II SA/Bd 89/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Agnieszka Jagielłowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi D. G., D. G.j na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2005 roku nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Prezydent Miasta T. w dniu [...]2005r. po rozpoznaniu wniosku "M." w T. z 29 grudnia 2004r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy polegającej na zmianie sposobu użytkowania hal na podstawie: • art. 4 ust. 2; art. 53 ust. 4;art. 54 w związku z art. 64 ust. 1; art. 59 ust. 60 ust. 1,2 i 4; art. 61 ust. 1 i art. 63 ust. 2 i 4 Ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 2003r.) • Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z2003r. Nr 164, poz. 1588), • art. 104 kpa wydał decyzję znak: [...] ustalającej "M." S.A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania hal z funkcji produkcyjno- magazynowej na sportowo-rekreacyjną oraz budowy otwartych kortów tenisowych w II-etapie na działkach nr [...], obręb [...] położonych przy ul. S. w T. Od powyższej decyzji pismem z dnia 10 marca 2005r. wnieśli odwołanie D. i D. G. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w wydanej decyzji nie została uwzględniona służebność dojazdu do działki nr [...]. Ponadto proponowana zmiana sposobu użytkowania terenu z funkcji przemysłowej na funkcję sportowo - rekreacyjną zwiększa oddziaływanie uciążliwości na działkę sąsiednią, co powoduje obniżenie wartości gruntu. Strona zarzuciła także zaskarżonej decyzji, że nie określiła szczegółowo charakteru technicznego i zamierzeń użytkowych hal na funkcje sportowo-rekreacyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61, ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), § 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z 31 marca 2005r. znak: SKO 96/T/05 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przepis art. 4ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje możliwość zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uregulowanie zawarte w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będące uszczegółowieniem powyższej regulacji w stosunku do innych inwestycji, niż inwestycje celu publicznego stanowi, że w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Powyższą decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po odpowiednich uzgodnieniach przewidzianych przepisami prawa. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc. Powyższe uregulowanie wynika z art. przepisu 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie wniosek strony "M." S.A. spowodował wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W rozpatrywanej sprawie projekt decyzji został sporządzony przez A. R. uprawnioną do projektowania w planowaniu przestrzennym. Organ administracji publicznej na podstawie sporządzonego projektu wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Wydana decyzja administracyjna została wydana zgodnie z wszystkimi wymogami prawa. Organ administracji publicznej pierwszej instancji załączył do wydanej decyzji analizę, o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Analiza – zdaniem Kolegium- została przeprowadzona w sposób rzetelny zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto planowana inwestycja znajduje się w obrębie jednostki planistycznej C. 08 PP-3,2 ha miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T., który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r., dla której zapis brzmi "Przemysł – Zakłady Urządzeń Jądrowych "Polom". Adaptacja, modernizacja i rozbudowa zakładu. Likwidacja obiektów niezgodny z przeznaczeniem. Obowiązują ustalenia ogólne dotyczące ochrony środowiska". Odnosząc się do argumentów podniesionych przez odwołującą się stronę wskazano, że zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. przekształcenie hali z funkcji produkcyjno- magazynowej na sportowo - rekreacyjną zmniejszy uciążliwości związane z jej wykorzystywaniem na działki sąsiednie. Wydana decyzja nie narusza również przepisów ochrony środowiska związanych z realizacją przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 pkt 52b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 157, poz. 2573), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Planowana inwestycja zajmuje obszar o powierzchni 1,85 ha wobec powyższego nie można narzucić na inwestora obowiązku sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Na obecnym etapie nie jest możliwe uwzględnienie wniesionego odwołania na podstawie zarzutu dotyczącego naruszenia ustanowionej na nieruchomości służebności przejazdu, gdyż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ingeruje w stosunki właścicielskie. Na powyższą decyzję D. i D. G. przez swego pełnomocnika złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając: 1. naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a w szczególności art. 61 ust. 1 i 3 ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo, iż w niniejszej sprawie nie zostało spełnionych pięć niezbędnych warunków, które musiały zachodzić łącznie; 2. naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. poprzez: • nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności jakiego rodzaju działalność sportowo-rekreacyjna ma być wykonywana na przedmiotowym terenie; • wskazanie w decyzji, iż dotyczy ona zmiany sposobu użytkowania hal z funkcji produkcyjno – magazynowej na sportowo-rekreacyjną w sytuacji, gdy w rzeczywistości dotyczy ona zmiany sposobu użytkowania nieruchomości gruntowej i znajdujących się na niej budynków (hal) a nie samych budynków. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w T., ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie skargi; 3. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, oświadczając, że podtrzymuje swoje rozstrzygnięcie, gdyż zdaniem Kolegium skarga jest nieuzasadniona, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zarzuty przedstawione przez stronę w skardze były wyjaśniane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i należało ja oddalić. Zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy określają przepisy ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 , poz. 717 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 4 ust. 2 tej ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 59 ust. 1 ustawy stanowiący, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Wydanie zaś takiej decyzji wg art. 61 ust. 1 ustawy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że te wszystkie warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione wbrew wywodom zawartym w skardze. W szczególności nie można podzielić wywodów zawartych w skardze jakoby nie został spełniony wymóg określony w pkt 1 dotyczącym "...kontynuowania parametrów funkcji nieruchomości...". Przede wszystkim należy zauważyć, że celem tego przepisu jest dostosowanie zamiarów inwestycyjnych do już istniejących w otoczeniu standardów. Przepis ten ma więc zastosowanie w odniesieniu do nowej zabudowy. Dotyczy zamierzenia wnioskodawcy obejmującego budowę nowych obiektów czy ich rozbudowę lub nadbudowę. Nie obejmuje natomiast robót budowlanych dotyczących obiektu już wzniesionego. Wynika to expressis verbis z ustawy skoro ustawodawca użył terminu nowej zabudowy. Nowa zabudowa zaś to wzniesienie obiektów wcześniej nie istniejących. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi skoro zaskarżona decyzja dotyczy tylko zmiany sposobu użytkowania hal. Organ ustalał takie – wbrew odmiennym wywodom zawartym w skardze- iż istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W skardze nie przedstawiono żadnych dowodów podważających te ustalenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących ochrony interesów osób trzecich oraz środowiska, należy stwierdzić, że organ wyraźnie wskazał w decyzji, że "... należy zaprojektować dojście, dojazd i m-ca postojowe dla samochodów do w/w inwestycji w sposób nie kolidujący z dojazdami do sąsiednich działek" oraz, że "Projektowana zmiana sposobu użytkowania z funkcji produkcyjno – magazynowej na sportowo – rekreacyjną, nie może naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich" (...). Wskazano także, że "Inwestycja nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem objętym inwestycją w zakresie: poziomu hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania, oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby". Tym samym chybione są zarzuty skargi o negatywnym oddziaływaniu przedmiotowego zamierzenie budowlanego na środowisko. Rozwijając ten wątek należy dodatkowo podkreślić, że zgodnie z § 3 pkt 52b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Zamierzona zaś inwestycja zajmuje obszar mniejszy, bo o powierzchni 1,85 ha. Wobec powyższego nie można narzucić na inwestora obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nie można więc dopatrzyć się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie można też dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa formalnego. W toku postępowania administracyjnego ustalono w sposób prawidłowy i wyczerpujący cały materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy. Nie narusza także przepisu ustawy z 27 marca 2003r. skoro wydanie decyzji w pierwszej instancji poprzedzone zostało po myśli art. 60 ust. 4 ustawy projektem decyzji przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego określonego w tym przepisie, a organ pierwszej instancji załączył do wydanej przez siebie decyzji analizę, o której mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało skargę oddalić.