I OSK 598/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Joanna Runge-Lissowska Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2114/05 w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 2114/05 oddalił skargę H. L. wniesioną na decyzję Ministra Kultury z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Minister Kultury decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 9b ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r., Nr 118, poz. 1112, ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 K.p.a. odmówił H. L. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu podał, że komisja kwalifikacyjna w dokonanej ocenie przyznała wyżej wskazanej nauczycielce plastyki w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 1 w [...] 25 punktów – średnia arytmetyczna przyznanych punktów wyniosła 5 punktów (po odrzuceniu jednej najwyższej i jednej najniższej punktacji), zatem średnia uzyskana przez nauczycielkę jest niższa niż wymagana średnia arytmetyczna wynosząca co najmniej 7 punktów niezbędnych do akceptacji. Komisja wskazała, że dokumentacja i przeprowadzona rozmowa nie potwierdziły spełnienia wymagań kwalifikacyjnych, w szczególności wobec braku uzyskania pozytywnych efektów wdrożonego przedsięwzięcia, a także dzielenia się swoją wiedzą i doświadczeniem z innymi pracownikami szkoły. Komisja kwalifikacyjna uznała zatem za niewystarczający do uzyskania akceptacji stopień i poziom realizacji wymagań na stopień nauczyciela dyplomowanego określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 260, poz. 2593), a tym samym nie znalazła podstaw do wydania zaświadczenia o akceptacji. W konkluzji Minister Kultury stwierdził, iż wobec braku jednego z warunków wymaganych do nadania stopnia awansu zawodowego, określonych w art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela, podjął decyzję odmowną. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Kultury decyzją z dnia [...], nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 9b ust. 6 Karty Nauczyciela, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ nie stwierdził uchybień formalno-prawnych w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej, skutkujących uchyleniem decyzji o odmowie nadania nauczycielce stopnia awansu zawodowego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. L. zarzuciła naruszenia formalno-prawne w postępowaniu komisji kwalifikacyjnej, tj. brak powiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi przez komisję materiałami: protokołem posiedzenia; punktacją uzyskaną od poszczególnych członków komisji; brak informacji o zakresie rozpatrywania odwołań przez Ministra Kultury; brak wezwania do uzupełnienia dostrzeżonych przez komisję braków w przedłożonej dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę H. L. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...]. Stosownie do treści przepisu art. 9b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r., Nr 118, poz. 1112 ze zm.) warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a – 3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1 – 3 zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6 oraz w przypadku nauczyciela mianowanego – uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu analizy dorobku zawodowego nauczyciela i przeprowadzonej rozmowie. Powyższa regulacja wskazuje zatem, iż do uzyskania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich ww. trzech przesłanek. W rozpoznawanej sprawie skarżąca H. L. bezspornie spełniła dwie pierwsze z wymienionych przesłanek, natomiast nie uzyskała akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Zatem w myśl przepisu art. 9b ust. 6 ustawy – Karta Nauczyciela, właściwy w sprawie Minister Kultury (art. 9b ust. 4 pkt 4), odmówił nauczycielce nadania stopnia awansu zawodowego. Sąd zauważył, że użyte w omawianym przepisie słowo "odmawia" wskazuje, że nie mamy w takim przypadku do czynienia z uznaniową decyzją organu administracji publicznej, co powoduje, że w sytuacji braku jednej z przesłanek organ jest zobligowany do wydania decyzji odmownej. Odnosząc się do braku akceptacji komisji kwalifikacyjnej Sąd pierwszej instancji podniósł, że jej rozstrzygnięcie jest niewątpliwie aktem podjętym w toku wewnętrznego postępowania o nadanie stopnia awansu zawodowego, kończącym się decyzją o nadaniu lub odmowie nadania takiego stopnia. Postępowanie to składa się z kilku powiązanych ze sobą etapów, zaś podejmowane na