II SA/Bd 1070/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA: Renata Owczarzak (spr.) Asesor WSA: Grzegorz Saniewski Protokolant: Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora S. z dnia [...] 2005 nr Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę. Postanowieniem Powiatowego Inspektora S. z [...] 2005r. nr [...]zawieszono postępowanie w sprawie choroby zawodowej u M. B. z powodu "braku orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej do wydania którego uprawniony jest Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W." i wezwano na podstawie art. 100 § 1 kpa do uzupełnienia danych o zatrudnieniu w latach 1958 – 1971 przez dostarczenie dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz dokumentacji medycznej z leczenia po 1994r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzji o braku podstaw do takiego stwierdzenia następuje na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Organ nie dysponuje takim orzeczeniem, gdyż Poradnia Chorób Zawodowych poinformowała, że zawieszono postępowanie w sprawie zainteresowanego, gdyż pomimo wezwań nie uzupełnił on dokumentacji dotyczącej zatrudnienia w latach 1958-1971 oraz nie przedłożył dokumentacji z leczenia po 1994r., co uniemożliwiło wydanie orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej. Zaistniała sytuacja uniemożliwia wydanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W zażaleniu M. B. wniósł o uchylenie postanowienia i wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej rolniczej. Zdaniem żalącego się orzeczenie choroby zawodowej nastąpiło w 1994r. przez Obwodową Komisję Lekarską. Ponowne ustalenia w tym przedmiocie są bezprawne. Dokumentacja lekarska została przejęta przez organ rentowy KRUS, który niedopełnił obowiązku zgłoszenia choroby zawodowej. Udostępnienie dokumentacji Inspektorowi Sanitarnemu uzasadnia brak podstaw do żądania dokumentacji chorobowej za lata 1994r. – 2005r. Postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] 2005r. nr [...] uchylono postanowienie organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. nie jest żadnym z tych podmiotów, zatem Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. nie był uprawniony do zawieszenia postępowania. Organ zgodził się natomiast ze stanowiskiem, że organ I instancji może wydać decyzję dopiero po otrzymaniu orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, stosowanie do § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W skardze do sądu skarżący zarzucił naruszenie prawa i przedłużanie postępowania. Zdaniem skarżącego rolniczą chorobę zawodową stwierdziła Komisja Lekarska w 1994r. Nie dopełniła ona tylko obowiązku wydania odpowiedniej decyzji. Organ jest związany orzeczeniem komisji lekarskiej zatem bez podstawy prawnej zamierza orzekać o chorobie zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarzuty skargi nie są ściśle związane z wydanym postanowieniem. Uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania odpowiada żądaniu skarżącego zawartemu w zażaleniu. Bezzasadne jest przyjęcie jako automatycznej podstawy wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej wypisu orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w L. z [...]1994r. Zasady postępowania w sprawie stwierdzenia chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Do właściwego rozpatrzenia wniosku skarżącego konieczne jest wydanie orzeczenia przez lekarza Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Orzeczenie to oraz ocena narażenia zawodowego pozwolą organowi I instancji na wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie choroby zawodowej. Wypis orzeczenia, na które powołuje się skarżący nie spełnia odpowiednich wymogów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawując kontrolę działalności administracji publicznej dokonuje oceny, na skutek zaskarżenia działalności (działania bądź zaniechania), czy organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa, w tym przypadku – oceny powodów uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania. Nie zastępuje więc organu administracji publicznej i nie przejmuje jego kompetencji do końcowego załatwienia sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Sprawa, której przedmiot związany jest z działalnością określonego organu administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Przedmiotem skargi jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uchylającego postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Wydane rozstrzygnięcie ma charakter formalny i podlega ocenie wyłącznie z punktu widzenia spełnienia przesłanek formalnych a nie merytorycznych t.j. co do zasadności wniosku o stwierdzenie choroby zawodowej. Okoliczności merytoryczne nie mogły być badane przy wydaniu orzeczenia o charakterze formalnym. Wskutek zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zawieszeniu postępowania organ odwoławczy uwzględnił żądanie skarżącego dotyczące kontynuacji postępowania. Pomimo pozytywnego rozpatrzenia zażalenia skarżący oświadczył, że wydane postanowienie narusza prawo, gdyż organ powinien stwierdzić wystąpienie choroby zawodowej na podstawie orzeczenia komisji, wskazanego przez skarżącego. Zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest przedwczesne. Organy nie wydały orzeczenia o charakterze merytorycznym, uznając, że nie ma dostatecznego materiału dowodowego do wydania decyzji rozstrzygającej o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Uchylenie postanowienia o zawieszeniu pozwala na kontynuację postępowania i zmierza do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, pod warunkiem posiadania odpowiednich dokumentów. Dopiero wydane orzeczenie merytoryczne będzie mogło być poddane kontroli, jakiej oczekuje skarżący. Organ zobowiązany jest prowadzić postępowanie stosując odpowiednie procedury i normy materialno–prawne. Na obecnym etapie postępowania organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Organ poinformował skarżącego, jakie dowody są niezbędne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie i jakie są przeszkody w załatwieniu sprawy co do meritum. Bierność skarżącego stanowi przeszkodę do wydania orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej. Należy podkreślić, że tylko w przypadku zakończenia postępowania wydaniem decyzji ostatecznej Sąd ocenia czy organ przeprowadził postępowanie zgodnie z prawem, czy rozstrzygnięcie oparł na właściwych przepisach, czy zgromadził niezbędny materiał dowodowy i czy prawidłowo go ocenił. Oczekiwania skarżącego na obecnym etapie są przedwczesne z powodu braku orzeczenia merytorycznego. Koniecznym jednak warunkiem wydania takiego orzeczenia jest zebranie odpowiedniego materiału dowodowego. Taką możliwość stwarza uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Postanowieniem z [...] 2006r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata . Rozprawa, na której zapadło orzeczenie odbyła się 24 stycznia 2006r. Sąd uznał, że pomimo braku prawomocności postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, prawa skarżącego nie zostały naruszone, gdyż przedmiot sprawy dotyczył rozstrzygnięcia o charakterze formalnym, a wydane orzeczenie przez organ II instancji uwzględniało żądanie skarżącego. Pozostałe zarzuty skargi dotyczyły kwestii merytorycznych, o których nie rozstrzygało zaskarżone postanowienie i tym samym nie mogły być one poddane ocenie Sądu.