II SA/Gl 655/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Asesor WSA (spr.) Barbara Brandys - Kmiecik Protokolant Anna Trzuskowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. i A. K., odmówił ustalenia warunków zabudowy terenu zlokalizowanego w C. przy ul. A na działce o nr ewid. A dla inwestycji polegającej na budowie wiaty konstrukcji stalowej w granicy z działkami o nr ewid. B i C. W uzasadnieniu podkreślono, że w wyniku przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych stwierdzono, że wnioskowana inwestycja narusza przepisy w/w rozporządzenia w zakresie dotyczącym lokalizacji zabudowy na działce budowlanej. Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. i A. K. pismem z dnia [...] 2004r., w którym podnieśli, że planowana wiata nie będzie trwale związana z gruntem, bezpieczna dla użytkowników, a ogrodzenie oddzielające posesje stanowi płot betonowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja zgodna jest z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w związku z tym podtrzymał stanowisko dotyczące wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. nie zgodzili się skarżący, którzy pismem z dnia [...] 2004r. wnieśli skargę do Sądu kwestionując prawidłowość wydanych rozstrzygnięć. Podkreślono, że planowana wiata ma ochraniać złożony pod nią opał na zimę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz.1269/ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do postanowień art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast art. 61 ust. 1 stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków : 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślić jednak należy, że z wyżej cytowanego. przepisu w żaden sposób nie wynika, aby pod pojęciem "przepisów odrębnych" rozumieć np. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższy akt wykonawczy został wydany w oparciu o delegacje ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i zgodnie z jego § 2 ust. 1 przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Natomiast decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają jedynie charakter opiniodawczy dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego, takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Aktem wykonawczym uwzględnianym (obowiązującym) przy rozpatrywaniu spraw w przedmiocie ustalania warunków zabudowy jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pod pojęciem zaś przepisów odrębnych należy rozumieć inne regulacje ustawowe np. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, itd. w zakresie normującym zagadnienia zagospodarowania terenu. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wyłącznie z uwagi na niespełnienie przez planowaną wiatę warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Spełnienie warunków technicznych m.in. wynikających z powyższego rozporządzenia może być przedmiotem badania dopiero na dalszym etapie postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych np. dopiero w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Będzie to możliwe w oparciu o projekt budowlany, jeżeli jego sporządzenie będzie wymagane, a którego przedstawienie na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest konieczne (art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 omawianej ustawy). Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nakłada na organ pierwszej instancji obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem wyżej omówionych uwarunkowań. Koniecznym jest precyzyjne ustalenie zakresu planowanych robót, właściwe ich zakwalifikowanie i ustalenie czy wymagają one pozwolenia budowlanego czy jedynie podlegają zgłoszeniu; czy w ogóle wymagana będzie dla tego typu robót decyzja z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane uchybienia wyczerpują przesłanki uwzględnienia skargi przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania nakazujących dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit., " a" oraz art. 135 wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.