I SA/Lu 627/05

Dnia 31 marca 2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu [...] ze skargi M. G. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 13 grudnia 2005 roku, nadanym w tej samej dacie w Urzędzie Pocztowym, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, M. G. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu [...], zakończonej wyrokiem z dnia [...] roku. Jako podstawa wznowienia powołany został art.273 § 1 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz fakt popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez sędziów orzekających w sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący M. G. wyjaśnił, że o zarzuconej kwalifikacji prawnej zachowania urzędników i podstawie wznowienia dowiedział się w dniu [...] roku, tj. w dniu otrzymania uzasadnienia wyroku z dnia [...] roku w sprawie I SA/Lu [...], w którym to uzasadnieniu Sąd wkroczył w zakres ocen merytorycznych, od których odżegnywał się uprzednio, a które mają wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego, oceny sądu są wartością bezwzględną nie w rozumieniu sprawy numerycznie, ale w rozumieniu sprawy dotyczącej podmiotu, zaś sprawa jego zobowiązań podatkowych za rok 1990 była oceniana w zakresach wymiarowym, rozliczeniowym i egzekucyjnym, które są nierozłącznie związane. W dniu 12 grudnia 2005 roku, kiedy ponownie przeanalizował akta sprawy, stwierdził więc, że sędziowie rozpoznający sprawę I SA/Lu [...] nie zapoznali się rzetelnie z jej stanem faktycznym, które to zaniedbanie mieści się w wymiarze ocen karalnych, ponieważ prowadzi do ocen narażających stronę na nieuzasadnione prawem rażące straty materialne. Szczególnie nieprzemyślana i wskazująca na brak znajomości stanu faktycznego jest ocena wpisania rzekomej egzekucyjnej podstawy prawnej, wpisanie której przez Urząd Skarbowy po czterech latach od wystawienia tytułu było poświadczeniem nieprawdy, gdyż faktyczną podstawą egzekucyjną tytułu wykonawczego była unieważniona [...] roku decyzja PKO. Sędziowie poświadczyli zatem wyrokiem zgodność z prawem poświadczenia nieprawdy. Skarżący wyraził nadto pogląd, iż zarzucone we wniosku przestępstwo nie może i nie musi być potwierdzone wyrokiem karnym, może zaś być ocenione po wznowieniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak wskazano wyżej, przedmiotem skargi o wznowienie postępowania jest w sprawie niniejszej postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie dnia [...] roku, a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelny Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm./. Powołana ustawa utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 roku na podstawie art.3 w związku z art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./, która stanowi jednocześnie w art.103, iż w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art.2, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./. Wobec powyższego wskazać należy, iż regulacja prawna dotycząca wznowienia postępowania zawarta jest w dziale VII wymienionego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmującym art.270 – 285, z których pierwszy stanowi, iż wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym żądać można w przypadkach przewidzianych w tym rozdziale, zaś art.273 § 1 pkt 2 przewiduje możliwość wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, zawiera więc podstawę wznowienia powołaną przez skarżącego. Zgodnie jednak z art.274 tej ustawy z powodu popełnienia przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Stosownie do art.17 § 1 pkt 10 kpk nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy brak wymaganego zezwolenia na ściganie, uzyskanie zaś takiego zezwolenia władzy należy – jak stanowi art.13 kpk – do oskarżyciela. W sytuacji więc, gdy oskarżyciel nie próbował nawet uzyskać zezwolenia na ściganie sędziego /sędziów/ stosownie do art.49 ustawy z dnia 23 listopada 2002 roku o Sądzie Najwyższym /Dz.U. Nr 240, poz.2052 ze zm./ w związku z art.49 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, zpoz.1269 ze zm./, nie można uznać za spełnioną przesłanki braku możliwości wszczęcia postępowania karnego. Wobec powyższego, niezależnie od tego, czy zarzuty sformułowane przez skarżącego M. G. w skardze o wznowienie są trafne, czy też nie, skargę tę należy uznać za niedopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.280 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak na wstępie.