II SA/Wa 1779/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi R. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą – oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził, że za okres pozostawania poza służbą między dniem [...] października 2002 r. a dniem [...] listopada 2004 r., za który nie przyznano świadczenia pieniężnego określonego w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.), [...] R. Ł. nie przysługują świadczenia pieniężne określone w ustawie o Straży Granicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wyrokiem z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt II SA 3761/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi R. Ł. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2002 r. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwsze instancji. W związku z tym wyrokiem, w oparciu o rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2004 r., wydany na podstawie art. 46 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o Straży Granicznej, [...] R. Ł. został przywrócony do służy od dnia [...] listopada 2004 r. W pismach z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz z dnia [...] lutego 2005 r. funkcjonariusz wystąpił o naliczenie i wypłacenie należności przysługujących mu z mocy prawa za okres pozostawania poza służbą. Komendant Główny Straży Granicznej podkreślił, iż przepis art. 46 ust. 5 cyt. ustawy o Straży Granicznej nie wymienia wprost wszystkich uprawnień przysługujących funkcjonariuszowi przywróconemu do służby. Przepis ten zawiera ogólna regułę, w oparciu o którą ustala się zakres tych uprawnień. Zdanie pierwsze ustępu 5 art. 46 stanowi, że w zakresie innych praw niż określone w ust. 1-4, wynikających ze stosunku służbowego, okres za który przyznano świadczenie pieniężne (maksymalnie do 6 miesięcy), uważa się za równorzędny ze służbą. Przepis art. 46 ust. 5 zdanie drugie ustawy odnosi się co prawda do całego okresu pozostawania poza służbą, jednak z wyraźnym wskazaniem, że okresu tego nie traktuje się jako przerwę w służbie, lecz tylko w sytuacji skutkującej utratą uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby. Pojęcie nieprzerwanej służby występuje w ustawie o Straży Granicznej w art. 119 ust. 1 zdanie drugie. Przepis ten uzależnia prawo do zwiększenia odprawy od nieprzerwanej służby. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, uposażenia i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie przysługują funkcjonariuszowi jedynie z tytułu służby, a tej [...] R. Ł. w spornym okresie nie pełnił. W ocenie organu, nie powstało zatem prawo funkcjonariusza do uposażenia w całym okresie pozostawania poza służbą, a w odniesieniu do innych świadczeń pieniężnych – w okresie pozostawania poza służbą, za który nie przyznano mu świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 46 ust. 4 ustawy. W świetle powyższego, jak stwierdza Komendant Główny Straży Granicznej, za okres pozostawania poza służbą, za który nie przyznano świadczenia pieniężnego określonego w art. 46 ust. 4 ustawy, funkcjonariuszowi nie przysługują żadne świadczenia pieniężne określone w ustawie o Straży Granicznej, w szczególności takie, jak uposażenie, nagroda roczna, nagroda jubileuszowa, a także dopłata do wypoczynku, zryczałtowany równoważnik pieniężny w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu na koszt właściwego organu Straży Granicznej, czy równoważnik w zamian za umundurowanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania R. Ł., utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podziela stanowisko organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił między innymi, iż miesięczny termin do załatwienia sprawy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej liczy się od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Bezpośrednią konsekwencją nadesłania w dniu [...] listopada 2004 r. do Komendy Głównej Straży Granicznej prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt II SA 3761/02, było wydanie przez Komendanta Głównego Straży Granicznej rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Ustalenie, w oparciu o art. 46 ust. 5 ustawy o Straży Granicznej, pozostałych uprawnień wynikających ze stosunku służbowego wymagało wydania kilku decyzji. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska zawartego w odwołaniu, że między dniem [...] października 2002 r. a dniem [...] listopada 2004 r. pozostawał on w stosunku służbowym jako funkcjonariusz Straży Granicznej. