II SA/Wa 2208/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości - oddala skargę - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w związku z art. 65 § 1 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...], wydane na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, którym wniosek [...] J.K. z dnia [...] listopada 2004 r. o wypłatę zaległego uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2001 r. do dnia [...] marca 2001 r. z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, przekazał do rozpoznania Ministrowi Obrony Narodowej, jako organowi właściwemu. W uzasadnieniu podał, że J.K. został z dniem [...] stycznia 2001 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej, pełnionej w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, na skutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego. Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz w zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800), uchylony został art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) i w związku z tym z dniem 1 stycznia 2002 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pozbawiony został uprawnień do rozstrzygania spraw wynikających z postanowień powołanej wyżej ustawy pragmatycznej. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, organem właściwym rzeczowo w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych, którzy pełnili służbę w jednostkach wojskowych w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, jest Minister Obrony Narodowej i na potwierdzenie takiego stanowiska powołał wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2003 r., wydanego w sprawie II SAB 342/02 oraz z dnia 17 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SAB 405/02 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., wydanego w sprawie II SA 1638/03 oraz z dnia 8 marca 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA 508/03. Mając to na względzie, a także rozstrzygnięcie sporów kompetencyjnych przez Prezesa Rady Ministrów wskazujące Ministra Obrony Narodowej jako organ właściwy do rozstrzygania w sprawach żołnierzy zawodowych pełniących służbę w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżonym postanowieniem wniosek p. J.K. o wypłatę uposażenia za okres od [...] lutego do [...] marca 2001 r. przekazał do rozpoznania organowi właściwemu w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. J.K. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r., zarzucając, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). W uzasadnieniu podał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji bezpodstawnie przekazał jego wniosek z dnia [...] listopada 2004 r. o wypłatę zaległego uposażenia z okresu od [...] lutego do [...] marca 2001r. do rozpoznania przez Ministra Obrony Narodowej, bowiem takie postępowanie jest niezgodne z treścią art. 74 ust. 1 powołanej ustawy o służbie żołnierzy zawodowych. Przepis ten określa właściwy organ do wypłaty uposażenia żołnierzowi zawodowemu. Organem tym jest jednostka wojskowa, na której zaopatrzeniu pozostawał żołnierz zawodowy. Jego zdaniem więc, sprawę wypłaty przysługującego mu uposażenia za okres od [...] lutego do [...] marca 2001 r. przekazano do organu niewłaściwego, bowiem w tym okresie pełnił służbę wojskową w jednostce wojskowej resortu spraw wewnętrznych i administracji. Gdyby więc Minister Obrony Narodowej wydał w przekazanej mu sprawie decyzję w pierwszej instancji, to stanowiłoby to podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Podniósł więc, że już przynajmniej ta okoliczność jest wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonych postanowień. Odnosząc się do przytoczonych w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień wyroków sądów administracyjnych, skarżący twierdzi, że skoro nie są to wyroki wydane po przeprowadzonym postępowaniu kasacyjnym (jak to określił "wyroki kasatoryjne"), nie mają one charakteru wiążącego, nie mogą więc stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Po pierwsze, należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. [...] J.K. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, podejmujący zaskarżone postanowienie w przedmiocie przekazania wniosku tego oficera o wypłatę zaległego uposażenia Ministrowi Obrony Narodowej dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r., o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800) uchylający art. 108 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Z dniem więc 1 stycznia 2002 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pozbawiony został uprawnień do rozstrzygania spraw wynikających z powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej ustawą pragmatyczną. Zaznaczyć należy, że z dniem 1 lipca 2004 r. obowiązuje nowa ustawa pragmatyczna, tj. ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). W świetle postanowień tej ustawy uprawnionym do rozstrzygania spraw żołnierzy zawodowych związanych z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, w tym kwestii uposażenia, jest Minister Obrony Narodowej. Wobec tego, że [...] J.K. był żołnierzem zawodowym – co w sprawie jest bezspornym, w świetle powyższych ustaleń Sąd uznał za zasadne przekazanie jego wniosku o wypłatę zaległego uposażenia zaskarżonym postanowieniem Ministrowi Obrony Narodowej, jako organowi właściwemu do rozpoznania spraw związanych z pełnieniem zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym, jako nietrafny należało ocenić zarzut skarżącego naruszenia art. 74 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej ustawy pragmatycznej. W ocenie Sądu, nie nastąpiło także naruszenie wskazanego w skardze przepisu prawa procesowego (art. 65 ust. 1 kpa), skoro zgodnie z powołanymi wyżej ustaleniami, organem właściwym do rozpoznawania spraw związanych z pełnieniem zawodowej służby wojskowej jest Minister Obrony Narodowej. Sąd w pełni podziela stanowisko jakie zajęły sądy administracyjne powołane w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień przy rozstrzyganiu spraw związanych z pełnieniem służby zawodowej żołnierzy zawodowych, a mianowicie: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 22 stycznia 2003 r. sygn. akt SAB 342/02 oraz z dnia 17 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SAB 401/02, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 1638/03, z dnia 8 marca 2004 r. w sprawie o sygn. akt II SA 508/03. Skarga nie zawiera więc usprawiedliwionej podstawy, gdyż zaskarżone postanowienie zapadło bez naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również procedury administracyjnej, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego też, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.