II SAB/Bk 64/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, asesor WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2004 roku sygn. SA/Bk 174/03 Oddala skargę. J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., polegającą na niewykonaniu wyroku tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Bk 174/03 przez niepodporządkowanie się wskazaniom Sądu i brak wydania decyzji co do legalności prac budowlanych na ulicy S. w S. W uzasadnieniu skargi J. B. podniósł, iż mimo wielokrotnych wezwań i zarzutów, w wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. decyzji z dnia [...] lipca 2005 r., utrzymanej w mocy decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2005 r., nie zajęto stanowiska orzeczniczego, co do legalności prac budowlanych, jakie miały miejsce w 2002 roku. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie robót budowlanych w pasie drogowym ulicy S. w S. zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na wniosek J. B. z dnia 17 października 2002 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego, organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] listopada 2002 r. decyzję znak: [...], w której umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przystąpienia przez Gminę S. do wykonywania prac budowlanych na ulicy S. w S. W wyniku postępowania odwoławczego P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydaną dnia [...] stycznia 2003 r. decyzją znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W związku ze złożoną przez J. B. skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. uchylił oba w/w rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego. W związku z tym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...] września 2004 r. ponownie wszczął postępowanie w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działce Nr [...] (ulica S. w S.). Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz zgromadzeniu dodatkowego materiału w przedmiotowej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] odmówił wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w pasie drogowym ulicy S. w S. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...] organ odwoławczy uchylił w całości powyższą decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy było postanowienie z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., nakazujące Burmistrzowi S. wykonanie w wyznaczonym terminie określonych obowiązków mających na celu doprowadzenie zaistniałej sytuacji do zgodności z prawem. Ponieważ zobowiązany – Burmistrz S. – nie wywiązał się z wykonania nałożonych na niego obowiązków, organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] lipca 2005 r. (20 dni po upływie terminu do złożenia wymaganych dokumentów) decyzję znak [...], w której nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanego utwardzenia zjazdu na ulicy S. z ulicy M. w S. oraz rozbiórkę samowolnie usypanej warstwy kruszywa naturalnego w pasie ulicy S. W wyniku postępowania odwoławczego P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji decyzją z dnia [...] września 2005 r. znak: [...]. Na decyzję organu odwoławczego Burmistrz S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając skargę na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), decyzją z dnia [...] października 2005 r. znak: [...] uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2005 r. znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Powodem uchylenia decyzji było błędne przyjęcie podstawy prawnej (prawa materialnego). W związku z powyższym P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uważa, iż nie zaistniała bezczynność organów nadzoru budowlanego w związku z przedmiotową sprawą, a zaskarżone organy wydały w toku postępowania rozstrzygnięcia merytoryczne mające na celu doprowadzenie zaistniałej sytuacji do zgodności z obowiązującymi przepisami, mając na uwadze wyrok z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Bk 174/03. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organ administracji pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli po mimo upływu terminów przewidzianych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu. W literaturze i orzecznictwie sądowodaministracyjnym wyrażono pogląd, że organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli w tym czasie wydał rozstrzygnięcie w sprawie, chociaż, zdaniem skarżącego, uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. Niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może tylko być podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004, s. 226, a także przywołane tam orzeczenie NSA z dnia 25 maja 2001 r., sygn. akt V SA 354/01, opubl. ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Z kolei w wyroku z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawianie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Przywołane poglądy podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, a w ich uzupełnieniu dodaje, że organ administracji może pozostawać w bezczynności tylko w takim zakresie, w jakim dana sprawa jest przed nim zawisła. Na tle powyższego należy zwrócić uwagę, iż wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. znak: [...], a także poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...]. Skutkiem tego postępowanie administracyjne skierowane zostało na tor postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Sprawa stała się zawisła przed P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. dopiero po wniesieniu przez J. B. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...], w której organ I instancji odmówił wstrzymania robót budowlanych prowadzonych w pasie drogowym ulicy S. w S. Postępowanie odwoławcze P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zakończył decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...], którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie sprawa stała się zawisła przed P. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. po tym, jak Burmistrz S. oraz A. i J. S. złożyli do tego organu odwołanie do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] lipca 2005 r. Nr [...], nakazującej Burmistrzowi S. rozbiórkę wykonanego na działce Nr geodez. [...] utwardzonego zjazdu w S. z ulicy S. na ulicę M. oraz rozbiórkę samowolnie wykonanej na działce Nr geodez. [...] warstwy jezdnej z kruszywa naturalnego w S. na ulicy S., w celu doprowadzenia istniejącego obiektu do stanu poprzedniego. Tak wszczęte postępowanie odwoławcze zostało zakończone przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] września 2005 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Ostatnim wydanym dotychczas rozstrzygnięciem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w B. była decyzja z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] o uchyleniu w całości własnej decyzji z dnia [...] września 2005 r. Nr [...], a także decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta zapadła w trybie tzw. samokontroli, na skutek skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję tego organu z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] – art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na tle powyższego bezzasadne jest zatem twierdzenie Skarżącego o bezczynności P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w B. Jeżeli natomiast Skarżący twierdzi, że w wydanej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzji z dnia [...] września 2005 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lipca 2005 r., nie zajęto stanowiska orzeczniczego, co do legalności prac budowlanych, jakie miały miejsce w 2002 r., albo że decyzje te nie wypełniają zaleceń Sądu, to do czasu wyrugowania tych decyzji z obrotu prawnego, mógł to podnosić w środkach służących zaskarżaniu tych decyzji. Należy ponadto wskazać na przysługujące wówczas stronie postępowania administracyjnego prawo do żądania od organu administracyjnego uzupełnienia treści decyzji – art. 111 § 1 KPA. Brak w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia – pozytywnego bądź negatywnego – odnośnie do niektórych żądań strony daje, stosownie do przywołanego przepisu, podstawę do żądania uzupełnienia decyzji. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 listopada 1995 r., sygn. akt IV SAB 45/95, opubl. ONSA 1996/4/166). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.-