VII SA/Wa 1622/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. sprawy ze skargi P. K., M.K.wspólników P.[...]s.c. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta B. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P.[...] s.c. P. K., M. K. pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego nr [...] – drugi etap zabudowy – na działce przy ul. [...]. Decyzja powyższa została następnie zmieniona decyzją Prezydenta Miasta nr [...]wydaną dnia [...] stycznia 2004 r. w zakresie danych technicznych w ten sposób, iż objęta pozwoleniem powierzchnia użytkowa budynku została zwiększona z 781,31m² na 841,42m². Po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ podniósł, że decyzją o pozwoleniu na budowę zatwierdzony został projekt, z którego wynika, że budynek mieszkalny posiada dwie wysokości. W części środkowej budynek jest wyższy, ponieważ zaprojektowano poddasze użytkowe, którego wysokość i sposób oświetlenia dziennego wskazują, że są to pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Można z tego wnioskować, że ten poziom budynku jest kondygnacja i wobec tego środkowa część budynku posiada 4 kondygnacje nadziemne oraz 1-ną podziemną. Dlatego zdaniem organu w tej części projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę jest niezgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla 4 kondygnacyjnego budynku. Tym samym, zdaniem organu, decyzja wydana została z naruszeniem prawa, tj. art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ale ponieważ przekroczenie ilości kondygnacji tylko w połowie budynku nie ma istotnego wpływu na ocenę zgodności realizowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. D. właściciel sąsiedniej działki, zarzucając, iż błędnym jest przyjęcie, że brak jest przesłanki dla uznania, ze przy wydaniu pozwolenia na budowę nie doszło do rażącego naruszenia prawa, gdyż z obowiązujących przepisów prawa jednoznacznie wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z poprzedzającą ją decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]października 2003 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zostały ustalone w decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta B. dnia [...] maja 2003 r. Decyzja ta ustalała, iż projektowany apartamentowiec będzie miał 4 kondygnacje w tym garaż podziemny i poddasze użytkowe. Powierzchnia zabudowy została określona na 330m², kubatura na 3000m³. Oceniając zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z w/w decyzją o warunkach zabudowy organ stwierdził, że zatwierdziła projekt budowlany budynku o kubaturze większej o 324,5m³ niż dopuszczona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdziła projekt budowlany obejmujący budowę budynku mieszkalnego 3 kondygnacyjnego z poddaszem użytkowym oraz garażem podziemnym zamkniętym, czyli (zgodnie z zapisem § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) sporządzony projekt dotyczył budynku 5-cio kondygnacyjnego. Wobec tego organ odwoławczy uznał, iż kontrolowana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła P.[...] s.c. P. K., M. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili, iż dotyczy ona decyzji, która ni funkcjonuje w obrocie prawnym, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2003 r. została zmieniona w zakresie jakim jest stawiany zarzut naruszenia prawa, decyzją wydaną przez Prezydenta Miasta B. dnia [...] stycznia 2004 r. Nadto skarżący podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierała wymogów dotyczących wysokości budynku i w tej sytuacji dokonanie adaptacji strychu przy utrzymaniu pozostałych parametrów określonych w decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ podniósł, iż decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2003 r. została zmieniona decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2004 r. wyłącznie w zakresie zmiany danych technicznych w ten sposób, że powierzchnia użytkowa została zwiększona z 781,31m² na 841,42m² i w swej treści stanowiła, że zachowuje wszystkie pozostałe warunki określone w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2003 r. Wobec tego należy uznać, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie pozwolenia na budowę Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2003 r. w kształcie nadanym jej decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przysługujących mu uprawnień, określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] września 2005 r., w której stwierdził on nieważność decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na budowę. Z zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 kpa) wynika ochrona praw nabytych oraz ochrona porządku prawnego mająca na celu stabilizację wywodzących się z tej decyzji skutków prawnych, zgodnie z wymogami statusu państwa prawnego. Art. 16 kpa określający tą zasadę wyznacza jednocześnie granice trwałości decyzji stanowiąc, iż mogą być one wzruszone wyłącznie w przypadkach wyraźnie przewidzianych przez prawo. Zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ogranicza możliwość wzruszenia rozstrzygnięć. Jednakże w przypadku, gdy decyzja administracyjna obarczona jest jedną z najcięższych wad enumeratywnie wyliczonych, m.in. w art. 156 § 1 kpa, to należy wyeliminować ją z obrotu prawnego. Wśród przesłanek wymienionych w w/w przepisie – w pkt 2 wymienione są: brak podstawy prawnej oraz rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie rażącego naruszenia prawa jest rozumiane jako przekroczenie prawa w sposób jasny, niedwuznaczny i ma miejsce wtedy, gdy zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki tj., gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy to naruszenie prawa jest tego rodzaju, że prowadzić będzie ono do niemożliwości zaakceptowania tej decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis prawa został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji objętej badaniem. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ rozpoznając sprawę zasadnie stwierdził, że badana decyzja Prezydenta Miasta B. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa jest w art. 156 § 1 pkt 2. Zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji - tj. [...] października 2003 r. - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 1 pkt 1b) oraz kompletność projektu budowlanego, który zgodnie z art. 34 ust. 1 w/w ustawy winien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył decyzję Prezydenta Miasta B. wydaną dnia [...] maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która dopuszczała budowę budynku apartamentowego 4-ro kondygnacyjnego, w tym garażu podziemnego i poddasza użytkowego o powierzchni zabudowy do 330m², o kubaturze 3000m³ i ustalenia te spowodowane były specyfiką terenu zlokalizowanego w sąsiedztwie otuliny parku Krajobrazowego, niewielką powierzchnią działki,, usytuowaniem projektowanego obiektu w sąsiedztwie domu dla osób starszych oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającymi sposób zabudowy tego terenu jako jednorodzinny. Decyzja powyższa wiązała organ wydający pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez organ samodzielnych ustaleń w kwestii zabudowy odbiegających od dokonanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste naruszenie prawa (art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. nr 80, poz.717). W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta B. wydając kontrolowaną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego 5-cio kondygnacyjnego (3 kondygnacje + garaż podziemny i poddasze użytkowe) kubaturze 3324,5m³ rażąco naruszył prawo, tj. przepis art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę, jako bezzasadną, należało oddalić.