II SA/Bd 1129/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 roku nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę Trasy [...] w B. na odcinku od ul. [...]. Prezydent Miasta B. decyzją nr [...] z [...] 2005r. znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego i art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 13 października 1998r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę trasy [...] w B. (Węzeł "[...]") na odcinku od ulicy [...]z włączeniem do mostu nad rzeką B. wraz z przebudową uzbrojenia: I etap budowy Węzła "[...]" - odcinek od ul. [...] II etap budowy Węzła "[...]" - odcinek od ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in. zgodnie z art. 31 i art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 z 2001r., poz. 627 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2001r. Nr 100, poz. 1085), podano w dniu 26 listopada 2004r. informację w publicznie dostępnym wykazie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę trasy [...] w B. na odcinku od ul. [...] (Węzeł [...]) do ul. [...] z włączeniem do mostu nad rzeką B. i możliwości składania uwag i wniosków, a w dniu 30 listopada 2004r. zawiadomiono indywidualnie właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania i uznanych zgodnie z ustawą Prawo budowlane za strony postępowania, o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z projektem budowlanym i złożenia wniosków i zastrzeżeń. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania i zawiadomieniu publicznym, niektóre osoby zapoznały się z projektem budowlanym i złożyły uwagi do projektu. Projekt budowlany II etapu i raport oddziaływania na środowisko został uzgodniony przez: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. decyzją z dnia [...] 2004r. znak [...] oraz zaopiniowany przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B. pismem z dnia [...] 2004r. znak: [...] a projekt budowlany I etapu został zaopiniowany przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B. pismem z dnia [...] 2004r. znak: [...]. Zgodnie z pismem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2003r. znak: [...] etap I budowy trasy [...] nie wymaga uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B., został natomiast uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez właściwego rzeczoznawcę . Odwołanie od decyzji wniósł skarżący A. S., (a także inni uczestnicy postępowania) wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W swym odwołaniu zarzucił nierzetelne wykonanie raportu oddziaływania na środowisko projektowanej trasy [...]. Wskazano m.in., że fragmentaryczne opinie i ekspertyzy na temat wpływu trasy [...] na środowisko pomijają zmiany w natężeniu ruchu drogowego na zjazdach i wjazdach na trasę w trójkącie ulic: [...]. Stwierdzał, że całość trasy [...] realizowana będzie według standardów i wymogów Unii Europejskiej, natomiast będące jej nierozłączną częścią ulice dojazdowe potraktowane zostały w sposób odbiegający od uregulowań dotyczących funkcjonowania dróg publicznych i norm europejskich. Zagrożeniem dla domów położonych przy ulicach: [...] jest fakt, że wybudowane one zostały generalnie w latach 30- tych ubiegłego stulecia na tzw. "iłach poznańskich", zaś ich fundamenty nie wytrzymują obciążeń wynikających z obecnego i mającego wystąpić w nieodległej perspektywie natężenia ruchu. Optymistyczne prognozy inwestora o przewidywanym 50% spadku natężenia ruchu niewiele w tej sytuacji pomogą. Fizyczne uszkodzenia domów będące wynikiem w/w uwarunkowań nadal będą postępować. Wojewoda [...] decyzją z [...] 2005r. znak: [...] na podstawie art. 62, art. 104 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.) oraz art. 82 ust. 3 w związku z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. S. (a także innych odwołań) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swą decyzję organ wskazał, że integralną częścią akt sprawy jest opracowany w kwietniu przez zespół biegłych i rzeczoznawców pod kierunkiem prof. dr hab. inż. M. K. "[...]". Dokument ten szczegółowo analizuje rodzaj i zasięg uciążliwości wynikających z oddziaływania projektowanej trasy, zawiera informacje o przewidywanych zagrożeniach, określa wielkość i rozprzestrzenienie się emisji. W raporcie stwierdza się m.in. "Przedłożony do oceny oddziaływania na środowisko naturalne projekt budowlany i zawarte w nim rozwiązania techniczno - technologicznie odcinka Trasy [...] (...) umożliwiają pełną ochronę środowiska i spełniają wymogi ochrony środowiska naturalnego i podstawowe wymagania higieniczno - zdrowotne" (str. 86 raportu). Raport ten, jak i projekt budowlany, zostały zaopiniowane pozytywnie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [...] 