II SA/Go 760/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 01 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : Odmowa przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego p o s t a n a w i a Odrzucono skargę, Oddalono wniosek o ustanowienie pełnomocnika, Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił wniosek skarżącej A.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu w sprawie z jej skargi na decyzję Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2005 r. Postanowienie zapadło przy ustaleniach na podstawie oświadczenia skarżącej, iż wraz z mężem utrzymują się z rent w łącznej kwocie 2100 zł., posiadają mieszkanie spółdzielcze, garaż, samochód osobowy oraz oszczędności w kwocie około 5000 zł. Biorąc pod uwagę, iż prawo do pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobom bez jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie A.M. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2006 r. oddalił. W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, iż oceniając możliwości poniesienia kosztów postępowania przez skarżącą należy brać pod uwagę nie tylko dochód, ale także posiadany majątek oraz zgromadzone oszczędności. Tym bardziej, iż koszty postępowania powinny być traktowane na równi z innymi niezbędnymi wydatkami strony a nie jako niesłuszne obciążenie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca posiada wystarczające środki, z których jest w stanie samodzielnie ponieść koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, W dniu 13 marca 2006 r. /data doręczenia/ skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni 200 zł wpisu sądowego pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 16 marca 2006 r. a więc w okresie do uiszczenia wpisu A.M. złożyła ponowny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy i przytoczyła te same okoliczności co do jej stanu materialnego i rodzinnego jak w poprzednim wniosku. W związku z wezwaniem o wpis oświadczyła, że odmawia jego uiszczenia bowiem w jej ocenie należy się jej pomoc i wsparcie ze strony Sądu w związku z jej trudną i specyficzną sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006r. oddalające zażalenie na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy stało się prawomocne i wiążące dla strony oraz Sądu l instancji. Z mocy tego postanowienia wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia wpisu - ze wskazaniem kwoty oraz skutków jego nieuiszczenia. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów i przyznanie adwokata nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/. Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia odmiennej treści w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych - a takie postanowienie mogłoby zapaść jedynie przy spełnieniu przesłanki określonej w art. 165 tej ustawy powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie wpływa jednak na skutki niezastosowania się strony do treści postanowienia prawomocnego. Dlatego po upływie terminu siedmiu dni do uiszczenia wpisu od skargi określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy - i jego nie uiszczenie w zakreślonym terminie 7 dni przez zobowiązaną stronę powoduje, że skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 220 § 3 wyżej cytowanej ustawy. Stanowiska takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 września 2005r. sygn. akt II FZ 608/05 a wcześniej Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt l CKN 1461/98.