poszczególnych etapach tego postępowania akty i czynności właściwych organów, w tym rozstrzygnięcie komisji kwalifikacyjnej, nie mogą być traktowane, jako samodzielne decyzje administracyjne. Nie kończą one bowiem sprawy o nadanie lub odmowę nadania stopnia awansu zawodowego i z tego powodu mogą być kontrolowane dopiero w ramach oceny końcowego rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, iż rozstrzygnięcie komisji, a także ocena jej pracy i sposobu procedowania sprowadza się jedynie do zbadania jej pod kątem formalnym. Dlatego też Sąd bada przede wszystkim, czy komisja kwalifikacyjna podjęła postępowanie na wniosek nauczyciela (art. 9b ust. 2), czy jej prace zostały przeprowadzone w wyznaczonym terminie (art. 9b ust. 3), czy powołał ją właściwy organ i czy jej skład był prawidłowy (art. 9g ust. 3 ustawy — Karta Nauczyciela i § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli — Dz.U. Nr 260, poz. 2593), czy postępowanie było poprzedzone analizą formalną dokumentacji i czy komisja przeanalizowała dokumentację (§ 11 i § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia), a nadto, czy rozstrzygnięcie zostało podjęte w obecności co najmniej 2/3 składu członków i przez wszystkich podpisane i czy każdy z członków oceniał spełnienie przez nauczyciela wymagań według skali punktowej od 0 do 10, a końcowy wynik – średnia arytmetyczna punktów wynosi co najmniej 7 punktów. Powyższe oznacza, że Sąd badając prawidłowość decyzji właściwego organu nie jest uprawniony do merytorycznej oceny rozstrzygnięcia komisji, w szczególności zastosowania w zakresie dozwolonej skali, punktacji przez poszczególnych członków komisji. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że są one chybione, gdyż przewodniczący komisji kwalifikacyjnej przy piśmie z dnia 12 lipca 2005 r., nr [...] poinformował H. L. o braku możliwości wydania przez komisję kwalifikacyjną zaświadczenia o akceptacji oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a., tj. możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Sąd wskazał, iż skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej w tym zakresie uprawnień. Odnosząc się do pozostałych dwóch zarzutów skargi Sąd stwierdził, że jak trafnie podniósł organ, Minister Kultury nie posiada kompetencji do oceny merytorycznej dorobku nauczyciela, jako organ odwoławczy rozpatrujący wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy o nadanie stopnia awansu zawodowego i rozpatrując odwołania nauczycieli, odnosi się jedynie do strony formalno – prawnej postępowania. Natomiast gdy chodzi o braki dokumentacji, to protokół analizy formalnej nie wskazuje na ich wystąpienie. Od powyższego wyroku H. L. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez brak wzięcia pod uwagę faktu, że skarżąca w istocie została pozbawiona możliwości zaskarżenia do drugiej instancji i kontroli przez drugą instancję rozstrzygnięcia komisji kwalifikacyjnej, które w istocie ma charakter merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i stanowi decyzję, od której skarżąca powinna mieć możliwość odwołania do drugiej instancji. W ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. zarzuciła natomiast naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie zaistniałych w sprawie rażących uchybień dotyczących informowania strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego, pomimo tego, że uchybienia te były przez skarżącą w dużej części podnoszone samodzielnie lub też były ewidentne i powinny zostać przez Sąd wzięte pod uwagę przy orzekaniu, a ich wzięcie pod uwagę miałoby zasadniczy wpływ na treść wyroku. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zaistniałych w sprawie rażących uchybień dotyczących informowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik postępowania administracyjnego oraz rażących uchybień w zakresie udzielania niezbędnych wskazówek stronie, która mogła ponieść szkodę na skutek nieznajomości prawa, podczas gdy wzięcie ww. uchybień pod uwagę miałoby zasadniczy wpływ na treść wyroku, a także naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zaistniałego w sprawie rażącego uchybienia polegającego na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, które to uchybienie było ewidentnym, a jego wzięcie pod uwagę miałoby zasadniczy wpływ na treść wyroku. Skarżąca podniosła, że pouczenie o prawach przysługujących na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. powinno być pouczeniem