2004r. znak: [...] oraz Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B. pismem z dnia [...] 2004r. znak: [...]. Z dokumentów tych wynika, że nie jest to inwestycja dla której należałoby utworzyć obszar ograniczonego użytkowania, oraz że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania techniczne spełniają wymogi wynikające z przepisów dot. ochrony środowiska. W szczególności projektowana inwestycja nie narusza norm zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczących zwłaszcza zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Wskazano także, że Prezydent Miasta B. w przedmiotowej decyzji nałożył na inwestora obowiązek wykonania, przed przystąpieniem do robót budowlanych, inwentaryzacji stanu technicznego istniejących budynków przy ulicach: [...] oraz pomiarów zanieczyszczeń powietrza i natężenia hałasu. Pomiary te muszą być powtórzone w okresie jednego roku po przystąpieniu do użytkowania Trasy [...]. Takie postępowanie umożliwi rzeczywistą ocenę wpływu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko i podjęcie działań w celu wyeliminowania ewentualnych nieprawidłowości. Rozpatrując przedmiotową sprawę należy brać również pod uwagę następującą istotną okoliczność: w chwili obecnej ul. [...] stanowi podstawowy dojazd do osiedli P. i J. oraz położonych na nich cmentarzy, ul. [...] zaś obsługuje ruch z centrum oraz z południowo - wschodnich rejonów miasta w kierunku zachodnim. Po realizacji inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem ulice te utrzymają jedynie w części tę funkcję, ponieważ ruch na wymienionych kierunkach przejmie nowoprojektowana Trasa [...], a tym samym natężenie ruchu na ul. [...] ulegnie zmniejszeniu. Nie mniej istotnym czynnikiem, wpływającym na zmniejszenie uciążliwości dla mieszkańców w rejonie ulic [...] jest fakt, że Trasa [...] w tym rejonie przebiegać będzie w głębokim wykopie. Zdaniem organów w sytuacji, kiedy inwestor dołączył do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wymagane prawem dokumenty wynikające z art. 33 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nie wydanie pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady zawartej w art. 4 tegoż prawa, która stanowi, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Na mocy art. 35 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Wojewody [...] powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu, a ponadto wskazał, że kilkuletni okres eksploatacji tejże części trasy [...] spowodował nieodwracalne i negatywne skutki dla nieruchomości położonej przy ul. [...] (rozszczelnienia i spękania budynku oraz wszystkich pomieszczeń mieszkalno-użytkowych). Zdaniem skarżącego szkody są skutkiem w pierwszej części pracy ciężkiego sprzętu przy budowie tegoż odcinka trasy [...], zaś w drugiej i trwającej do dnia dzisiejszego efektem bardzo nasilonego ruchu pojazdów mechanicznych ul. [...]. Stwierdzając, że składana przez niego skarga nie jest wyrazem protestu przeciwko potrzebie kontynuowania budowy kolejnego odcinak trasy [...]w B., ale wyrazem głębokiej troski i obawy o dalszy los posiadanej nieruchomości przy ul. [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji celem przedsięwzięcia przez Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. działań zapobiegawczo-projektowych mających na celu uchylenie negatywnych skutków, jakie przyniosła do tej pory i może przynieść w przyszłości inwestycja pod nazwą trasy [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty ujęte w skardze podnoszone już były w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2005r. W tej sytuacji należy jeszcze raz podkreślić, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (m .in. "[...]", opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004r. oraz opinia Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w B. z dnia [...] 2004r.) przedmiotowa inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz nie narusza norm zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, dotyczących zwłaszcza zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska. Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania techniczne spełniają wymogi wynikające z przepisów dot. ochrony środowiska, przez co, zdaniem organu budowa przedmiotowej trasy wpłynie na zmniejszenie uciążliwości dla mieszkańców w rejonie ul. [...], wytwarzanych przez dotychczasowy układ komunikacyjny. Zarzut A. S. dot. wcześniej zrealizowanego odcinka trasy [...] (ul. [...], poprzez mosty na rzece B. do Węzła [...]) i jego negatywnego wpływu na stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. [...] nie dotyczy niniejszego postępowania i nie może być w nim rozpatrywane. Kwestia ewentualnych roszczeń z tytułu szkód spowodowanych przez inwestora lub wykonawcę podczas prowadzenia robót budowlanych uregulowana jest w przepisach zawartych w Kodeksie cywilnym i powinna być rozstrzygana na drodze postępowania przed właściwym sądem powszechnym. Wskazano, że Prezydent Miasta B. w decyzji z dnia [...] 2005r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę trasy [...] nałożył na inwestora wymóg wykonania, przed przystąpieniem do robót budowlanych, inwentaryzacji stanu technicznego istniejących budynków przy ulicach: [...] oraz pomiarów zanieczyszczeń powietrza i natężenia hałasu z obowiązkiem ich powtórzenia w okresie jednego roku po przystąpieniu do użytkowania Trasy [...]. Takie działanie umożliwi rzeczywistą ocenę wpływu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko i podjęcie działań mających na celu skorygowanie ewentualnych nieprawidłowości, a także pozwoli ocenić wpływ użytkowania trasy na stan techniczny okolicznych budynków. W sytuacji, kiedy wnioskodawca spełnił obowiązujące go wymogi, na mocy art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, orzekające w sprawie organy zobligowane były do udzielenia mu pozwolenia na budowę. Inne rozstrzygnięcie w tej sprawie stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady zawartej w art. 4 wyżej wymienionej ustawy, która stanowi, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Rzeczą sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. A więc zadaniem sądu jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i formalnego. Normy prawne normujące działalność obejmującą sprawy projektowania i budowy obiektów budowlanych oraz określające zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach, zawarte są w przepisach ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz wydanych na podstawie tej ustawy przepisach wykonawczych m.in. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133) oraz rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1-2 ww. ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; Do wniosku po myśli art. 33 ust. 2 tej ustawy należy dołączyć 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; (tj. zaświadczeniem dotyczącym kwalifikacji zawodowych projektanta); 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Przepis art. 34 Prawa budowlanego określa elementy składowe projektu budowlanego i w ust. 4 stanowi, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie jak wynika z akt postępowania administracyjnego - a zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sąd orzeka na podstawie akt sprawy - wszystkie powyższe warunki zostały spełnione. W szczególności należy podkreślić, że do wniosku oprócz odpowiedniego projektu oraz licznych (w tym nawet np. uzgodnienia z pełnomocnikiem Prezydenta Miasta ds. Osób Niepełnosprawnych) wymaganych prawem uzgodnień dołączono m.in. "Raport oddziaływania na środowisko", zwanej dalej Raportem. Ustawodawca w art. 52 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) szczegółowo wskazał co powinien zawierać raport. Analizując ów dokument złożony w niniejszej sprawie i konfrontując go także - co oczywiście jest konieczne - z przedłożonym projektem będącym przedmiotem decyzji należy dojść do wniosku, że Raport zawiera wszystkie elementy o których mowa w ww. przepisie. Wątpliwości może budzić jedynie ta część Raportu która dotyczy Analizy możliwych konfliktów społecznych( w szczególności czy nie zachodzi tu zjawisko określone w socjologii mianem syndromu [...]). Trudno bowiem pogodzić się z końcowym stwierdzeniem iż "Nie stwierdzono konfliktów z mieszkańcami ..." (s. 75 Raportu). Zdają się temu przeczyć m.in. informacje zawarte w aktach sprawy. Negatywna ocena Raportu w tym zakresie nie może jednak przekreślać tego dokumentu w całości i nie ma to związku z oceną prawną wydanej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Dokument ten poddaje szczegółowej analizie rodzaj i zasięg wszelkich uciążliwości wynikających z oddziaływania projektowanej trasy, zawiera informacje o przewidywanych realnie zagrożeniach, określa również wielkość i rozprzestrzenianie się emisji. W raporcie stwierdza się m.in., że "Przedłożony do oceny oddziaływania na środowisko naturalne projekt budowlany i zawarte w nim rozwiązania techniczno - technologiczne odcinka Trasy [...] w B. umożliwiają pełną ochronę środowiska i spełniają wymogi ochrony środowiska naturalnego i podstawowe wymagania higieniczno - zdrowotne" (str. 86 raportu). Raport ten oraz przedłożony projekt budowlany, zostały zatwierdzenie pozytywną opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (decyzja z dnia [...] 