VII SA/Wa 1175/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę w wyniku wznowienia postępowania skargę oddala. Wojewoda [..] decyzją znak [...] wydaną dnia [...]grudnia 2004 r. na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. o pozwoleniu na budowę pawilonu małej gastronomii. W uzasadnieniu organ podniósł, że kontrolowaną decyzją udzielono I. i G. G. pozwolenia na budowę pawilonu gastronomicznego na działce nr [...] przy ulicy P. w B. , zlokalizowanego na granicy z sąsiednią działką ścianą z otworem drzwiowym, ponadto druga ze ścian pawilonu usytuowana została w odległości 0,8m od sąsiedniej nieruchomości i w odległości 5,5m od istniejącego na tej działce budynku. Wobec tego, iż wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.80.17.62) spełniona została przesłanka przewidziana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dająca podstawę do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. W dniu 1 lutego 2005 r. K. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wojewoda [...] w dniu [...] lutego 2005 r. wznowił postępowanie, a w dniu [...] kwietnia 2005 r. wydał decyzję znak [...] na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 146 § 2 kpa i odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że wobec tego że wnioskodawca – właściciel spornego pawilonu bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zasadnym było jego wznowienie. Jednakże organ uznał, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej, niezależnie od podmiotu, którego decyzja ta dotyczy. Odwołanie od tej decyzji wniósł K. G., zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 146 § 2 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz stwierdził wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. z naruszeniem prawa, a jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji, z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej treści decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ponieważ K. G., który w dacie wydania kontrolowanej decyzji był właścicielem spornego budynku, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, istniała podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a wniosek o wznowienie został wniesiony z zachowaniem terminu dla jego wniesienia. Jednakże wnioskujący nie wniósł nowych dowodów, nie przedstawił też okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Na podstawie zebranego materiału bezspornym jest, iż decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa – przepisów wykonawczych, określających odległości projektowanej zabudowy od granic działek sąsiednich i budynków na nich zlokalizowanych, co musi skutkować zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdzeniem jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. G.i. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, pełnomocnik skarżącego podniósł, że w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. inwestycja była już zrealizowana w całości i wobec tego niedopuszczalnym było stwierdzenie nieważności decyzji pozwalającej na jej budowę. Nadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, że pawilon małej gastronomi należy do budynków użyteczności publicznej, wobec tego prawidłowość jego usytuowania na działce względem jej granic i budynków na sąsiednich działkach winna być oceniona wg przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tj. § 18 i 19. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Będąca przedmiotem kontroli Sądu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła w postępowaniu wznowieniowym, będącym jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej, ochrona której została wyrażona zasadą trwałości decyzji administracyjnej wynikającą z art. 16 § 1 kpa. Prawidłowo organ ustalił, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w postępowaniu nieważnościowym wydana została z naruszeniem prawa, bowiem istotnie wobec niezapewnienia skarżącemu udziału, jako stronie, w postępowaniu zakończonym tą decyzją, doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a po ponownym rozważeniu sprawy (przy czym skarżący nie podniósł nowych okoliczności) tj. tego czy w dacie wydania badanej decyzji była ona dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. wydana została z naruszeniem przepisów wykonawczych do obowiązującego wówczas prawa budowlanego z 1974 r. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, do których należy zaliczyć obowiązujące w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 17, poz. 62 ze zm.) miały charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. Zakres przywołanego aktu prawnego regulował między innymi granicę wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której planowana była inwestycja, jak również ochronę praw własności nieruchomości sąsiedniej. Żaden przepis w/powołanego rozporządzenia nie zezwalał na usytuowanie budynku na granicy z działką sąsiednią, ścianą posiadającą otwór drzwiowy i z drugą ścianą zawierającą okna w odległości 0,8m. Takiej możliwości legalizacji nie dopuszczały ani wspomniane przepisy techniczno-budowlane z 1980 r., ani też następne z 1994 r., ani wreszcie obecnie obowiązujące. Wydana decyzja pozwalająca na budowę pawilonu usytuowanego w odległości 0,8m od granicy działki ścianą z otworami okiennymi oraz na granicy z inną sąsiednią działką ścianą z otworem drzwiowym rażąco narusza § 12 w/wskazanego rozporządzenia, wobec tego jest dotknięta wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności. W świetle powyższych ustaleń organ prawidłowo orzekł, że mimo iż decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem prawa, tj. bez udziału skarżącego który w dacie jej wydania był już właścicielem spornego budynku i brak udziału nie był przez niego zawiniony, co uzasadniało wznowienie postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to udział uprawnionego we wznowieniowym postępowaniu i fakt, że nie przedstawił on nowych dowodów, istotnych okoliczności, nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia i w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec tego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.