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2002 r. spowodowała zwolnienie funkcjonariusza ze służby z dniem [...] października 2002 r. Skargę na decyzję tę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Ł. W skardze podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 46 ust. 4 i 5 cyt. ustawy o Straży Granicznej, a także zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 61, art. 73, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80, art. 107 § 3, art. 155 oraz art. 156 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, iż wydano z urzędu decyzję uznaniową bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, nie zapoznano go ze zgromadzonym materiałem, uniemożliwiono mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem obu decyzji, przeprowadzono postępowanie dowodowe przez organ odwoławczy, uniemożliwiając mu udział w tym postępowaniu, co zaprzecza zasadzie dwuinstancyjności, naruszono także przepisy o terminach załatwiania spraw. Skarżący nie zgadza się z tezą zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w okresie od [...] października 2002 r. do [...] listopada 2004 r. nie był z nim zawiązany stosunek służbowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 ust. 4 cyt. ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. W myśl ust. 5 wymienionego przepisu, w zakresie innych praw niż określone w ust. 1-4, wynikających ze stosunku służbowego, okres, za który przyznano świadczenie pieniężne, uważa się za równorzędny ze służbą. Okresu pozostawania poza służbą nie uważa się za przerwę w służbie, której skutkiem byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby. Z analizy przywołanych powyżej przepisów wynika, iż okres pozostawania poza służbą funkcjonariusza przywróconego do służby, za który przyznano świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, uważa się za równorzędny ze służbą. A contrario okres pozostawania poza służbą, za który funkcjonariuszowi przywróconemu do służby nie przyznano ww. świadczenia pieniężnego, nie jest okresem równorzędnym ze służbą w zakresie innych praw niż określone w art. 46 ust. 1-4 ustawy, wynikających ze stosunku służbowego. Ponadto, w myśl art. 103 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Powyższa regulacja prawna jednoznacznie wskazuje, ze prawo do świadczeń pieniężnych przysługuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby za okres pozostawania poza służbą, za który przyznano mu świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Za pozostały okres pozostawania poza służbą, dłuższy niż 6 miesięcy, świadczenia pieniężne funkcjonariuszowi przywróconemu do służby nie przysługują. Słusznie zatem mocą zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż skarżącemu nie przysługują żadne świadczenia pieniężne określone w ustawie o Straży Granicznej, za okres pozostawania poza służbą, przypadający między dniem [...] października 2002 r. a dniem [...] listopada 2004 r., za który nie przyznano świadczenia pieniężnego określonego w art. 46 ust. 4 ustawy. Podkreślić nadto należy, iż przepis art. 46 ust. 5 zdanie drugie ustawy o Straży Granicznej zakazuje uznawania okresu pozostawania poza służbą funkcjonariusza przywróconego do służby, za przerwę w tej służbie, jeżeli skutkiem takiej przerwy byłaby utrata uprawnień uzależnionych od nieprzerwanej służby. Organ słusznie wskazuje, iż przepisem, który uzależnia uprawnienia od nieprzerwanej służby, jest przepis art. 119 ust. 1 ustaw o Straży Granicznej. Przepis art. 46 ust. 5 zdanie drugie ustawy o Straży Granicznej nie tworzy fikcji prawnej, że okres pozostawania poza służbą jest faktycznym okresem służby. Skarżący z dniem [...] października 2002 r. został zwolniony ze służby w Straży Granicznej, do której powrócił z dniem [...] listopada 2004 r. W okresie pomiędzy wskazanymi datami skarżący nie pozostawał w stosunku służbowym i nie pełnił służby. Dlatego jego żądanie wypłacenia świadczeń pieniężnych za cały okres pozostawania poza służbą jest nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu, nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku czynnego udziału strony w postępowaniu, zarzut wydania decyzji bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności. Strona, jak wynika z akt sprawy, brała udział w przedmiotowym postępowaniu, składała bowiem wnioski wszczynające to postępowanie oraz składała odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Organ w toku postępowania zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.