II SA/Kr 1707/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Krystyna Daniel ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżona decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Burmistrz [...] decyzją z dnia [...].2001 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 40 ust. l i 3 ustawy z 7.07. 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późń. zm.) po rozpatrzeniu wniosku R. S. z dnia [...]. 2000 o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...] w m. [...] gm. [...] - inwestycja: budynek jednorodzinny wraz z przyłączami technicznymi i zbiornikiem ścieków, odmówił ustalenia WZiZT dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem istnieje miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], przyjęty uchwałą nr XVII/56/80 Rady Narodowej Miasta i Gminy w Jędrzejowie z dnia 2.04. 1980 r. z późn. zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr VI/29/89 RN Miasta i Gminy w Jędrzejów z dnia 26. 01. 1989 r. (Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 7 poz. 74 z 1989 r.) oraz uchwałą Nr XLV/2911/94 Rady Miejskiej w Jędrzejowie z dnia 26.04. 1994 r. w sprawie dokonania zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Jędrzejów ( Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 8, póz. 63 z dnia 30.08. 1994 r.), który stanowi, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze 12.14-R - "Tereny upraw polowych. Użytkowanie bez zmian. W Południowej części areału wsi przebiega trasa projektowanej obwodnicy drogowej na kierunku [...]. Przebieg ten wymaga korekty z uwagi na kolizję ze strefą zasobową ujęć wodnych "[...]". W obrębie strefy zasobowej i pasa terenu ca [...] m od granic strefy w kierunku północnym, obowiązuje zakaz zabudowy terenu do czasu rozstrzygnięć w sprawie przebiegu projektowanej obwodnicy". Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem przebieg obwodnicy drogowej na kierunku [...] oznaczonej symbolem [...]. W związku z taką koncepcją lokalizacji obwodnicy w ciągu drogi krajowej nr [...], w planie miejscowej wprowadzono dla terenów sąsiadujących z trasa projektowanej obwodnicy, w tym również dla terenu oznaczonego symbolem [...], stosowne ograniczenia, które w przypadku terenu przedmiotowej działki nr A sprowadzają się do zakazu zabudowy omawianego terenu. Nadto Organ wskazał że pas terenu zarezerwowany dla potrzeb realizacji obwodnicy po stronie północnej miasta [...] na rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego został oznaczony liniami przerywanymi, co oznacza że są to granice postulowane, mogące ulec korektom. O tym, że przebieg granicy jest postulowany stanowią same ustalenia planu wskazując na ewentualną kolizje planowanego przebiegu obwodnicy ze strefą zasobową ujęć wodnych "[...]". R. S. w dniu [...] 2001 r. wystąpił do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o uchylenie na podstawie art. 154 kpa § l k.p.a. decyzji z 25 stycznia 2001 r., znak: [...] i ustalenie WZiZT dla inwestycji: budynek jednorodzinny wraz z przyłączami technicznymi i zbiornikiem ścieków na działce nr A w m. [...] ([...]). Wskazał, że prace nad określeniem przebiegu obwodnicy trwają od 1993 r. i nic nie wskazuje na to że powstanie możliwość realizacji tej inwestycji. Taka niepewność nie daje możliwości realizacji ważnych planów właścicielom gruntów na tym terenie i drastycznie narusza fundamentalne prawa właściciela gruntu do swobodnego dysponowania nim. Nie może on także podejmować racjonalnych działań dotyczących rolniczego wykorzystania gruntu. Nadto podniósł, że w ostatnich latach wzniesiono szereg domów mieszkalnych w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] 2002 r., znak: [...] podstawie art. 104 i 154 k.p.a. odmówił uchylenia swojej własnej decyzji z [...] 2002 r., wskazując w uzasadnieniu na zasadę trwałości decyzji wyrażoną w art. 16 k.p.a. Nadto organ wskazał, że art. 154 k.p.a. dopuszcza nadzwyczajny tryb postępowania i ma na celu weryfikację decyzji ostatecznej dotkniętych wadą niekwalifikowaną lub decyzji prawidłowej ze względu na konieczność dostosowania rozstrzygnięcia do wymogów interesu publicznego lub indywidualnego, natomiast zdaniem organu R. S. domaga się ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy ustalenia WZiZT, co w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe. Nadto organ, wskazał że stosownie do art. 2 ust. l ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że jeżeli dla danego terenu został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to przeznaczenie