I OSK 777/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 206/05 o odrzuceniu skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu do wnioskodawcy pisma dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący nie wyczerpał dostępnych środków zaskarżenia, co jest warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego w świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem II instancji, od postanowień którego nie służą żadne środki odwoławcze, skarżący był obowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, zgodnie z art. 52 § 4 powołanej ustawy. Niedopełnienie powyższych czynności skutkowało niedopuszczalnością skargi i jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jak również o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kosztów postępowania w obu instancjach. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego powołanie w sprawie, w której nie ma on zastosowania, 2) art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie dostępu do sądu i nieuzasadnioną zmianę linii orzecznictwa. Skarżący wskazał, iż od postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie przysługują żadne środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy, zaś powołany w uzasadnieniu art. 52 § 4 ustawy ma zastosowanie jedynie do aktów organów administracji, innych niż akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zastosowanie art. 52 § 4 ustawy w sprawie skargi na bezczynności organu jest więc naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanej sprawie, nie przysługiwał skarżącemu żaden środek zaskarżenia bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jest on bowiem organem II instancji i nie ma nad sobą organu nadrzędnego. Należy również podkreślić, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), gdyż przepis ten ma zastosowanie jedynie w przypadku wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Literalna wykładnia tego przepisu jasno wskazuje, iż nie może on mieć zastosowania do skarg na bezczynność organu. Do skarg tych stosuje się jedynie regulację art. 52 § 1 i 2 ustawy. W rozpatrywanej sprawie skarżący spełnił przesłanki wynikające z tych paragrafów, Sąd I instancji niesłusznie odrzucił jego wniosek, jako niespełniający wymogów art. 52 ustawy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.