I GSK 1394/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), Sędziowie NSA Maria Myślińska, Janusz Drachal, Protokolant Małgorzata Suchocka, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. i W. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Rz 1641/03 w sprawie ze skargi B. i W. I. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 1 października 2003 r. Nr 10[...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego I uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, II zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu na rzecz B. i W. I. kwotę 1.720 zł (tysiąc siedemset dwadzieścia), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNEINIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Rz 1641/03 w sprawie ze skarg B. i W. I. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 1 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego – oddalił skargi. W uzasadnieniu Sąd podał, że w dniach 28 września 2000 r., 10 października 2000 r., 27 października 2000 r., 30 listopada 2000 r., 29 grudnia 2000 r., 30 stycznia 2001 r. oraz 19 lutego 2001 r. B. I. i W. I., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Firma [...]", zgłosili do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzone z zagranicy towary zgodnie ze zgłoszeniami celnym o numerach [...]. Towar określony jako "proszek miki do produkcji kosmetyków" (pozycja 2 JDA) został zataryfikowany według kodu PCN 2525 20 00 0 ze stawką celną 0%. Do zgłoszeń celnych dołączono m.in. faktury i specyfikacje, które zawierały nazwy handlowe towaru: "[...]", "[...]", "[...]", oraz deklaracje wartości celnej. W wyniku przeprowadzenia kontroli dotyczącej towarów dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym w 2001 r., na podstawie certyfikatów producenta, ustalono, iż sprowadzone preparaty na bazie miki lub talku z dodatkiem związku organicznego o wymienionych nazwach handlowych pod względem kompozycji składają się odpowiednio z talku w 95 - 98% i lizynianu laurylowego w 2- 5% ("[...]"), z miki w 95,5 - 97,5 % i lizynianiu laurylowego w 2,5 - 4,5% ([...], [...]). Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu decyzjami z dnia 17 marca 2003 r. nr [...] oraz z dnia 18 lutego 2003 r. nr [...] uznał powyższe zgłoszenia celne - w odniesieniu do towarów objętych poz. 2 - za nieprawidłowe w zakresie określenia kwoty wynikającej z długu celnego i określił tę kwotę na nowo z zastosowaniem kodu PCN 6814 90 90 0 (dla "[...]" i "[...]") i kodu PCN 6815 99 90 0 (dla "[...]") oraz stawki celnej konwencyjnej w wysokości 9%. Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu, uwzględniając materiał dowodowy zebrany w toku postępowania odwoławczego, decyzjami z dnia 1 października 2003 r. odpowiednio o nr [...] uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej klasyfikacji towarowej i orzekając w tym zakresie zaklasyfikował towar według kodu PCN 3824 90 95 0. Ponadto decyzją z dnia 1 października 2003 r. nr [...] organ uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 18 lutego 2003 r. nr [...] w części dotyczącej podstawy materialnoprawnej i orzekł o jej uzupełnieniu poprzez dodanie art. 72 § 2 Kodeksu celnego, zaś w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego orzekł w tym przedmiocie przy przyjęciu, że właściwym kodem taryfikacyjnym dla importowanych towarów jest PCN 3824 90 95 0. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia B. I. i W. I. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie. W skargach zarzucili naruszenie norm prawa materialnego, tj. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) poprzez pominięcie reguły 3b oraz pominięcie wyjaśnień zawartych w "Wyjaśnieniach do Taryfy celnej" dotyczących działu 25 i działu 68 Taryfy celnej. Skarżący zarzucili decyzjom również naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" oraz art. 83 § 3 Kodeksu celnego, a także naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), określanej dalej jako Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie przeprowadzenia koniecznego dowodu z opinii biegłego zgodnie z wnioskiem dowodowym strony. W jednobrzmiących odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Organ podkreślił, że towary stanowiły mieszaninę organicznego związku chemicznego z minerałem i jako takie prawidłowo zostały zaklasyfikowane do pozycji taryfowej 3824, podpozycja 3824 90 95 0, obciążonej stawką celną konwencyjną w wysokości 9 %, co znajduje podstawę w Regule nr 1 ORINS. Organ celny dodał, że zastosowanie tej reguły (nr 1) w niniejszych sprawach wyłącza możliwość zastosowania Reguły 3b. Zdaniem organu sam fakt, iż towar stanowi mieszaninę (w niniejszej sprawie minerałów - miki lub talku) ze związkami organicznymi (lizynian laurylowy), przesądza o jego wykluczeniu z działu 25 Taryfy celnej i czyni oparte na tej podstawie zgłoszenia celne nieprawidłowymi. Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w wyniku postępowania - mającego na celu wyjaśnienie roli pełnionej przez lizynian lauroilowy w mieszaninach poprzez jego wykorzystanie w procesie pozyskiwania towaru - wykazał, iż obecność lizynianu w półproduktach (mice, talku) ze względu na właściwości fizykochemiczne i rolę pełnioną w produkcji kosmetyków nie jest przypadkowa. Przedmiotem sporu jest zakwalifikowanie towaru w Taryfie celnej, nie zaś skład towaru, który został ustalony w oparciu o ujawnione w toku kontroli certyfikaty jakościowe, nie zakwestionowane w toku postępowania przez strony. Oddalając skargi Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy celne przepisów art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" i art. 83 § 3 Kodeksu celnego wobec braku merytorycznych i formalnych podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w niniejszej sprawie. Sąd nie zgodził się z tym, że pierwotna taryfikacja przedmiotowych towarów według kodu PCN 2525 20 00 0 była taryfikacją dokonaną przez organy celne, jeśli nie zakwestionowały one zgłoszeń celnych podczas dokonywanej odprawy. Zgłoszenie celne ma bowiem charakter deklaracji importera, w którym zgłasza on towary i klasyfikuje je do odpowiedniego kodu taryfy celnej, dołączając do zgłoszenia dokumenty potwierdzające dokonaną taryfikację. Organ celny był wobec tego uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe, a następnie wydania decyzji w tym przedmiocie, skoro w wyniku postępowania kontrolnego uzyskano informacje, tj. certyfikaty producenta ujawniające rzeczywisty skład towaru, a tym samym wystąpiły przesłanki z art. 83 § 1 Kodeksu celnego, prowadzące do dokonania korekty zgłoszenia celnego przyjętego przez organy celne na podstawie niepełnych danych przedstawionych przez zgłaszającego. Należy zaznaczyć, że klasyfikacja taryfowa, będąca jednym z elementów kalkulacyjnych mających wpływ na prawidłowe określenie kwoty wynikającej z długu celnego, winna być dokonana z uwzględnieniem stanu towaru i cech charakteryzujących go w sposób najbardziej szczegółowy, zgodnie z brzmieniem Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła 1 stanowi, że tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów oraz zgodnie z pozostałymi regułami ORINS, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Poza sporem pozostaje skład surowcowy importowanych wyrobów, przyjęty na podstawie certyfikatów producenta tj. Engelhard Corporation. Co do kodu PCN 2525 20 00 0 zastosowanego przez importera w zgłoszeniach celnych, to mając na względzie Uwagę 1 do działu 25 należało przyjąć, iż produkty z tego działu mogą zawierać dodatek środka przeciwpyłowego (lizynian laurylowy) pod warunkiem, że dodatek ten nie kwalifikuje produktu do specjalnego stosowania, a raczej do użytku ogólnego. W ocenie Sądu dodatek lizynianu laurylowego do miki i talku uniemożliwia jednak taryfikację importowanych towarów do działu 25, gdyż przedmiotowe towary nie stanowią talku i miki w postaci czystej, lecz mieszaninę tych minerałów z substancją organiczną. Ponadto lizynian laurylowy przystosowuje produkt do wykorzystania w przemyśle kosmetycznym poprzez poprawianie smarowność mieszanin, wzmacnia trwałość pigmentów w emulsjach, ułatwia ich rozpraszanie, a jego właściwości antystatyczne umożliwiają lepszą plastyczność i spoistość. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż dodatek lizynianu laurylowego był nieznaczny, w granicach 5%. W ocenie Sądu I instancji nieuzasadnione są zarzuty co do dowodu w postaci opinii producentów z branży kosmetycznej, skarżący nie kwestionowali ich treści, lecz to, że technolog z konkurencyjnej firmy, a nie biegły powołany przez organ wypowiadał się na temat właściwości lizynianu laurylowego. Stosownie do treści art. 180 Ordynacji podatkowej z zw. z art. 262 Kodeksu celnego organ prowadzący postępowanie nie jest bezwzględnie związany wnioskiem dowodowym strony. Zarzut skarżących mógłby być uznany za uzasadniony wówczas, gdyby organ odmówił żądaniu strony, choć okoliczność mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia nie byłaby wyjaśniona (art. 188 Ordynacji podatkowej). W okolicznościach niniejszej sprawy należy jednak podzielić stanowisko organu odwoławczego, że przeprowadzenie dodatkowego dowodu z opinii biegłego na okoliczność właściwości lizynianu laurylowego – czyli na okoliczności w zasadzie nie kwestionowane – nie było konieczne, a prowadziłoby jedynie do wydłużenia postępowania. Natomiast kwestia procesów stosowanych przy otrzymywaniu produktów nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż taryfikacja produktów nie była uzależniona od sposobu ich wytwarzania. Ponadto proces wytwarzania przedmiotowych towarów jest, według oświadczenia producenta, informacją prawnie zastrzeżoną, a zatem – jak słusznie zauważa organ odwoławczy – biegły mógłby oprzeć się w takiej sytuacji wyłącznie na przypuszczeniach. WSA w Rzeszowie podkreślił, że biegły nie może wypowiadać się co do sposobu taryfikacji, gdyż dokonywanie taryfikacji importowanych towarów pozostaje w wyłącznej kompetencji organów celnych. Jakkolwiek nie jest właściwa nie tylko taryfikacja towaru zgłoszona przez importera, lecz i taryfikacja dokonana przez organ I instancji, klasyfikująca go do kodów PCN 6815 99 90 0 i PCN 6814 90 90 0, to w ocenie Sądu zastosowanie kodu PCN 3824 90 95 0 przez organ odwoławczy było prawidłowe. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut skarżących dotyczący błędnego zastosowania do klasyfikacji taryfowej reguły 1, zamiast reguły 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Uwagi wyjaśniające do reguł ORINS stanowią, że mieszaniny będące preparatami określonymi w uwadze do sekcji lub działu lub w brzmieniu pozycji powinny być klasyfikowane zgodnie z regułą 1 (uwaga X do reguły 2), natomiast zastosowanie reguły 3 może odnieść skutek tylko wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z brzmieniem pozycji lub uwag do sekcji lub działów (uwaga II do reguły 3). Powoływana przez skarżących reguła 3b może być zatem zastosowana dopiero wówczas, jeżeli zgodnie z regułą 2b lub z innego powodu towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji. W rozpoznawanej sprawie jednak taka sytuacja nie zachodziła, bowiem importowane towary są preparatami chemicznymi, stanowiącymi mieszaniny składników naturalnych (talk, mika) z substancją organiczną — lizynianem laurylowym, które odpowiadają opisom zawartym w pozycji 3824 Taryfy celnej, obejmującej "Gotowe spoiwa do form odlewniczych lub rdzeni; produkty chemiczne i preparaty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych (łącznie z mieszaninami produktów naturalnych), gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone; produkty odpadowe tych przemysłów, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone", co potwierdzają wyjaśnienia do Taryfy celnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku B. i W. I. wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zapadłemu rozstrzygnięciu, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucili naruszenie art. 145 § 1 lit."c" p.p.s.a, polegające na nie dostrzeżeniu uchybień procesowych popełnionych przez organ celny w toku postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wskazała, iż w skardze do WSA oprócz zarzutu naruszenia prawa materialnego został podniesiony również zarzut naruszenia norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia koniecznego dowodu z opinii biegłego zgodnie z wnioskiem strony, co doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy w drodze dowolnego administracyjnego uznania. Zdaniem strony skarżącej wobec zasadniczej i głębokiej rozbieżności organów celnych obydwu instancji oraz inspektorów UKS w kwestii przyporządkowania sprowadzonych towarów do odpowiedniego kodu taryfowego, konieczne było uzyskanie opinii biegłego co do właściwości fizyko-chemicznych tego towaru. Opinia ta ułatwiłaby kwalifikację taryfową sprowadzonego towaru. Sąd I instancji uznał zaś, że Dyrektor Izby Celnej zasadnie odmówił przeprowadzenia tego dowodu, albowiem dodatek lizynianu