tego terenu i zasady jego zagospodarowania ustala ten plan a zgodnie z przepisem art. 40 ust l w/w ustawy ustalenie WZiZT następuje na drodze decyzji na podstawie ustaleń obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ wydający decyzję ustalającą WZiZT nie rozważa celowości i słuszności przyjętych ustaleń miejscowego planu. Wypowiadając się w kwestii ograniczeń praw właściciela do posiadanej przez niego nieruchomości organ stwierdził, że stosownie do przepisu art. 3 ust. l w/w ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny jednakże w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Wskazał, że ograniczenia dla właściciela wynikają m. in. z postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, określających przeznaczenie terenu. Ustalenia miejscowego planu kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Odnosząc się do kwestii wybudowania, w ostatnim okresie w sąsiedztwie działki nr A, nowych budynków mieszkalnych organ wskazał, że realizacja zabudowy mogła nastąpić w okresie poprzedzającym wejście w życie ustaleń przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania, mówiących o rezerwie dla potrzeb projektowanej obwodnicy. Nie można również wykluczyć przypadków nielegalnej zabudowy. W konkluzji organ stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia do zastosowania art. 154 k.p.a., ponieważ za uchyleniem decyzji z dnia [...] 2001 r. znak: [...], nie przemawia ani interes społeczny ani słuszny interes skarżącego, ponieważ nie zaszły żadne nowe okoliczności i brak podstaw do zmiany poglądu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają realizację wnioskowanego budynku mieszkalnego na wskazanym terenie. Od decyzji organu I instancji z dnia [...]. 2002 r. odwołał się R. S. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji z [...] 2001 r. znak: [...] i ustalenie WZiZT dla przedmiotowej, planowanej przez niego inwestycji na działce nr A w m. [...] ([...]) wskazując, że zaskarżona decyzja narusza jego żywotne interesy. Stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa działka powodują stan niepewności co do dalszych losów i możliwości rozporządzania działką. Wskazał, że organ I instancji nie podniósł na żadnym etapie decydowania zapisu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego o tym , że przebieg planowanej obwodnicy drogowej na kierunku [...] wymaga korekty z uwagi na ujęcie wodne "[...]". W tej sytuacji skarżący podniósł, że przebieg planowanej obwodnicy to dane czysto hipotetyczne, które stanowią bezpodstawną motywację dla odmowy wydania korzystnej dla niego decyzji. Wskazał też, że w ostatnich latach w pobliżu jego działki powstają no we budynki mieszkalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...]2002 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § l pkt. l k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji podjął zaskarżoną z [...] 2002 r. o odmowie uchylenia w trybie art. 154 § l k.p.a. decyzji z [...]. 2001 r. zgodnie z prawem, ponieważ w postępowaniu administracyjnym nie można kwestionować, ani zmieniać ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sprecyzowanego na etapie i w trybie przewidzianym dla tego typu opracowań przepisów prawa. Odnosząc się do wniosku o uchylenie decyzji z [...] 2001 r., organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta nie może być uchylona ponieważ R. S. nie złożył od niej odwołania w terminie określonym w pouczeniu zawartym w tej decyzji. Co do wskazanej w odwołaniu kwestii dotyczącej zabudowy sąsiednich działek wskazał, że sprawa ta może być przedmiotem rozpoznania przez właściwy organ na odrębny wniosek zainteresowanego. Od tej decyzji R. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]. 2002 r. oraz decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]. 2001 r. i wyrażenia zgody na ustalenie WZiZT dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami na działce nr A w m. [...] k. [...] W uzasadnieniu skarżący wywiódł, że odmowa ustalenia WZiZT dla wnioskowanej inwestycji narusza jego żywotne i uzasadnione interesy jako właściciela działki nr A i dlatego nie może się z nią zgodzić Podniósł, że stan niepewności trwający przez tak długi okres uniemożliwia mu racjonalne podejmowanie decyzji co do nieruchomości, także w zakresie rolniczego wykorzystania gruntu oraz uniemożliwia mu zaspokojenie podstawowej potrzeby jaką jest posiadanie własnego mieszkania. Wskazał, też, że art. 154 k.p.a. umożliwia wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego, niezależnie