II FSK 894/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Andrzej Grzelak (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 03 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. w K.-Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1334/05 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. w K.-Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2005 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 12 grudnia 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2006 r., I SA/Wr 1334/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na art. 28 par. 1, art. 29, art. 49 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; w skrócie: ppsa/, odrzucił skargę w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w K.-Z. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 września 2005 r., (...), w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od dnia 12 grudnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. W motywach rozstrzygnięcia WSA podniósł, że pod skargą podpisał się Prezes Zarządu skarżącej - Aleksy G. Celem ustalenia, czy osoba ta jest uprawniona do jednoosobowej reprezentacji wezwano Spółkę pismem z dnia 2 grudnia 2005 r. do usunięcia braków skargi poprzez przedłożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 7 grudnia 2005 r. Do dnia 20 lutego 2006 r. strona nie uzupełniła powyższego braku. Reasumując WSA stwierdził że skoro strona na wezwanie Sądu nie złożyła dokumentu, który pozwoliłby ocenić prawidłowość reprezentacji Spółki, nie jest możliwe ustalenie czy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną do występowania w jej imieniu. Skargę kasacyjną od postanowienia wniósł pełnomocnik podatniczki zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, tj. art. 49 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 3 ppsa poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, w wyniku odrzucenia skargi wobec nie uzupełnienia braków, podczas gdy w sprawie skarga nie zawierała braków formalnych. Wskazano, że wypis z KRS z dnia 23 kwietnia 2004 r. znajduje się w aktach sprawy (...), wiadomo więc było, że osoba podpisująca skargę była do tego uprawniona. Brak więc było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik strony biorąc pod uwagę powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 14.400 zł. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że brak było podstaw do wzywania skarżącej do przedłożenia wypisu z KRS jako uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem skarga została podpisana przez osobę uprawnioną i tym samym bezpodstawne było odrzucenie skargi. Za powyższym stanowiskiem przemawia orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym skarga winna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania podatnika ujawnionym w KRS /wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., FSK 2640/04 - Monitor Podatkowy 2005 nr 7 str. 2/. Podkreślono ponadto, że WSA w wezwaniu z dnia 2 grudnia 2005 r. nie określił, z jakiej daty ma być wypis z KRS. Naczelny Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej skargą kasacyjną "A." Sp. z o. o. doszedł do następujących wniosków i stwierdzeń: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem autora skargi jest przedstawienie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja przepisów prawa materialnego, bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd. Autor skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie sformułował podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ppsa, zarzucając w tych ramach naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 ppsa w związku z art. 58 par. 1 pkt 3 ppsa W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym została uregulowana w przepisach art. 28 i art. 29 ppsa. Zgodnie z art. 28 par. 1 ppsa osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei zgodnie z art. 29 ppsa przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w ww. art. 28 ppsa, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Wbrew poglądowi wyrażonemu przez autora skargi kasacyjnej, od obowiązku określonego w art. 29 ppsa nie zwalnia fakt, że odpis z KRS został złożony w postępowaniu administracyjnym. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że mamy do czynienia z nową sprawą i nowym postępowaniem, po zakończeniu którego akta administracyjne są zwracane organom administracyjnym. Obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa rozumiany jest jako wymóg wykazania dokumentem, w tym przypadku szczególnego rodzaju, umocowania pełnomocnika, a także jest to obowiązek o charakterze formalnym /patrz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r. III CZP 74/03 - Prokuratura i Prawo 2004 Nr 5 poz. 40/. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpatrywanym przypadku strona skarżąca nie dopełniła wynikającego z art. 28 par. 1 i art. 29 p.p.s.a. obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej umocowania dla osoby wnoszącej skargę, co uprawniało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do sformułowania wezwania o dołączeniu odpisu z KRS. Nie można przy tym przyjąć, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu naruszył art. 49 w związku z art. 58 par. 1 pkt 3 ppsa. W ocenie NSA prawidłowo Sąd I instancji wezwał stronę do przedłożenia odpisu z KRS, a strona nie dopełniła tego obowiązku. Z ww. przepisów wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu pozostaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka. NSA uznaje za prawidłowe stanowisko WSA, że nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie polega w odniesieniu do spółek kapitałowych na przedłożeniu odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 ppsa.