II SA/Po 891/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Wiesława Batorowicz /spr/ Protokolant st. sekr.sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006r. sprawy ze skarg B. i W. G., E.S., J. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji; o d d a l a s k a r g i /-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.Szaniecka Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z [...] lutego 2001r. ustalającej na rzecz Spółki "A" S.A. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w K. , na działce o nr ewid. gruntów [...]. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że Kolegium przy podjęciu decyzji uznało, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z następujących powodów: Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, unormowane w art. 156-160 kpa, jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia i może być stosowane jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wykluczone jest natomiast rozszerzające ich interpretowanie. W swoich wnioskach skarżący twierdzili, że przedmiotowa decyzja rażąco naruszyła ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Plan miejscowy terenu, na którym zlokalizowano stację określono symbolem RL – co oznacza tereny lasów i dolesień. Zdaniem skarżących plan umożliwia prowadzenie tras infrastruktury technicznej, lecz nie samodzielnych urządzeń tej infrastruktury. Podnoszono nadto, że lokalizacja stacji na terenach leśnych wymagała zgody ministra właściwego w sprawach leśnictwa na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Przedmiotową decyzję Wójt Gminy P. wydał w dniu [...] lutego 2001r. w czasie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. zatwierdzonego uchwała Rady Gminy P. z dnia 08 marca 1994r. Nr XXXIV/183/94, w trybie ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Stację zlokalizowano na działce o nr ewid. [...], która znajduje się w pobliżu terenów, które stanowią własność osób domagających się stwierdzenia nieważności decyzji. Zdaniem Kolegium, takie usytuowanie działek daje ich właścicielom przymiot strony zarówno przy ustalaniu warunków zabudowy, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W postanowieniu o ustalenie warunków zabudowy osoby te zostały pominięte, zdaniem Kolegium, z naruszeniem prawa. Odnosząc się do wskazywanego we wniosku rażącego naruszenia prawa, Kolegium ustaliło, iż omawiana stacja bazowa usytuowana została na terenie, który w opisanym planie miejscowym , został następująco określony: - symbol terenu – RL - funkcja podstawowa – tereny leśne - funkcja uzupełniająca – 1. drogi śródleśne, 2. obiekty bezpośrednio związane z gospodarką leśną - funkcja dopuszczalna – 1. trasy infrastruktury technicznej (w przypadku braku możliwości innego przebiegu). Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w decyzji Wójta Gminy P. , że stacje bazowe telefonii komórkowej są urządzeniami infrastruktury technicznej – infrastruktury łączności. Ich specyfiką jest bowiem łączność bezprzewodowa. Takie urządzenie może być zatem zlokalizowane na terenach oznaczonych symbolem RL, gdyż należy do urządzeń infrastruktury technicznej potrzebnej dla właściwej obsługi terenu. Nie jest natomiast jasne, zdaniem Kolegium, co należy uznać za brak możliwości innego przebiegu takiego urządzenia. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że wybór lokalizacji optymalnej ze względu na parametry działania sieci telefonii komórkowej można uznać za odpowiadający wymaganiom planu, a zatem nie zostały naruszone ustalenia obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za nietrafny Kolegium uznało również zarzut naruszenia ustawy z 03 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wobec umieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwości lokalizacji infrastruktury technicznej. Stacja została zlokalizowana na tej części działki nr [...], która oznaczona jest symbolem RV, a więc rola klasy V, a nie las. Zatem teren lokalizacji stacji nie wymagał wyłączenia z użytkowania leśnego i rolniczego i nie było potrzebne zezwolenie właściwego ministra. Wydanie decyzji przez Wójta Gminy P. poprzedzone było uzyskaniem raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i uzgodnione przez Starostę W. i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego . Ostatecznie Kolegium nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli wnioskodawcy W. i B. G., E. S., P. i P. B., T.K., A.M., J. i F. B., E. i L. G., J. i M.T.. Zdaniem odwołujących się, nastąpiło naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które należało uznać za rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W szczególności podkreślono, że przed wydaniem decyzji Wójt nie badał, czy zamierzona inwestycja musi być zlokalizowana w tym miejscu i czy brak jest możliwości innego przebiegu. Takie postępowanie winno być przez Wójta prowadzone, a zaniechanie tych czynności winno być uznane za naruszenie art. 77 kpa, nakładającego na organ obowiązek dokładnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Nadto ponownie nie podzieliło zarzutu wnioskodawców, iż organ – Wójt Gminy P. , miał obowiązek zbadać, czy zamierzona inwestycja musi być zlokalizowana w tym właśnie miejscu i wykazać brak możliwości innego jej przebiegu. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało na wniosek zainteresowanego, który wskazał określoną lokalizację. Organ był zatem związany żądaniem strony. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2004r. wnieśli B. i W. G., E.S., J. i M. T. , domagając się jej uchylenia lub zmiany przez uznanie nieważności decyzji Wójta Gminy P. z [...]lutego 2001r. Skarżący, obok dotychczas podniesionych argumentów, podkreślali iż zgodnie z art. 46a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co w niniejszej sprawie miało miejsce, na skutek odstąpienia przez organ od badania czy lokalizacja wieży telekomunikacyjnej, nastąpiła po wykluczeniu możliwości innego jej usytuowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie była uzasadniona. W pierwszym rzędzie podkreślić należało, że słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało skarżących za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. Skoro bowiem skarżący wskazują na oddziaływanie inwestycji z uwagi na bliskie usytuowanie swoich działek przyjąć należało, że mają interes prawny wymagający ochrony (por. uchwała NSA z 25 września 1995r. sygn. I SA 13/95). Pojęcie interesu prawnego stanowiącego przesłankę do żądania unieważnienia decyzji jest tożsame z pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa. Skarżący, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2001r. ustalającej na rzecz Spółki "A" S.A. w W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w K. na działce o nr ewid. gruntów [...], opierali na przepisie art. 46a ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139), który przewiduje nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jej sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący dostrzegali tę sprzeczność w pominięciu przez organ I instancji procesu poszukiwania innych możliwości usytuowania stacji, co nakazuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki przez użycie określenia – funkcja dopuszczalna – 1. trasy infrastruktury technicznej w przypadku braku możliwości innego przebiegu. Poza sporem było, iż organ I instancji nie prowadził poszukiwania innych możliwości usytuowania bazy. W ocenie Sądu ustalenie warunków zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej z pominięciem ustalenia "braku możliwości innego przebiegu" nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 46a ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przemawia za tym gramatyczna wykładnia przepisu prawa miejscowego w przywoływanym fragmencie. Skoro bowiem miejscowy plan dopuszcza funkcje w postaci trasy infrastruktury technicznej, to tym samym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obiektu nie jest z tym planem sprzeczne. Wprawdzie, jak trafnie podnieśli skarżący, zastrzeżone w planie zostało, że lokalizacja takich obiektów jest dopuszczalna w przypadku braku innych możliwości, to jednak przyjąć nie można, że lokalizacja taka jest wykluczona, a tylko taki wniosek pozwalałby na uznanie sprzeczności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji uznanie za nieważną decyzję Wójta Gminy P. z [...] lutego 2001r. Pominięcie, w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, czynności polegających na ustaleniu braku możliwości innego usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej, było naruszeniem powołanego przepisu prawa miejscowego i podlegało analizie Sądu w aspekcie wskazywanego przez skarżących przepisu art. 156 § 1 ust. 2 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było stwierdzić nieważność decyzji Wójta Gminy P. w przypadku, jeżeli wydanie tej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu opisane naruszenie prawa nie posiadało cechy rażącego. Z pojęciem rażącego naruszenia prawa nie można bowiem utożsamiać każdego naruszenia prawa, lecz tylko takie, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (por. wyrok NSA z 12 grudnia 1988r. sygn.. akt III SA 481/88). Taka sytuacja w sprawie nie zachodziła. Usytuowanie bazy telefonii komórkowej na wskazanej działce było bowiem w pewnych warunkach dopuszczalne. Dodatkowo podkreślić należy, że zarówno literatura, jak i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na wyjątkowość uznania naruszenia prawa za rażące. Zdaniem Sądu Najwyższego wyrażonym we wyroku z dnia 20 czerwca 1995r. – III ARN 22/95 uznanie orzeczenia za rażące jest możliwe, gdy przemawia za tym waga naruszenia prawa, która jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Sąd nie dopatrzył się w omawianym stanie faktycznym wyjątkowości o jakiej mowa w powołanym orzecznictwie, co przemawiało za niewzruszalnością wydanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), oddalono skargę, /-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ J.SzanieckaMarK