laurylowego do miki i talku "uniemożliwia taryfikacje tego towaru do działu 25, gdyż przedmiotowe towary nie stanowią talku i miki w postaci czystej, lecz mieszaninę tych minerałów z substancją organiczną". Zdaniem strony skarżącej uwadze WSA w Rzeszowie uszedł istotny fakt, iż podstawowym problemem do rozstrzygnięcia przez organy celne w postępowaniu dowodowym było udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy mieszanina powstała z proszku miki (lub talku) w ilości 95 % z dodatkiem owego "lizynianu" w ilości do 5 % w tej mieszaninie powoduje, że powstaje w sensie fizycznym nowy " produkt chemiczny" lub "preparat przemysłu chemicznego", czy też jest to nadal mieszanina różnych składników, w której mika (lub talk) przeważa w składzie tej mieszaniny. Przy przyjęciu bowiem, że mamy do czynienia z mieszaniną różnych składników, które wskutek zmieszania nie tracą swoich naturalnych właściwości fizykochemicznych, o taryfikacji celnej przesądza składnik przeważający w składzie mieszaniny - zgodnie z Regułą "3 b" ORINS, zamieszczonych w Postanowieniach wstępnych do Taryfy celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 830). Stąd też opinia biegłego miała istotne znaczenie dla taryfikacji celnej towaru. Wbrew temu, co zarzucono skarżącemu w trakcie dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, nie twierdził on, że opinia biegłego miała wskazać odpowiednią pozycję taryfową. Wniosek skarżących wiązał się z leżącą, zdaniem skarżących, po stronie organu celnego powinnością przedstawienia dowodu potwierdzającego, że towar jest "preparatem chemicznym" zakwalifikowanym do specjalnego stosowania (w przemyśle kosmetycznym), nie przeznaczonym do "użytku ogólnego" – co wyłączało możliwość zastosowania kodu PCN 2525 20 00 0. Ze względu na istotność problemu dowodowego nie mógł on być zaś rozstrzygnięty bez specjalistycznej wiedzy, która mogła pochodzić z opinii biegłego, a nie z przeglądania stron Internetowych czy haseł w encyklopediach specjalistycznych. Z samej już argumentacji organu odwoławczego i Sądu I instancji wynika, że właściwości użytkowe omawianych produktów są szerokie i pozwalają na ich zastosowanie w różnych dziedzinach i przemysłach. Nie można zatem mówić o ich specjalnym przeznaczeniu czy zastosowaniu, jeśli wszystko wskazuje na zastosowanie ogólne. Podobnie organ celny nie wykazał żadnym dowodem (oprócz własnej oceny), że omawiany towar jest "preparatem przemysłu chemicznego", co przesadziło o dokonanej taryfikacji celnej - WSA nie mógł zatem przyjąć takiej cechy towaru za udowodnioną. Okoliczności te jako istotne w sprawie mogły być udowodnione jedynie przez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Wobec braku dowodu na zaistnienie tych istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, kontrola legalności decyzji organu celnego nie mogła być w zupełności dokonana przez WSA. Wskazane uchybienia procesowe w zakresie ustalenia stanu faktycznego miały istotny wpływ na wynik sprawy to jest ustalenie długu celnego z zastosowaniem innej pozycji taryfowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących podstawę nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły W skardze kasacyjnej powołano podstawę wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazali na uchybienie przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), wywodząc, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania – art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżących WSA w Rzeszowie niesłusznie podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu, który odmówił uwzględnienia ich wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem wyjaśnienia, czy mieszanina powstała z proszku miki (lub talku) w ilości 95% z dodatkiem lizynianu laurylowego w ilości do 5% powoduje, że powstaje nowy "produkt chemiczny" lub "preparat przemysłu chemicznego", czy też jest to nadal mieszanina różnych składników, w której składzie przeważa mika (lub talk). Rozstrzygnięcie tej kwestii miało, zdaniem skarżących istotne znaczenie w taryfikacji celnej towaru a co za tym idzie określeniu długu celnego i wymagało wiadomości specjalnych. Powyższy zarzut należy uznać za trafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oceniając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności, zaakceptował stanowisko organu celnego, że zbędne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Sąd I instancji podkreślił, że oceny właściwości lizynianu laurylowego organ odwoławczy dokonał w oparciu o zgromadzone dowody w postaci informacji zawartych w międzynarodowym katalogu surowców kosmetycznych, ogólnodostępnych informacji w internecie oraz opinii producentów z branży kosmetycznej. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, mającej zastosowanie w postępowaniu celnym na podstawie art. 262 Kodeksu celnego, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. WSA stanął na stanowisku, że organ odwoławczy wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy innych środków dowodowych, niż wskazany przez skarżących dowód z opinii biegłego. Odnosząc się do powyższego stanowiska Sądu stwierdzić należy, że pominięta została istotna okoliczność a mianowicie to, że ocena roli jaką spełnia lizynian laurylowy w mieszaninie z miką (lub talkiem) wymagała wiadomości specjalnych, a to z kolei obligowało organ odwoławczy do przeprowadzenia zawnioskowanego przez skarżących dowodu z opinii biegłego. Należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności został zgłoszony wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, a następnie organ odwoławczy, pomijając ten dowód, gromadził inne środki dowodowe, które miały zastąpić opinię biegłego. Tak więc sytuacja procesowa przedstawiała się odmiennie, niż w powołanym przepisie. Organ celny nie uwzględnił żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, a po zgłoszeniu tego żądania przeprowadził inne dowody nie wyjaśniając motywów swego działania. Poszukiwanie przez organ dowodów na okoliczność czy mieszanina talku lub miki i lizynianu laurylowego jest półproduktem do produkcji kosmetyków oraz roli jaką pełni ta substancja w produkcji kosmetyków w literaturze fachowej, u innych producentów kosmetyków oraz w Państwowym Zakładzie Higieny, świadczy o tym, że wyjaśnienie wskazanych okoliczności wymagało wiadomości specjalnych. W takich wypadkach, stosownie do art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, należy powołać biegłego w celu wydania opinii. Niezrozumiałe jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu, który zamiast przeprowadzić dowód wskazany w ustawie, poszukiwał innych środków dowodwych. Uzasadnienia odmowy dopuszczenia wnioskowanego przez stronę dowodu nie może stanowić wzgląd na sprawność postępowania, gdyż zgromadzenie dowodów, które organ przeprowadził z urzędu wymagało czasu jak się wydaje porównywalnego z niezbędnym dla wydanie opinii przez biegłego. Dodać należy, że zebrany materiał dowodowy nie udzielił odpowiedzi na pytanie, jaką rolę pełni w mieszaninie z miką (talkiem) lizynian laurylowy oraz czy dodanie go do miki lub talku kwalifikuje ten produkt do specjalnego stosowania, czy też raczej do użytku ogólnego oraz czy mieszanina powstała z proszku miki (lub talku) w ilości 95% z dodatkiem lizynianu laurylowego w ilości do 5% powoduje, że powstaje nowy "produkt chemiczny" lub "preparat przemysłu chemicznego", a co za tym idzie nie zostały wyjaśnione wątpliwości dotyczące klasyfikacji taryfowej. Podkreślić przy tym należy, że inną klasyfikację taryfową przyjął importer, inną organ I instancji a jeszcze inną organ odwoławczy. W takiej sytuacji dla prawidłowego wyjaśnienia wszystkich okoliczności klasyfikacji towaru do określonego kodu wskazane było przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W tym stanie rzeczy nie sposób zaakceptować stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie chodziło o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z opinii biegłego na okoliczności "w zasadzie" nie kwestionowane, co nie było konieczne a prowadziłoby jedynie do wydłużenia postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności zaskarżonej decyzji nastąpiła bez wszechstronnego rozważenia przez WSA, przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności, czy ustalenia faktyczne poczynione przez organ odwoławczy były pełne i pozwalały na prawidłową klasyfikację taryfową towaru. W konsekwencji Sąd I instancji, z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), nie stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w skardze przepisy postępowania - art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).