II OSK 1509/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Stanisław Nowakowski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z/s w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w Warszawie na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. sygn. akt [...] oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie, dalej zwanej inwestorem, na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 stycznia 2005 r. [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia 29 września 2004 r. [...], którą Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), powołanej dalej jako Prawo budowlane, wniósł sprzeciw od zgłoszenia zamiaru "zainstalowania w dniu 14 października 2004 r. tablicy reklamowej o wymiarach 6x3 m, na działce nr [...] przy ul. K. w Poznaniu. Według zgłoszenia tablica reklamowa jest urządzeniem wolnostojącym tymczasowym i rozbieralnym. Zgłoszenia dokonano w dniu 15 września 2004 r. natomiast decyzję o sprzeciwie doręczono inwestorowi w dniu 12 października 2004 r. Powyższą decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 29 września 2004 r. po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy swoją decyzją z dnia 18 stycznia 2005 r. Zdaniem organów tego typu urządzenie reklamowe wolnostojące wymaga pozwolenia na budowę. Jeżeli miałby to być tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 to inwestor powinien zadeklarować termin rozbiórki bądź przeniesienia w inne miejsce w czasie krótszym niż 120 dni. W takim razie zgłoszone urządzenie reklamowe jest tymczasowym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 3 i 5 Prawa budowlanego) i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma w tym przypadku zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach budowlanych podobnie, jak instalowanie krat, czy też anten na obiektach budowlanych. Pojęcie "instalowanie" nie jest równoznaczne z "budowaniem". Instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym fundamencie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego, inwestor zarzucił naruszenie przepisów art. 28 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego. Zdaniem inwestora, urządzenie reklamowe, którego zamiar budowy zgłosił, nie wymaga pozwolenia na budowę, gdyż ma tu zastosowanie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, w związku z czym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. skargę uznał ją za niezasadną. W ocenie Sądu, organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że zgłoszona budowa nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Opis projektowanego nośnika reklamowego jednoznacznie wskazuje, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wbrew temu co twierdzi inwestor, a co wynika z załączonego projektu jest to wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja tego projektu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Robót tych nie można uznać za instalowanie urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Pojęcie "instalowanie" i "budowa" nie są równoznaczne. Nie może mieć w tym przypadku też zastosowania przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego bowiem odnosi się on do tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni. Podniesione też w skardze zarzuty naruszenia art. 139 kpa i zasady dwuinstancyjności postępowania, nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach sprawy. Pełnomocnik [...] Sp. z o.o. (inwestor) wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, przez błędną ich wykładnię. Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wnosi się o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, - zasądzenie na rzecz [...] Sp. z o.o. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik inwestora nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, iż zgłoszone urządzenie reklamowe jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 i w związku z tym nie ma do niego zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, tym samym należy w całej rozciągłości podzielić ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w zakresie stanu faktycznego sprawy, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej. Wbrew temu, co twierdzi się w skardze kasacyjnej urządzenie reklamowe (nośnik reklamowy), o którym mowa w niniejszej sprawie, nie jest to urządzenie "posadowione na gruncie", ani urządzenie "posadowione na prefabrykowanej podstawie niezagłębionej w grunt", ale jak wynika z załączonego do zgłoszenia projektu, jest to urządzenie reklamowe mające podstawę żelbetową o wymiarach 3,6x2,4x0,4 m lub 4,2x2,5x0,4 m zagłębioną w gruncie na głębokości 0,6 m poniżej powierzchni terenu. Wielkość tego urządzenia reklamowego (wysokość 7,40 m, powierzchnia tablicy reklamowej 18 m2 – 6,00 m x 3,00 m, masa całkowita), jak i sposób osadzenia w gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Sposób połączenia z gruntem, technika, czy technologia z tym związana, nie mogą świadczyć o tym, czy jest to w rozumieniu ustawy trwałe, czy też nie trwałe połączenie z gruntem, bowiem zgodnie z tą logiką, można by osadzić na gruncie i niewielki dom jednorodzinny, czy też inny obiekt, ale nie świadczyłoby to o charakterze tego obiektu. Nie można również wymiennie w zależności od potrzeb, używać terminów instalowanie i budowa, bowiem każdy z nich ma w języku polskim swoje przeznaczenie. Poza tym użycie ich w ustawie – Prawo budowane jest uzasadnione pewnym ich określonym rozumieniem, wystarczy wskazać na przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15 gdzie mowa jest o instalowaniu na obiektach budowlanych. Zmiana brzmienia przepisów art. 29 w zakresie urządzeń reklamowych 1997 r., wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, nie wywołała takich następstw, że przepis ten ma zastosowanie do wszystkich urządzeń reklamowych o jakich mowa w ustawie. Zamieszczone w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako budowle "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" były tam od samego początku kiedy ustawa ta weszła w życie. I nigdy nie było wątpliwości, że wszystkie wymienione tam budowle, jak i inne nie wymienione, wymagają pozwolenia na budowę. Powołane w skardze kasacyjnej orzecznictwo, dotyczy wyłącznie orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które nie były zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie ma wątpliwości, że w przepisach art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 mówi się o dwu różnych rodzajach urządzeń reklamowych. Pierwsze z nich, jak wolnostojące i trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę. O tym zaś, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok NSA z 23 czerwca 2006 r., [...], niepubl.). Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w zakresie w którym, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących nie związanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). Nie można zgodzić się z poglądem, że ustawodawca nie uzależnił w żaden sposób wymogu uzyskania pozwolenia na budowę urządzeń reklamowych od ich wielkości, konstrukcji, czy też sposobu związania z gruntem. Jeżeli nawet ta zależność nie wynika wprost z ustawy, to wynika ona z jej logiki zgodnie z którą, ustawodawca niektóre obiekty budowlane poddał wymogami uzyskania pozwolenia na budowę a inne obowiązkami zgłoszenia. O tym, jaki jest charakter obiektu, konstrukcja, stopień zaawansowania technologii itd. Nie decyduje to, jak to opisze inwestor we wniosku o pozwolenia na budowę, czy w zgłoszeniu lecz to, co wynika z projektu budowlanego, czy też projektu technicznego urządzenia. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle którego, nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. W świetle powyższych rozważań, żaden z zarzutów wymienionych w skardze kasacyjnej, nie może dotyczyć zaskarżonego wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.