II SA/Bk 945/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie asesor WSA Wojciech Stachurski, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] o przyznaniu K. M. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wielkości. U podstaw tego rozstrzygnięcia leżą następujące ustalenia: K. M. w dniu 13 czerwca 2004r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. Podczas kontroli administracyjnej wniosku odnośnie działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] wykryto konflikt krzyżowy tzn. ustalono, że na w/w działki wniosek został złożony przez dwóch producentów rolnych tj. K. M. i W. M., wskutek czego została przekroczona powierzchnia uprawniona do dopłat na tych działkach. Jako, że K. M. nie przedstawił żadnych dokumentów mogących potwierdzić posiadanie w/w działek, a ponadto przyznał, że ich nie użytkuje Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w dniu [...] kwietnia 2005r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Na skutek odwołania od w/w decyzji wniesionego przez K. M. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że Agencja zobowiązana jest do wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym w czyim posiadaniu znajduje się działka rolna objęta wieloma wnioskami. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. na okoliczność ustalenia faktycznego stanu posiadania przeprowadził postępowanie wyjaśniające włącznie z rozprawą administracyjna w wyniku którego ustalono, że faktycznym użytkownikiem działek [...] i [...] w 2004r. był W. M. i decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. nr [...] orzekł o przyznaniu K. M. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości. Od niniejszej decyzji K. M. złożył odwołanie, w którym zarzucił Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., że zakłamuje oczywiste fakty. Organ II instancji zważył co następuje: Zgodnie z §2 ust.1. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 73, poz. 657 ze zm.) płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą na obszarze znajdującym się w mniej korzystnej sytuacji. przez przynajmniej 5 lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, a łączna powierzchnia działek rolnych, na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej 1 hektar, a także prowadzi ogólną dobrą praktykę rolniczą zgodną z potrzebą ochrony środowiska i utrzymania krajobrazu wiejskiego. K. M. podczas przesłuchania przyznał, że nie był użytkownikiem w 2004r. działki rolnej położonej na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] leżących w województwie p., powiat s., gmina D., obręb M. P. Potwierdzili to również zeznający w sprawie świadkowie. Organ wskazał, że powierzchnia wykluczonej działki rolnej wynosi 3,73 ha, natomiast powierzchnia uprawniona do płatności ONW wynosi 8,54 ha. Wykluczona działka stanowi zatem 43,67% powierzchni uprawnionej do dopłaty. Zgodnie zaś z art. 70 i art. 71 Rozporządzenia 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej( EFOR), jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną po wyjaśnieniu błędu zaistniałego w wyniku kontroli administracyjnej wniosku lub kontroli na miejscu przekracza 20% nie jest przyznawana płatność ONW. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiódł K. M. i zarzucił całkowite pomijanie jego merytorycznego stanowiska, brak obiektywizmu, naruszenie art. 9 kpa a ponadto podniósł następujące zarzuty formalne: - brak protokołu z kontroli administracyjnej, - brak protokołu z postępowania administracyjnego, - brak poinformowania strony o sposobie zakończenia rozprawy, - terminowości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią podlegająca wyjaśnieniu w przedmiotowej sprawie było ustalenie, kto w 2004r. był posiadaczem działek ewidencyjnych [...] i [...] o powierzchni użytkowanej rolniczo 3,73 ha, położonych w obrębie ewidencyjnym M. P., powiat S., gmina D., albowiem w wyniku kontroli administracyjnej w przypadku tych działek wykryto konflikt krzyżowy tzn. ustalono, że wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004r. został złożony przez dwóch producentów rolnych tj. K. M. i W. M. Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 zezm.) w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów (DZ.U. nr 10, poz. 76) warunkiem przyznania płatności jest posiadanie lub współposiadanie gruntów uprawnionych do dopłat. Posiłkując się definicją ustawową posiadania zawartą w treści przepisu art. 336 kc. wskazać należy, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel tzw. posiadacz samoistny, jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą tzw. posiadacz zależny. Zdaniem skarżącego K. M. sporne działki stanowią jego własność, gdyż jest on spadkobiercą poprzedniego właściciela działek A. A. M. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił jednak swojego twierdzenia. Do akt sprawy celem wykazania przysługującego mu prawa własności złożył następujące dokumenty: tytuł wykonawczy czteropozycyjny stosowany w egzekucji należności pieniężnych nr [...]; [...]; [...]; [...], pismo z Urzędu Miejskiego w D. z dnia 24 stycznia 2002r. w sprawie zaległości podatkowych, postanowienie Burmistrza Miasta D. z dnia [...] sierpnia 2003r. w sprawie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych , upomnienie nr [...] Urzędu Miejskiego w D. w sprawie podatku rolnego, postanowienie Sądu Rejonowego w B. P. Dz.Kw. [...] o założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości rolnej nr [...] i [...] w której jako właściciel został wpisany A. A. M., wypis z rejestru gruntów do celów szkoleniowych. W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotowe dokumenty nie mają jednak żadnego znaczenia w kwestii udowodnienia przysługującego skarżącemu prawa własności działek ewidencyjnych [...] i [...]. Jedynym bowiem dowodem przysługiwania praw z dziedziczenia jest postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku ( art. 1025 w zw. 1027 kc.). W aktach sprawy brak takiego postanowienia, tym samym uznać należy, nie skarżący nie wykazał iż jest właścicielem działek [...] i [...]. Natomiast jednoznacznie i bezspornie w sprawie ustalono, iż użytkownikiem działek [...] i [...] w 2004r. na podstawie ustnej umowy z nieżyjącym właścicielem A. A. M. był W. M. Powyższe znalazło potwierdzenie w zeznaniach świadków i to zarówno zawnioskowanych przez W. M. jak i samego skarżącego. Nadto sam skarżący przyznał, że sporne działki w 2004r. użytkował W. M. ( dowód: protokół wyjaśnień złożonych przez stronę - k. 66 akt administracyjnych oraz protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2006r. - k. 18). Nadto jak wynika z akt sprawy W. M. opłaca zaległe raty podatku rolnego za nieżyjącego właściciela działek, a zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym obowiązek podatkowy jest nierozerwalnie związany z faktem posiadania gruntu. Tym samym należy uznać, że 2004r. działalność rolniczą na spornych działkach prowadził W. M. Konsekwencją ustalenia nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych było zastosowanie przepisu art. 70 i 71 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Zgodnie z powyższymi przepisami jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną po wyjaśnieniu błędu zaistniałego w wyniku kontroli administracyjnej wniosku lub kontroli na miejscu przekracza 20% Kierownik Biura Powiatowego odmawia przyznania płatności. W przedmiotowej sprawie powierzchnia wykluczonej działki rolnej wynosi 3,37 ha, natomiast powierzchnia uprawniona do płatności z tytułu ONW wynosi 8,54 ha. Wykluczona działka stanowi zatem 43,67% powierzchni uprawnionej do dopłat. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja pod względem merytorycznym jest prawidłowa. Nadto w ocenie Sądu organy administracyjne nie dopuściły się żadnych uchybień formalnych, tym samym wszystkie zarzuty podniesione w skardze uznać należy za bezzasadne. A mianowicie zarzut całkowitego pomijania merytorycznego stanowiska skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jak wynika z akt organ administracyjny w celu wyjaśnienia sprawy wykorzystał wszelkie przewidziane prawem dowody włącznie z przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej, na której przesłuchano świadków pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Skarżący miał zapewniony udział w czynnościach postępowania dowodowego, możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów a także możliwość udziału w całości postępowania administracyjnego. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący braku protokołu postępowania wyjaśniającego i niezachowania prawdy obiektywnej jest bezzasadny. Również zarzut braku protokołu kontroli administracyjnej jest bezzasadny albowiem powyższy dokument znajdował się w aktach sprawy, z którymi skarżący miał możliwość się zapoznać o czym był skutecznie informowany zarówno przez organ I instancji jak i II instancji. Odnośnie zarzutu braku poinformowania strony o sposobie zakończenia rozprawy wskazać należy, że przeprowadzona rozprawa miała na celu przyspieszenie i uproszczenie toczącego się postępowania administracyjnego a przepisy nie przewidują żadnej formy jej zakończenia. Ponadto w treści skargi skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 9 kpa. Również i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący został poinformowany przez organ o zasadach ubiegania się o płatności obszarowe ( dowód k. 15 notatka urzędowa). Końcowo wskazać należy, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut terminowości postępowania organu administracyjnego, gdyż terminy postępowania administracyjnego określone w art. 35 kpa były przestrzegane w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny jako, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją jako bezzasadną ( art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.nr153, poz. 1270 z 2002 roku.)