zrozumiałym dla strony, w tym zwłaszcza dla strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotowe postępowanie administracyjne było prowadzone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w związku z czym to właśnie ten organ powinien pouczyć skarżącą o przysługującym jej uprawnieniu. Pouczenie udzielone przez komisję kwalifikacyjną nie stanowi prawidłowego wykonania wyżej wymienionego obowiązku, bowiem (zgodnie z interpretacją dokonaną przez WSA) to nie komisja kwalifikacyjna była organem prowadzącym postępowanie. Ponadto o uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a. nie poinformowano skarżącej w toku postępowania administracyjnego w drugiej instancji, toczącego się na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez Ministra. Skarżąca powinna zostać w toku postępowania administracyjnego wyraźnie poinformowana o tym, że oceną merytoryczną jej dorobku zawodowego zajmuje się komisja kwalifikacyjna, a Minister ogranicza zakres swojego działania do sprawdzenia jej pracy pod względem formalnoprawnym oraz do sprawdzenia, czy spełnione są pozostałe przesłanki awansu zawodowego. W szczególności, skarżąca powinna zostać wyraźnie pouczona przez Ministra, że nie jest on władny rozpoznać jej zarzutów odnośnie sposobu oceny jej dorobku przez komisję kwalifikacyjną. Brak pouczenia skarżącej o zakresie rozpoznawania sprawy przez Ministra stanowił zatem naruszenie art. 9 K.p.a., które było sygnalizowane w skardze, a które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa NSA, dwuinstancyjność postępowania polega na tym, że sprawa w drugiej instancji powinna zostać całościowo rozpatrzona przez organ we wszystkich jej aspektach. W przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne niewątpliwie nie było postępowaniem dwuinstancyjnym, Minister przy wydawaniu decyzji w drugiej instancji zbadał jedynie, czy decyzja komisji kwalifikacyjnej była prawidłowa pod względem formalnoprawnym. Nie dokonano natomiast jej oceny merytorycznej, ani nie dokonano powtórnej oceny z uwzględnieniem zastrzeżeń podnoszonych przez skarżącą odnośnie prawidłowości oceny dokonanej w pierwszej instancji. W związku z powyższym, w postępowaniu w drugiej instancji nie zbadano całokształtu sprawy, a więc w istocie strona została pozbawiona możliwości realnego rozpoznania sprawy w drugiej instancji. Ponadto zasada dwuinstancyjności postępowania wynikająca z art. 78 Konstytucji oznacza nie tylko formalne prawo do ubiegania się o rozpoznanie sprawy w drugiej instancji, ale także oznacza uprawnienie strony do tego, aby jej sprawa w drugiej instancji została ponownie całościowo przeanalizowana. Postępowanie administracyjne, które dotyczyło skarżącej nie było zatem postępowaniem dwuinstancyjnym w realnym znaczenie tego słowa. Tym samym naruszało ono art. 78 Konstytucji. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o wystąpienie przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego odnośnie zgodności art. 9b oraz art. 9g ust. 8 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela z art. 78 Konstytucji, zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na powyższe pytanie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz zasądzenie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odnośnie wniosku o wystąpienie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego skarżąca podniosła, że w sprawie zastosowano art. 9b oraz art. 9g ust. 8 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela. Wynikający z wyżej wymienionych przepisów model postępowania trudno jest uznać za zgodny z Konstytucją. Decyzję w sprawie nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego wydaje zgodnie z ww. przepisami minister. Jest ona zależna od różnych przesłanek, ale wśród nich na plan pierwszy wysuwa się uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Z tego względu o losach nauczyciela ubiegającego się o uzyskanie wyższego stopnia w gruncie rzeczy decyduje komisja kwalifikacyjna. Rozstrzygnięcie komisji kwalifikacyjnej nie podlega kontroli instancyjnej. O ponowną ocenę swojego dorobku zawodowego przez komisję kwalifikacyjną nauczyciel może bowiem ubiegać się dopiero po odbyciu długiego stażu, co wynika z art. 9g ust. 8 pkt 2 ustawy Karta Nauczyciela. Oznacza to, że o prawach obywatela władczo rozstrzyga organ, nie podlegając realnej kontroli wynikającej z możliwości odwołania się do drugiej instancji, w której możliwe byłoby merytoryczne rozpoznanie