwzględnienia protestów i zarzutów projekt planu utracił spójność i nie uwzględnia wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia, bezpieczeństwa i wymagań osób niepełnosprawnych. W wykonaniu tej uchwały opracowano nowy projekt planu z datą roboczą [...].05.2003 r. Zawiadomienie o wyłożeniu do publicznego wglądu nowego projektu planu dokonano we wrześniu 2003 r., a doręczono je skarżącej [...].09.2003 r. do tego projektu planu skarżąca złożyła w dniu [...].11.2003 r. zarzut, który został odrzucony zaskarżoną uchwałą. Z powyższych okoliczności wynika, że uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęto pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.), natomiast dalsza procedura planistyczna, już po zmianie projektu planu (data robocza planu [...].05.2003r.), toczyła się pod rządami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. nr 80 poz. 717), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Przepisy przejściowe tej ostatniej ustawy, w szczególności art. 85 ust. 2, stanowią, że "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Tak więc stosowanie procedury z ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym byłoby możliwe gdyby przed 11 lipca 2003 r.: - podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu, co w niniejszej sprawie miało miejsce, - zawiadomiono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, co w niniejszej sprawie uczyniono, w odniesieniu do projektu z datą roboczą [...].05.2003 r., dopiero we wrześniu 2003 r., a więc już pod rządami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miasta O. nie miała więc podstaw do stosowania w dalszej procedurze planistycznej przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r., lecz winna stosować przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 717). Wymieniona ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje instytucji zarzutów, a jedynie możliwość wniesienia uwag do projektu planu, przy czym nieuwzględnione przez burmistrza (wójta, prezydenta miasta) uwagi przedstawiane są radzie gminy wraz z projektem planu, zaś rada gminy uchwalając plan miejscowy rozstrzyga jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu wydana została bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisu art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skargę należało uwzględnić i stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska MarK