I OSK 780/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Małgorzata Stahl (spr.) Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka Henryk Ożóg Protokolant Joanna Szcześniak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 522/05 w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. III SA/Łd 522/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania R. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w tym samym zakresie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] Starosty [...] uznającą R. T. za osobę bezrobotną i odmawiającą przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 r. Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu wskazał, że w dniu 1 rejestracji 10 listopada 2004 r. R. T. posiadał ponad 5 letni okres uprawniający do zasiłku, jednak w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w PUP w [...] nastąpiło z jego winy rozwiązanie umowy o pracę zawartej z Przedsiębiorstwem Wielobranżowym H. Sp. z o.o. w [...] bez wypowiedzenia. W tej sytuacji Starosta nie przyznał zasiłku dla bezrobotnych, mimo spełnienia przesłanek określonych w art.71 ust.1 pkt 1 i 2 oraz w art. 73 ust.1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2004 r. ,Nr 99, poz.1001 ze zm.).Do R.T. miał zastosowanie art. 75 ust.1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 pow. ustawy, ustanawiający okres 180 dniowej karencji. Okresy karencji określone w art. 85 ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pow. ustawy, po upływie których bezrobotny może mieć przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych, skracają okres pobierania tego zasiłku o czas jego nieprzysługiwania. W sytuacji, gdy bezrobotny ma przyznane prawo do zasiłku na okres 6 miesięcy, pomniejszone o okres karencji 180 dni, zasiłek może być przyznany dopiero po upływie okresu karencji. Tym samym R.T. prawo do zasiłku przysługuje przez 1 dzień. Organ podniósł także, że z uwagi na zastosowany okres karencji, R.T. dokonując ponownych rejestracji (nawet jeśli w ich trakcie spełniał warunki do uzyskania prawa do zasiłku) nadal musiał wyczekiwać na zasiłek, kontynuując okres karencji. Ponieważ w okresie karencji utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni, zgodnie z zasadami określonymi w art. 73 ust. 5, ust. 7 i 8 nie mógł on uzyskać prawa do zasiłku na nowy okres zasiłkowy. Zdaniem organu, okres karencji liczony w dniu 4 maja 2005 r., tj. w dniu kolejnej rejestracji w PUP w [...] wynosił: 1/ od dnia pierwszej rejestracji 10 listopada 2004 r. do 24 listopada 2004 r. (14 dni); 2/ od dnia 2 rejestracji,21 grudnia 2004 r. do 6 lutego 2005 r. (47 dni), 3/ okres zatrudnienia od 7 lutego 2005 r. do 30 kwietnia 2005 r. (83 dni). Tym samym w dniu 4 maja 2005 r. R. T. wykorzystał 144 dni karencji ze 180. Tym samym R. T. spełniał warunki do przyznania mu prawa do zasiłku dopiero po upływie 36 dni od dnia ostatniej rejestracji. Okres ten upłynie z dniem 9 czerwca 2005 r., tak więc prawo do zasiłku skarżący powinien uzyskać dopiero od dnia 10 czerwca 2005 r. W skardze do Sądu R. T. podnosił, że bezpodstawnie odmówiono mu prawa do zasiłku i wniósł o przyznanie zasiłku na okres 6 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą w części dotyczącej odmowy przyznania R. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 4 maja 2005 r. uznał, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy .Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – art. 71 ust. 1,art. 75 ust. 1 pkt 3 , art. 75 ust. 2 pkt 3, art. 71 i art. 73 ust. 4 .Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 73 ust. 4 pow. ustawy ,okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3 wyjaśnił ,ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. i 2 pow. ustawy. W świetle powołanych przepisów prowadzone przez organ postępowanie w przedmiotowej sprawie sprowadzać się zatem winno do należytego wyjaśnienia kwestii spełnienia przez skarżącego warunków określonych w art. 71 ust. 1, rozwiązania w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy stosunku pracy lub służbowego z winy bezrobotnego oraz należytego wliczenia okresów, o których mowa w art. 73 ust. 4 i 5 do okresu karencji, rozumianego jako "180 dni od dnia rejestracji w powiatowym urzędzie pracy". Elementy te winny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie zasiłku. Zdaniem Sądu, obowiązkiem organów było dokładne ustalenie okresu karencji liczonego od dnia pierwszej rejestracji. Przy dokonywaniu wliczenia okresów nieprzysługiwania zasiłku do okresu karencji organ winien wziąć pod uwagę czasokres liczony od dnia pierwszego zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Tymczasem organ dokonał nieuzasadnionego rozróżnienia 3 okresów i nie można podzielić jego poglądu, że okres karencji upływa z dniem 9 czerwca 2005 r. Powołany przepis nie daje podstawy uzasadniającej zastosowaną technikę wliczania wspomnianych okresów do okresu karencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd zalecił dokonanie wliczenia wspomnianych okresów zgodnie z normą art. 73 ust. 8 w zw. z art. 75 ust. 2 pkt 3 pow. ustawy oraz dyrektywą wynikającą z art. 6 k.p.a. i uzasadnienie zajętego stanowiska zgodnie z k.p.a. Pełnomocnik Wojewody Łódzkiego zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 73 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz uznanie, że daje on podstawę do wliczania do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2, okresu, w którym skarżący utracił status bezrobotnego w wyniku złożenia wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej i w którym nie pozostawał w zatrudnieniu. W uzasadnieniu pełnomocnik Wojewody stwierdził, ze w świetle art. 73 ust. 8 pow. ustawy brak jest podstaw do wliczenia innych, niewymienionych w tym przepisie, okresów do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 tej ustawy. R. T. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zdaniem Sądu, powołany przepis art. 73 ust. 8 oraz art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm.) nie mógł stanowić podstawy do rozróżnienia 3 okresów, wliczanych do 180 dniowego okresu karencji. Przepis art. 73 ust. 8 powołanej ustawy stanowi jednak, że "okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu, o którym mowa w ust. 5, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 75 ust. 2" Z powołanego przepisu wynika zatem rozróżnienie okresów, wliczanych do okresu karencji oraz to, że nie wlicza się okresów, kiedy skarżący wystąpił o wyłączenie go z ewidencji osób bezrobotnych (o czym świadczy wniosek skarżącego z 25 listopada 2004 r. w aktach sprawy), przy czym w okresie od 24 listopada 2004 r. do 21 grudnia 2004 r. nie pozostawał w zatrudnieniu (oświadczenie R. T. z dnia 21 grudnia 2004 r. w aktach sprawy). Wskazany okres nie mieści się w wyliczeniu zawartym w art. 73 ust. 8 ustawy a zatem nie mógł być wliczony do okresu karencji, o którym mowa w art. 75 ust. 2 pow. ustawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.)należało orzec jak w sentencji.