II OSK 438/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.), Sędziowie NSA Anna Łuczaj, Małgorzata Stahl, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 2510/03 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że zaskarżoną decyzją zezwolono A. G. na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego w latach osiemdziesiątych bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] w W. przy ul. [...]. Organy nadzoru budowlanego uznały bowiem, że nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki ww. obiektu, wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r., ponieważ obiekt został wzniesiony zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. W tych warunkach zasadnym było udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze sąd wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego nie uzależniają wydania pozwolenia na użytkowanie od tytułu prawnego do działki. Kwestia własności nieruchomości nie ma prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania. Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości rodzi wyłącznie roszczenie właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które może być dochodzone przed sądem powszechnym. Od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną H. W. Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 ust. 1 w zw. z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, polegającą na przyjęciu, że "udzielenie inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku mogło nastąpić niezależnie od konieczności ustalenia okoliczności, czy przez takie zezwolenie nastąpiło naruszenie interesu skarżącej jako współwłaścicielki". W uzasadnieniu zarzutu skarżąca podała, że rozbiórka przedmiotowego obiektu powinna być orzeczona na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Uzasadniona bowiem była innymi ważnymi przyczynami a mianowicie tym, że naruszone zostało prawo własności, jako że inwestor nie był jedynym właścicielem nieruchomości, na której wybudowy został obiekt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w podanym wyżej przepisie przesłanek nie zachodzi. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić co następuje. Podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 28 ust. 1 w związku z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym zrozumieniu a więc wadliwej interpretacji przez sąd treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego dokonanej przez sąd jest wskazanie na czym polegała wadliwa interpretacja tego przepisu przez sąd oraz wyjaśnienie jak zdaniem wnoszącego skargę przepis ten powinien być rozumiany. 1. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie został uzasadniony. Przede wszystkim należy zauważyć, że przepis ten, statuujący zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę – nie był też przez sąd interpretowany. Przedmiotem niniejszej sprawy było bowiem udzielenie inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku i materialnoprawną podstawę kontrolowanej przez sąd decyzji stanowił art. 42 ust. 2 cyt. wyżej ustawy. Badając zatem legalność tej decyzji sąd kontrolował czy została ona wydana zgodnie z dyspozycją wymienionego wyżej przepisu. Nie dokonywał natomiast wykładni wskazanego w zarzucie skargi art. 28 Prawa budowlanego, ponieważ nie miał on żadnego znaczenia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W tej sytuacji przedstawiony wyżej zarzut należało uznać za bezzasadny. 2. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego dokonanej przez sąd wykładni art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny również nie dokonywał wykładni tego przepisu, szczególnie ust. 2. Zauważył jedynie, że w sytuacji kiedy organ nadzoru budowlanego ustalił, iż nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego prawidłowo podjął czynności zmierzające do legalizacji popełnionego przez inwestora naruszenia prawa. Tego rodzaju stwierdzenia w żadnym wypadku nie można uznać za interpretację powołanego wyżej przepisu. Co najwyżej może ono wskazywać na zaakceptowanie przez sąd stanowiska organu w sprawie braku podstaw do orzekania rozbiórki. Zakwestionowanie trafności tych ustaleń byłoby tylko możliwe wówczas gdyby wnoszący skargę kasacyjną uczynił to w sposób właściwy procesowo, podnosząc zarzut naruszenia przez sąd konkretnych przepisów postępowania. Skoro więc w sprawie nie zostały skutecznie podważone okoliczności stwierdzające brak podstaw do orzeczenia rozbiórki to brak było podstaw do odmowy legalizacji obiektu. Stwierdzenie z kolei, iż przedmiotowy obiekt jest zdatny do użytku – co nie zostało zakwestionowane – czyni zasadnym wydanie pozwolenia na użytkowanie. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem sądu, iż kwestie związane z własnością nieruchomości, na której został posadowiony obiekt nie mają prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania. Mogą natomiast stanowić podstawę do wystąpienia z roszczeniem cywilnoprawny do sądu powszechnego. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.