od jej prawnej poprawności, o ile przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, wskazując że z użytego spójnika "lub" wynika, iż dla uchylenia decyzji w trybie tego art. wystarczą racje interesu społecznego bądź słusznego interesu strony, a to ma miejsce w jego przypadku, gdyż decyzja rujnuje jego sytuację życiową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i potrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo podnosząc, że skoro skarżący nie zapobiegał niekorzystnym, w jego ocenie, ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie może obecnie polemizować z obowiązującym przepisem. Nadto organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji zgodnie z oczekiwaniami skarżącego z mocy samego prawa skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności (art. 46a ust. l pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący, że decyzja o WZiZT jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona przed dniem 1.01. 2004 r. Zgodnie z art. 97 § l ustawy z 30.08. 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 20.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l i 2 ustawy z dnia 25.07. 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zważyć należy także, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję dnia [...] 2002 r. znak [...], którą Burmistrz Miasta [...] odmówił uchylenia na zasadzie art. 154 k.p.a. decyzji z dnia [...] 2001 r. w sprawie odmowy ustalenia WZiZT dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi na działce nr A w [...]. Podstawową kwestią, którą należy rozważyć jest pytanie czy w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej z [...] 2001 r., odmawiającej ustalenia WZiZT o co wnioskował R. S., czy też należało, jak uczyniły to organy I i II instancji, uznać iż w świetle obowiązującego prawa nie ma podstaw do uchylenia lub zmiany przedmiotowej decyzji. Stosownie do art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ adm. publicznej, który ją wydał lub organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 3 ust. l ustawy z 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, natomiast stosownie do art. 2 ust. l, jeżeli dla danego terenu został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to przeznaczenie tego terenu i zasady jego zagospodarowania ustala ten plan, natomiast zgodnie z przepisem art. 40 ust l. w/w ustawy, w sprawach ustalenia WZiZT orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchylenie lub zmiana decyzji w trybie uregulowanym w art.154 k.p.a. może nastąpić w sytuacji gdy łącznie zostają spełnione następujące przesłanki: 1. postępowanie w sprawie indywidualnej zostało zakończone decyzją ostateczną, na podstawie której żadna ze stron nie nabyła prawa, 2. za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] 2001 r. odmawiająca ustalenia WZiZT dla działki nr A w [...] spełnia pierwszą przesłankę z art. 154 k.p.a. ponieważ R. S. nie złożył od niej odwołania w terminie określonym w pouczeniu zawartym w tej decyzji. Nadto ma charakter odmowny, a więc na jej podstawie żadna że stron nie nabyła prawa. W związku z tym, decydujące znaczenie dla mniejszej sprawy ma ustalenie czy przedmiotowa decyzja z [...]. 2001 r. narusza interes społeczny lub uprawniony interes strony. Stanowisko skarżącego R. S. jest jednoznaczne: zarówno we wniosku o uchylenie na podstawie art. 154 kpa § l k.p.a. decyzji z 25 stycznia 2001 r., odmawiającej ustalenia WZiZT dla inwestycji: budynek jednorodzinny wraz z przyłączami technicznymi i zbiornikiem ścieków na działce nr A w m. [...], jak i w odwołaniu od decyzji z [...] 2002 r., którą Burmistrz Miasta [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] 2001 r., wreszcie w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z [...] 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję z Burmistrza Miasta [...] z [...] 2002 r. podnosi, że odmowa ustalenia WZiZT dla wnioskowanej inwestycji narusza jego żywotne i uzasadnione interesy jako właściciela działki nr A, ponieważ w pierwszym rzędzie uniemożliwia mu zaspokojenie podstawowej potrzeby jaką jest posiadanie własnego mieszkania, nadto uniemożliwia mu racjonalne podejmowanie decyzji w zakresie rolniczego wykorzystania gruntu. Odmienne jest stanowisko organów I i II instancji, które wskazują, że w ich ocenie nie ma podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji z [...] 