II SA/Go 820/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednie do gruntów rolnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu [...] stycznia 2005 roku, decyzję Nr [...] na podstawie art. 5 b ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz. U. Nr 229 poz. 2273 z poźn. zm/, § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz. U. Nr 73 poz. 657 z późn. zm/ i art. 104 k.p.a. – przyznającą R.K. płatność ONW w łącznej wysokości 0,00 zł i zobowiązał do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW przez okres 5 lat powierzchni nie mniejszej niż 0 ha. W uzasadnieniu decyzji podano, że ze względu na nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych na podstawie art. 70 i 71 rozporządzenia Komisji /WE/ Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady /WE/ Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji I Gwarancji Rolnej /EFOGR/ nałożono sankcje w wysokości 2953,50 zł. R.K. w odwołaniu od tej decyzji wskazał, że dołożył wszelkich wskazań by jego wniosek był rzetelnie wypełniony, ale został wprowadzony w błąd przez pracowników Agencji i stąd wpisał we wniosku powierzchnię działki Nr [...], której jest właścicielem a którą w dzierżawę oddał Nadleśnictwu. Stąd też uważa, że decyzja jest dla niego krzywdząca. Organ II instancji Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku, Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że o przyznanie płatności do gruntów rolnych położonych na działce ewidencyjnej [...] wystąpiło dwoje wnioskodawców, skarżący i Nadleśnictwo. W ramach prowadzonego postępowania skarżący R.K. przedstawił dokumenty, z których wynika, iż jest właścicielem przedmiotowej działki, natomiast Nadleśnictwo przedstawiło umowę dzierżawy na sporną nieruchomość zawarta w formie aktu notarialnego w dniu [...] stycznia 2003 roku na okres do dnia [...] grudnia 2004 roku ze skarżącym. Wobec zatem niespełnienia przez skarżącego warunków określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych /Dz. U. Nr 6 poz. 40 z 2004 roku / a nadto zgodnie z art. 70 rozporządzenia Komisji Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady /WE/ Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /EFOGR/ oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią ustaloną jest większa niż 20 % pomoc nie jest przyznawana. W niniejszej sprawie ta różnica wyniosła 113,17 %. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł te same argumenty co w odwołaniu od decyzji. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna choć z innych powodów niż w niej wyłuszczono. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz.1270/ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stąd też stosując zasadę legalności bez względu na zawarte zarzuty w skardze R.K. przedmiotem oceny Sądu były decyzje organów I i II instancji pod względem ich zgodności z prawem. Kodeks postępowania administracyjnego w artykule 107 zawiera niezbędne wymogi jakie powinna spełniać decyzja administracyjna. I tak powinna zawierać: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja organu I nie tylko, że nie zawiera tych wszystkich elementów ale także pozostają one ze sobą w sprzeczności. Jak bowiem należy interpretować przyznanie płatności w łącznej wysokości 0.00 zł., i zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW przez okres 5 lat na powierzchni nie mniejszej niż 0 ha.? Przyznanie płatności w wymiarze 0,00 zł oznacza, iż organ odmawia ich przyznania ,a zatem rozstrzygnięcie winno zawierać odmowę przyznania. Pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji musi zachodzić wewnętrzna spójność, bowiem uzasadnienie winno wskazywać na okoliczności faktyczne, które były podstawą wydania decyzji o określonej treści a także uzasadnienie prawne odnoszące ustalenia faktów do określonej normy prawnej. W niniejszej sprawie organ I instancji nie tylko nie zawarł w uzasadnieniu opisu stanu faktycznego, lecz do uzasadnienia przeniósł rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na stronę sankcji w wysokości 2953,50 zł. Decyzja organu zatem jest sprzeczna z art. 107 k.p.a. a utrzymanie jej w mocy przez organ II instancji również pociąga za sobą konsekwencję naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez ten organ., bowiem organ winien uchylić zaskarżoną decyzję zawierającą wady prawne i orzec co do istoty jeżeli uznał, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie pozwala na to /art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a./ bądź uchylić zaskarżoną decyzję i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w części /art. 138 § 2 k.p.a./ W ocenie Sądu naruszenie przez organy normy art. 107 k.p.a. i 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. ma znamiona rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. i musi zmierzać do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Skarżący w swym odwołaniu od decyzji a także skardze do sądu kwestionuje odmowę przyznania płatności z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania , gdy tymczasem takiego substratu zaskarżenia decyzja organu I instancji nie zawiera, bowiem rozstrzyga o wysokości przyznanej dopłaty. Te zatem okoliczności zadecydowały iż Sąd z mocy art.145 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O zasadzeniu kosztów postępowania sądowego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku /art. 210 § 1 wyżej cytowanej ustawy.