IV SAB/Wr 40/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie NSA Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/, WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy Ś. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Ś. na rzecz skarżącego kwotę 100 /sto/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...]r. M. B. złożył skargę na pismo Urzędu Miasta i Gminy w Ś. z dnia [...]r., nr [...] pozostawiające bez rozpoznania sprawę dotyczącą udzielenia informacji publicznej w zakresie wykazu podatników podatków i opłat lokalnych, którzy zalegali w [...] r. w płatnościach podatków wobec Gminy Ś. w kwocie powyżej 100 zł. w odniesieniu do wydanych wyłącznie w [...] i [...] r. decyzji i nakazów płatniczych za lata podatkowe [...] -[...] oraz pozbawiające go prawa do uzyskania informacji publicznej w żądanym powyżej zakresie. W motywach uzasadnienia podał, że wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy w Ś. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wykazu podatników podatków i opłat lokalnych , którzy zalegali w [...] r. w płatnościach podatków wobec Gminy w kwocie powyżej 100 zł, zgodnie z otrzymanym wcześniej przez niego pismem nr [...] z dnia [...] r. z Urzędu Miasta i Gminy w Ś. Do chwili obecnej pomimo decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz przedstawiania przez niego interesu społecznego w odpowiedziach na wezwania Urzędu nie uzyskał żądanej informacji oraz decyzji ostatecznej wydanej przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie. Poinformował, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał przysługujący mu tryb odwoławczy przed właściwym organem. Stoi na stanowisku, że informacje dotyczące zaległości podatkowych , jako dotyczące majątku publicznego niewątpliwie stanowią informacje publiczną i winny zostać udostępnione zainteresowanemu, gdyż ważne z punktu widzenia interesu publicznego jest, by tego typu informacje, poprzez udostępnienie mogły być podane ocenie i kontroli społeczności lokalnej. W odpowiedzi na skargę Zastępca Burmistrza Ś. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie wystąpiły przesłanki określone w art. 16 ust. 1 i art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniósł, że sprawa ta zapoczątkowana była na wniosek M. B. z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawcy udzielono odpowiedzi pismem [...] z [...] r. udostępniając żądane informacje, przy czym na jedno z zapytań w sprawie "Wykazu podatników podatków i opłat lokalnych , którzy zalegali w [...] r. w płatnościach podatków wobec Gminy w kwocie powyżej 1OO zł" - informacji nie udzielono. Wówczas wydano decyzję [...] z [...] r. o odmowie udzielenia informacji publicznej, jednak decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją [...] z [...] r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia. Analizując ponownie sprawę Burmistrz uznał, że skarżący żąda w istocie informacji przetworzonych, przy czym z wniosku M. B. i późniejszej korespondencji nie wynikało, aby zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2000 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198) udzielenie takiej informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W konsekwencji pismami [...] z [...] r., [...] r. oraz [...] r. poinformowano skarżącego o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania. Na odpowiedź z dnia [...]r. M. B. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. swoje pismo z [...] r., które nazwał "żądaniem wznowienia postępowania" . W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wydało decyzję nr [...] z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania, w której to organ II Instancji potwierdził, iż informacja udzielona przez tutejszy Urząd w piśmie z [...]r. jest czynnością materialno-techniczną, od której nie służą środki zaskarżenia. Pomimo tego stanowiska, skarżący kolejnym pismem z dnia [...]r. wystąpił do Burmistrza o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi, pismem [...] z [...] r. Burmistrz podtrzymał dotychczasowe stanowisko, nadto wyjaśnił skarżącemu, że w sprawie brak było podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Przedmiotem skargi złożonej przez M. B. do sądu jest tylko ostatnie pismo Burmistrza [...] z [...] r. Stwierdzić należy, iż zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga do sądu administracyjnego nie służy na czynności materialno- techniczne. Tak więc przedmiotowe pismo nie może być podstawą do wniesienia skutecznej skargi do Sądu Administracyjnego. Wymieniony wyżej przepis jednoznacznie określa czynności, na które strona może wnieść skargę do Sądu Administracyjnego. Katalog ten jest wyliczeniem enumeratywnym, nie podlega on rozszerzeniu, i w wyliczeniu tym nie znajdują się czynności materialno-techniczne. W art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy przewiduje się możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu. Jednak