II SA/Bd 1041/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "Ś." w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] mocą której przyznano P. Z. zasiłek stały o dnia 1 maja 2004 r. do 28 lutego 2006 r. w wysokości 316,00 złotych miesięcznie. Uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż skarżący spełnia kryteria określone w art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ) kwalifikujące go do przyznania mu zasiłku stałego. Kwestią sporną zaś jest okoliczność, czy skarżący prowadzi samotnie gospodarstwo domowe, czy też wspólnie z konkubiną B. G. Z poczynionych przez organ I instancji ustaleń wynika bowiem, że prowadzi on wspólne gospodarstwo, za czym przemawia fakt wspólnego zamieszkiwania w lokalu przy ul. K. w B., a z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, ze głównym najemca lokalu jest B. G. i w wymienionym lokalu znajduje się jedna kuchnia, jedna lodówka oraz jedna sypialnia. Oceniając wysokość przyznanego zasiłku stałego uznano, iż organ I instancji nie naruszył prawa, albowiem wysokość przyznanej kwoty mieści się w granicach ustawowych i odpowiada różnicy kryterium dochodowym w prowadzonym wspólnie gospodarstwie domowym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, skarżący P. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, że orzekające w sprawie organy niewłaściwie oceniły jego sytuację rodzinną jako osoby samotnie gospodarującej, co w konsekwencji przemawia za słusznością przyznania prawa do zasiłku stałego w pełnej wysokości tj. kwocie 418 złotych miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. W myśl przepisu art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ) zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zgodnie z ust. 2 art. 37 cytowanej ustawy zasiłek stały ustala się w wysokości w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie, a w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kryterium dochodowym na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie. Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie. Odnieść się należy przy tym należy do art. 6 pkt 14 powyższej ustawy, który stanowi, że przez pojęcie rodziny rozumieć należy - osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Z materiałów sprawy wynika, ze orzekające w niej organy dokonały trafnych ustaleń w zakresie sytuacji materialnej skarżącego, zasadnie przyjmując, iż znajduje się on w bardzo trudnych warunkach i co do zasady spełnia przesłanki uzasadniające skorzystanie przez niego z pomocy społecznej. Należy podkreślić, że w zakresie wysokości przyznanej pomocy, która mieści się w granicach ustawowych w związku z tym przy ustalaniu dochodu wzięto pod uwagę dochody zamieszkującej ze skarżącym konkubiny. Organ administracji stanowisko swe uzasadnił w sposób szczegółowy i logiczny, podając na jakich oparł się dowodach i dlaczego tym dowodom dał wiarę. Zdaniem Sadu ocena materiału dowodowego dokonana została przez organy administracji zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów i nie nosi ona dowolności, a tym samym decyzje obu organów zostały wydane bez naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć wpływ na ich treść. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł w oparciu o dyspozycję przepisu art.250 cytowanej ustawy.