2004r.) oraz w dniu 14 grudnia 2004r. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta B. Z dokumentów tych wynika, że nie jest to inwestycja dla której należałoby utworzyć obszar ograniczonego użytkowania, oraz że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania techniczne spełniają wymogi wynikające z przepisów dot. ochrony środowiska. W związku z zarzutami zawartymi w skardze, zauważyć należy że raport obejmuje: 1. - środowisko geologiczne, 2. - środowisko przyrodnicze, 3. - krajobraz i środowisko kulturowe, 4. - grunty i wody podziemne, 5. - ochronę powietrza atmosferycznego, 6. - gospodarkę wodno - ściekową 7. - gospodarkę odpadami, 8. - klimat akustyczny. Obejmuje więc wszystkie istotne elementy środowiska i oddziaływania na nie zamierzonej inwestycji. W tym miejscu należy jednak szczególnie wyeksponować właśnie fakt, iż Raport obejmuje m.in. właśnie środowisko geologiczne, grunty i wody podziemne i klimat akustyczny. Jest to właśnie szczególnie istotne w kontekście stawianych zarzutów. Raport sporządzono dokonując wizji lokalnej (s. 13 i 82). Opiera się on także "na wynikach pomiarów specjalistycznych i badaniach własnych" (s.18), dokumentacji geologicznej (s. 21), literaturze naukowej i materiałach źródłowych (s. 18, 80-82) informacji, wyjaśnieniach i danych dostarczonych przez inwestora, "danych o stanie środowiska, które zostały udostępnione w ramach państwowego monitoringu środowiska" (s.18), i badaniach geotechnicznych (s. 82). Wykorzystano też materiały archiwalne zawarte w opracowaniach specjalistycznych (s.21). Raport - co należy szczególnie zaakcentować - opiniuje projekt pozytywnie na etapie uzyskania pozwolenia na budowę! Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, w raporcie dostrzeżono możliwości oddziaływania budowy na grunty i wody podziemne, czy szerzej ujmując - na środowisko (s.18 i 106) oraz trudne i złożone warunki geologiczno - inżynierskie. Stwierdzono jednakże, że budowa geologiczna i warunki hydrogeologiczne analizowanego terenu rozpoznane były w stopniu co najmniej dobrym dla potrzeb opracowania projektu. Obszerność Raportu, jego kompleksowość oparcie go na szerokich podstawach (m.in. co szczególnie ważne w związku z zarzutami skargi) także na wizji lokalnej położenia obiektu oraz terenów przyległych, brak wewnętrznych sprzeczności nie pozwalały na jego odrzucenie. Brak ku temu jakichkolwiek racjonalnych podstaw i trudno uznać, aby przyjmując Raport w postępowaniu administracyjnym naruszono tym samym prawo. O obiektywizmie raportu świadczy w przekonaniu sądu - skądinąd oczywiste stwierdzenie, że "każde przedsięwzięcie drogowe, a szczególnie węzeł drogowy ... może stanowić potencjalne źródło zagrożenia dla środowiska, szczególnie dla gruntu lub wód podziemnych" (str. 6). Zwraca uwagę, że użyto tu słowa może i że zatwierdzony projekt przewiduje różnego rodzaju zabezpieczenia pozytywnie oceniane w raporcie, wyciąganie zaś ze stwierdzenia, iż każde przedsięwzięcie drogowe, może stanowić potencjalne źródło zagrożenia dla środowiska zbyt daleko idących i zbyt kategorycznych wniosków - doprowadziłoby do oczywistego absurdu w postaci zaniechania jakiejkolwiek budowy. Odnosząc się do zarzutów skargi także należy zaznaczyć, że organ pierwszej instancji w swej decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją w ślad za sugestiami zawartymi właśnie w ww. raporcie nałożył na inwestora obowiązek wykonania, przed przystąpieniem do robót budowlanych, inwentaryzacji stanu technicznego istniejących budynków przy ulicach [...] oraz pomiarów zanieczyszczeń powietrza i natężenia hałasu. Pomiary te muszą być powtórzone w okresie jednego roku po przystąpieniu do użytkowania Trasy [...]