zdaniem organu w omawianej sprawie, sytuacja ta nie występuje. Skarżący wprawdzie twierdzi, iż domaga się wydania decyzji, której organ mu odmawia, lecz przed skierowaniem skargi do WSA we Wrocławiu powinien wystąpić do organu nadrzędnego z zażaleniem w trybie artykułu 37 kpa. M. B. na żadną z otrzymanych odpowiedzi nie wniósł zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na bezczynność Burmistrza. Zażalenia takiego nie wniósł także po otrzymaniu pisma [...] z [...] r. Z pewnością zażaleniem takim nie może być pismo M. B. z dnia [...] r. "żądanie wznowienia postępowania", albowiem pismem tym skarżący nie składał zażalenia na bezczynność Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarówno z treści skargi złożonej przez M. B., jak i z treści pisma procesowego z dnia [...]r. wynika, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu dotycząca udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że pismem z dnia [...]r. M. B. złożył wniosek o udzielenie mu wskazanej informacji publicznej. Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Ś. z dnia [...]r. odmówiono mu udzielenia informacji dotyczącej udostępnienia wykazu podatników podatków i opłat lokalnych, którzy zalegali w [...]. w płatnościach podatków wobec Gminy w kwocie powyżej 100 zł. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. decyzją powyższą uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie Kolegium spowodowało, że w obrocie prawnym pozostał wniosek skarżącego o udostępnieniu informacji publicznej wymagający załatwienia przez organ I instancji według przewidzianych prawem procedur, tzn. ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm./ określa obowiązki organu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, w jaki sposób postępowanie powinno być zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek (art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ...), jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej) albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 tej ustawy). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji na zasadzie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 omawianej ustawy. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji, ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest niewątpliwe, że Burmistrz nie udzielił skarżącemu żądanej informacji i nie odmówił w formie decyzji udostępnienia informacji. Nie doszło także do umorzenia postępowania. Zadość nałożonemu na organ obowiązkowi nie czynią pisma organu: z [...]r., [...]r., [...]r., [...]r. informujące skarżącego o niemożności zadośćuczynienia wnioskowi z dnia [...]r. o udostępnienie informacji publicznej ze względu na konieczność przetworzenia danych i zobowiązujące go do wykazania związku dochodzonej informacji z interesem publicznym, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że po uchyleniu decyzji przez organ II instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, organ I instancji nie może pozostawić sprawy bez rozpoznania, gdyż na tym etapie nie ocenia już podania (wniosku) od strony formalnej ale rozstrzyga sprawę merytorycznie (np. wyrok NSA z 21.02.1996r., I SA 2042/94, nie publ.). Natomiast, z treści przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika jednoznacznie, że wnioskodawca nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej, jeżeli decydują się wydać w tej sprawie decyzję odmowną. W świetle rozwiązań przyjętych w art. 13 i art. 16 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, obronę przed bezczynnością organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej należałoby podjąć przez zobowiązanie organu do wydania decyzji, a tym samym do zastosowania środków obrony przed bezczynnością, zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanką zatem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia (por. wyroki NSA: z 18.03.2005r., OSK 1209/04, z 8.07.2005r., OSK 1682/04, oba nie publ.). Wbrew stanowisku organu, iż M. B. na żadną z otrzymanych odpowiedzi nie wniósł zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., stwierdzić należy, że niezależnie od wniosku z dnia [...] r. o wznowienie postępowania w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo skarżącego również z dnia [...]r., adresowane do tegoż Kolegium dotyczące złożenia zażalenia na organ I instancji (data wpływu: [...]r.). Skarżący zarzuca w nim organowi I instancji opieszałość w rozpatrywaniu jego wniosku z [...]r. i niezałatwienie sprawy w terminie. Oznacza to, że skarżący podjął wymagane środki obrony przed bezczynnością, wyczerpujące wymaganą procedurę administracyjną. W tej sytuacji następne pismo skarżącego do organu z dnia [...]r. (pozostające w związku przyczynowym z pierwotnym wnioskiem z dnia [...]r.) żądające wydania decyzji w sprawie winno być potraktowane jako kolejna próba zwalczania bezczynności organu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.