II FZ 882/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, , , po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia "A" Sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2433/05 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2005 Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2433/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek "A" spółki z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż zapłata należności z tytułu opłaty legalizacyjnej wraz z kosztami egzekucyjnymi będzie miała bezpośredni wpływ na sytuację ekonomiczną skarżącej, stąd zdaniem spółki zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Oddalając wniosek Sąd podniósł przede wszystkim, iż przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania może być wyłącznie akt lub czynność, które nadają się do wykonania w trybie egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie natomiast przedmiotem skargi jest postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem akt nienadający się do wykonania. Postanowienie w tym przedmiocie nie należy bowiem do grupy aktów administracyjnych zobowiązujących lub ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania. Do wykonania nie kwalifikują się bowiem wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wnioski zażalenia oparto na zarzucie niezastosowania art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), pomimo iż w sprawie wystąpiły przesłanki warunkujące rozstrzygnięcie wydane na podstawie wskazanego przepisu. W obszernym uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy podkreślając przy tym zasadność skargi. Zarzucono kolejno Sądowi, iż nie zbadał w ogóle czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a., których zasadność następnie obszernie umotywowano powołując się na sytuację finansową spółki. Wreszcie podjęto polemikę ze stanowiskiem Sądu dotyczącym kwestii wykonalności zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 197 § 2 u.p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Odpowiednie zastosowanie przepisu art. 174 powołanej ustawy nakłada zatem na żalącego się wymóg wskazania w jaki sposób zaskarżone postanowienie narusza prawo. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został spełniony. W zażaleniu spółka zarzuca bowiem, iż Sąd nie rozważył zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. przytaczając jednocześnie okoliczności uzasadniające – jej zdaniem – zastosowanie tego przepisu. Tym samym skarżąca zdaje się nie dostrzegać, mimo wyczerpującego przedstawienia tego zagadnienia w zaskarżonym postanowieniu, podstawowego w niniejszej sprawie zagadnienia wykonalności objętego skargą aktu prawnego. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi bowiem wątpliwości – co słusznie podkreślił Sąd I instancji - iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2004, str. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 296). W rozpoznawanej sprawie Prezes Głównego Urzędu Miar wydał postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. W drodze postanowienia określane mogą bowiem być jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, w tym administracyjnego. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar, a następnie Prezes Głównego Urzędu Miar nie uznali bowiem jedynie w ten sposób podniesionych przez dłużnika (skarżącą) zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego i tym samym odmówili wstrzymania czynności egzekucyjnych. Orzeczenie to w żaden sposób nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnej tym postępowaniem objętej, czy też wyrażając się bardziej dosłownie - nie jest możliwe wstrzymanie aktu, którym odmawia się wstrzymania wykonania innego aktu. Stosownym wnioskiem można by natomiast objąć akt prawny ustalający zobowiązanie, stanowiące podstawę wszczętego postępowania egzekucyjnego, którego skarga dotyczy. Zarzut nieodniesienia się do sytuacji skarżącej w świetle przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. nie może być zatem zasadny, skoro w rozpoznawanej sprawie przepis ten nie był przez Sąd I instancji stosowany. Nie można bowiem oceniać skutków wykonania aktu, który temu wykonaniu nie podlega. Stąd dalsze wykazywanie istnienia okoliczności wskazanych w przytoczonym przepisie, do czego w istocie sprowadza się polemika spółki, jest bezcelowe, nie podważając tym samym w żaden sposób przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu argumentacji. Wobec powyższego należało na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzec jak w sentencji.