II OSK 679/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Krystyna Borkowska /spr./ Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 1110/05 w sprawie ze skargi T. S.A. w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [....] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. [...] po rozpoznaniu skargi T. S.A. w W. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 6 października 2005 r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu Zgierskiego z dnia 5 sierpnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 30 listopada 2001 r., Nr [...] Starosta Powiatu Zgierskiego zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę Osiedla Mieszkaniowego [...] – I etap inwestycji. Wnioskiem z dnia 6 czerwca 2005 r. T. S.A. w W. zwróciła się o przeniesienie na jej rzecz powyższej decyzji w części dotyczącej budowy sieci telekomunikacyjnej. Zaskarżonymi decyzjami odmówiono przeniesienia pozwolenia na budowę. Organy uznały, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu możliwe jest jedynie wówczas, gdy wnioskujący podmiot staje się inwestorem całego zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją o pozwoleniu na budowę. Na powyższe decyzje Spółka T. złożyła skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną wywodząc, że pozwolenie na budowę zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany jest w istocie sumą pozwoleń na realizację poszczególnych obiektów budowlanych. Ponadto, jeśli takie zamierzenie inwestycyjne może być realizowane "częściami", to nic nie stoi na przeszkodzie, aby dopuścić "podstawienie podmiotowe w miejsce dotychczasowego inwestora w zakresie części inwestycji". Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Wojewoda Łódzki wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) polegającą na przyjęciu, że w przypadku zamierzeń budowlanych obejmujących więcej niż jeden obiekt istnieje możliwość dokonania przeniesienia także części decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu. W skardze kasacyjnej zarzucono także błędną wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że w warunkach przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę organ ma oceniać, czy część zamierzenia inwestycyjnego, mająca być przeniesiona, może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Wojewody ewentualne częściowe przejęcie pozwolenia na budowę przez nowe podmioty może nastąpić w drodze zmiany dotychczasowej decyzji w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można wnieść na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna opiera się na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 40 i 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. polegającym na błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że błędna wykładnia prawa materialnego sprowadza się do nieprawidłowego zrozumienia treści przepisu. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tego rodzaju sytuacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej interpretacji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Przedmiotem niniejszej sprawy jest przeniesienie pozwolenia na budowę na inny podmiot. Sytuację tę reguluje przepis art. 40 Prawa budowlanego. Zobowiązuje on organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 Prawa budowlanego do przeniesienia, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, że ............................ Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest czy przeniesienie tej decyzji na inny podmiot może dotyczyć części inwestycji objętej decyzją, czy też musi obejmować całą inwestycję. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sprowadzającego się do błędnej wykładni art. 40 cyt. ustawy przez Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż podziela wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd. Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 40 Prawa budowlanego nie wprowadza żadnych ograniczeń, z których wynikałby zakaz przenoszenia decyzji pozwalającej na budowę w stosunku do części inwestycji, oczywiście dającej się wyodrębnić. Zgodzić należy się z poglądem Sądu, iż w sytuacji braku wyraźnego uregulowania tej kwestii należy odnieść się do treści innych przepisów Prawa budowlanego czyli do tzw. wykładni systemowej. Takim przepisem, jak to trafnie zauważył Sąd, jest art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt możliwe jest wydawanie pozwoleń dotyczących poszczególnych obiektów, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Nie ma zatem przeszkód aby w sytuacji kiedy decyzja pozwalająca na budowę dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, dokonać zmiany podmiotowej tej jej części. Podmiot, na który przeniesiona zostaje część decyzji dotyczącej inwestycji dającej się wyodrębnić, uczestniczy w części praw i obowiązków. Skoro więc w niniejszej sprawie da się wyodrębnić prawa i obowiązki w części dotyczącej sieci telekomunikacyjnych to brak było podstaw do nieuwzględnienia złożonego przez T.S.A. wniosku. Reasumując stwierdzić należy, że art. 40 Prawa budowlanego stwarza możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu również w części dotyczącej objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem, że da się ono wyodrębnić i może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Z wymienionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione, na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.