. Takie postępowanie - w ocenie sądu - umożliwi rzeczywistą ocenę wpływu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko i podjęcie działań w celu wyeliminowania ewentualnych nieprawidłowości i stanowi zabezpieczenie interesów osób trzecich, o czym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy też zaznaczyć, że aktualnie - co wynika z akt postępowania administracyjnego oraz ww. raportu ul. Kąpielowa stanowi podstawowy dojazd do osiedli P. i J. oraz położonych na nich cmentarzy, zaś ul. [...] przy której mieszka skarżący obsługuje ruch z centrum oraz z południowo - wschodnich rejonów miasta w kierunku zachodnim. Po realizacji inwestycji ruch na wymienionych kierunkach przejmie właśnie nowoprojektowana Trasa [...], a więc natężenie ruchu na tych ulicach zmniejszy się. W przedmiotowym Raporcie mającym kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie zajęto się także problematyką oceny oddziaływania drogi i ruchu drogowego na otoczenie w zakresie wpływu drgań drogowych. Powołując się na publikację naukową m.in. wskazano "...że ewentualne osiadanie budynku na skutek ruchu pojazdów są ... małe". Uzależnione jest to od stanu technicznego drogi. W świetle tego stwierdzenia, zdaniem sądu istotne są więc polecenia zawarte w decyzji, a dotyczące inwentaryzacji oraz zalecenia Raportu dotyczące utrzymania odpowiedniego stanu technicznego drogi (s. 102). Z Raportu wynika, że obiektywnym sposobem oceny rzeczywistego poziomu drgań jest pomiar. Raport zaleca expressis verbis "przeprowadzenie przed rozpoczęciem robót drogowych wizji lokalnej i szczegółowej inwentaryzacji stanu istniejącego". Te zalecenia powtórzono w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. W ocenie sądu - odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi - stanowi to realizację normy prawnej zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nakazującej poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący zresztą wyraźnie stwierdza w swej skardze, że pęknięcia jego budynku i szkody, o których pisze są skutkiem pracy ciężkiego sprzętu przy zrealizowanej już budowie odcinka trasy [...] oraz efektem bardzo nasilonego ruchu pojazdów mechanicznych ul. [...], a także błędów popełnionych przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji przy kanalizowaniu ul. [...]. (pustostany pod powierzchnią asfaltu) i nierespektowania przez kierowców znaków drogowych. Także J. K. (uczestniczka postępowania w niniejszej sprawie wskazywała na skutki związane z realizacją budowy mostu). Tego rodzaju zarzuty i roszczenia nie dotyczą więc postępowania administracyjnego zakończonego decyzją będącą przedmiotem skargi i nie mogły być w nim uwzględnione. Na marginesie należy tylko zauważyć w tym miejscu, że jak wynika z porównania adresu skarżącego z informacjami wynikającymi z załącznika nr 2 do Raportu, skarżący zamieszkuje nie w bezpośrednim sąsiedztwie wznoszonej inwestycji (np. przy ul. [...] czy nawet [...]), lecz przy ul. [...] tj. w pewnym oddaleniu od projektowanej inwestycji w tym i wiaduktu przy ul. Żeglarskiej, a projekt dotyczy przebudowy ul. [...]. Tak więc w sytuacji, kiedy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono wszystkie wymagane prawem dokumenty, w tym także Raport oddziaływania na środowisko, który zawiera w sobie wszystkie nakazane treścią art. 51 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2005r. Prawo ochrony środowiska elementy), o których mowa w przywoływanych wyżej przepisach Prawa budowlanego i dochowano określonej tymi przepisami procedury, a także nie naruszono innych przepisów prawa, w tym przepisów innych ustaw, a w szczególności wspomnianej ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. z 1998 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Na marginesie i w zakończeniu należy zauważyć, że organ drugiej instancji przesyłając skargę ( która wpłynęła do organu w dniu 16 maja 2005r.) wraz z aktami i swoją odpowiedzią z 18 października 2005r. do sądu dopiero w dniu 15 listopada 2005 r. rażąco i w sposób niczym nie uzasadniony przekroczył 30-dniowy termin z art. 54 § 2 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Stanowiło to też naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 kpa nakazującej organowi postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Co gorsza postępowanie takie nie mieści się w rozumieniu demokratycznego państwa prawnego o którym stanowi art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu należy dodatkowo zauważyć, że w niniejszej sprawie Sąd zmuszony był monitować w dniu 8 listopada 2005r. Wojewodę o udzielenie odpowiedzi (k. 9 akt sądowych). O ile więc zaskarżona decyzja była zgodna z prawem, to przekraczając aż o 5 miesięcy termin z art. 54 § 2 ustawy z 30sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ naruszył prawo, co oczywiście poza zwróceniem na to przez sąd uwagi, nie mogło rzutować na merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji i nie uprawniało Sądu do negatywnej oceny zaskarżonej decyzji a tym samym jej uchylenia.