prawidłowości rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183g ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji faktu naruszenia przez organ art. 9, 10 § 1 K.p.a. i art. 15 K.p.a. oraz naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 78 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej możliwości zaskarżenia wyniku komisji kwalifikacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej musi wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając Sądowi I instancji niewzięcie pod uwagę okoliczności, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem ogólnych zasad uregulowanych w art. 9 i 10 K.p.a. skarga kasacyjna w ogóle nie uzasadnia jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane naruszenie. Spełnienie wymogu prawidłowo określonej podstawy kasacyjnej, o jakiej mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie może ograniczać się do ogólnikowego stwierdzenia, że podnoszone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ale musi wykazać istnienie bezpośredniego i realnego związku pomiędzy zarzucanym naruszeniem przepisów postępowania, a rozstrzygnięciem sprawy przez sąd. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie spełnia tego wymogu. Niezależnie od powyższego należy podnieść, że Sąd I instancji zajmował się kontrolą legalności zaskarżonej decyzji w aspekcie wydania jej z uwzględnieniem przez organ zasad określonych w art. 9 i 10 § 1 K.p.a. i jak słusznie zauważył skarżąca w toku przeprowadzonego postępowania była informowana o uprawnieniach wynikających z ww. przepisów, o czym świadczy pismo przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej z dnia 12 lipca 2005 r. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że pouczenie to było niezrozumiałe, oraz że to Minister powinien pouczyć ją, że nie jest władny rozpoznać jej zarzutów odnośnie sposobu oceny dorobku skarżącej dokonanej przez komisję kwalifikacyjną. Wprawdzie we wspomnianym piśmie z dnia 12 lipca 2005 r. powołano się tylko na przepis art. 10 § 1 K.p.a., bez wskazania jego treści, to jednak skarżąca uzyskała w ten sposób informację o tym, że przysługują jej pewne uprawnienia, o konkretnej treści, o których mogła dowiedzieć się, czy to zwracając się do organu, czy też sięgając do treści ww. przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie pouczenia przez przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej nie ma znaczenia w sprawie, a to z uwagi na fakt, iż to właśnie wynik komisji kwalifikacyjnej był decydujący dla sposobu załatwienia wniosku skarżącej o nadanie stopnia awansu zawodowego. Skarżąca poza akceptacją komisji spełniła pozostałe warunki do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, co oznacza, że tylko w fazie postępowania przed komisją pouczenie ją o uprawnieniach określonych w art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na sposób realizacji przysługujących jej praw. Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 15 K.p.a. Trzeba podkreślić, że zasada określona w art. 15 K.p.a. oznacza, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia zaskarżenia decyzji Ministra Kultury z dnia [...] składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z uzasadnienia decyzji II-instancyjnej wynika, że jej wydanie poprzedziło postępowanie polegające na przeanalizowaniu dokumentacji z postępowania komisji kwalifikacyjnej i wysłuchaniu wyjaśnień przewodniczącego komisji w kontekście wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie można zatem zgodzić się z poglądem zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy ponownie, co powinno skutkować uchyleniem decyzji przez Sąd I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 78 Konstytucji RP, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, trzeba stwierdzić, że przepis ten nie jest adresowany do sądu, co oznacza, że nie mógł zostać naruszony w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 9b oraz art. 9g ust. 8 pkt 2 Karty Nauczyciela z art. 78 Konstytucji RP, albowiem przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego nie mogą być akty stosowania prawa. Trybunał Konstytucyjny nie posiada kompetencji do kontrolowania prawidłowości ustaleń sądu, czy też sprawowania kontroli co do sposobu wykładni obowiązujących przepisów, podczas gdy wniosek skarżącej w istocie zmierza do poddania zaskarżonego wyroku ocenie Trybunału Konstytucyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.