2001 r. odmawiającej ustalenia WZiZT dla działki nr A w [...], ponieważ decyzja ta stosownie do art. 40 ust l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została wydana w oparciu o ustalenia obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ wydający decyzję ustalającą WZiZT nie rozważa celowości i słuszności przyjętych ustaleń miejscowego planu, który w brzmieniu wprowadzonym uchwałą Rady Miejskiej w Jędrzejowie Nr XLV/2911/94 z dnia 26.04. 1994 r. w sprawie dokonania zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Jędrzejów ( Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 8, póz. 63 z dnia 30.08. 1994 r) stanowi, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze [...]- "Tereny upraw polowych. Użytkowanie bez zmian. W Południowej części areału wsi przebiega trasa projektowanej obwodnicy drogowej na kierunku [...]. Przebieg ten wymaga korekty z uwagi na kolizję ze strefą zasobową ujęć wodnych "[...]". W obrębie strefy zasobowej i pasa terenu [...] m od granic strefy w kierunku pomocnym, obowiązuje zakaz zabudowy terenu do czasu rozstrzygnięć w sprawie przebiegu projektowanej obwodnicy". Nadto organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisu art. 46 a ust. l pkt. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji zgodnie z oczekiwaniami skarżącego, natomiast niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z mocy samego prawa skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. W ocenie Sądu zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]2002 r. należy uznać za nieuzasadnione. Wiąże się to z faktem, że decyzja z odmawiająca ustalenia WZiZT została oparta o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego jednak nie wynika kategoryczny zakaz zabudowy działek znajdujących się w obszarze strefy oznaczonej na planie symbolem [...], w tym także przedmiotowej działki nr A, a jedynie zakaz o charakterze warunkowym tj. "obowiązujący do czasu rozstrzygnięć w sprawie przebiegu projektowanej obwodnicy na kierunku [...]." W tych warunkach wypowiadając się w kwestii ograniczeń praw właściciela do posiadanej przez niego nieruchomości należy stwierdzić, że stosownie do przepisu art. 3 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny jednakże w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Przepis art. 140 k.c. stanowi, że prawo właściciela do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią może podlegać jedynie ograniczeniom określonym przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Takim ograniczeniem są niewątpliwie także postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, określające przeznaczenie terenu. Ustalenia te powinny mieć jednak charakter kategoryczny i jednoznaczny. W ocenie Sądu oparcie decyzji z dnia [...] 2001 r. na warunkowych ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pochodzącego, jak w niniejszej sprawie, sprzed wielu lat (z 1994 r.) w sytuacji gdyby okazało się, że zostały przyjęte jakieś odmienne, od przewidzianych w w/w warunkowanym planie rozstrzygnięcia, dotyczące przebiegu obwodnicy drogowej na kierunku [...], mogło stanowić naruszenie słusznego interesu strony. Jednakże organy - zarówno I jak i II instancji - nie poczyniły w niniejszej sprawie żadnych ustaleń mających na celu sprawdzenie czy jakiekolwiek rozstrzygnięcia w tym zakresie zostały przyjęte czy też nie. Zdaniem Sądu nie można wymagać aby właściciel nieruchomości pozostawał przez długi okres czasu w stanie swoistego zawieszenia, uniemożliwiającego mu korzystanie z własności. Nadto należy się zgodzić, że stosownie do wyroku NSA z 12. 08. 1999 r. sygn. akt ISA/ 1906/98 LEX 48663 Z art. 154 k.p.a. wynika, ze możliwość wzruszenia decyzji wchodzi w rachubę, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczające są racje interesu społecznego bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinny być ustalone w danej sprawie i muszą nabrać konkretnej treści, wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie obowiązkiem organów będzie staranne sprawdzenie czy w odniesieniu do postulowanego w planie (a więc ewentualnego) przebiegu projektowanej obwodnicy na trasie [...] poczyniono jakieś zmiany w stosunku do warunkowych ustaleń, znajdujących się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ tylko w takiej sytuacji zasadne będzie utrzymanie decyzji odmawiającej ustalenie WZi ZT dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził ponadto, że uzasadnienie tej decyzji, które stosownie do art. 107 § 3 k.p.a ,stanowiąc integralną część decyzji, powinno szczegółowo i starannie wyjaśniać podstawy faktyczne i prawne decyzji, zawiera ogólnikowe stwierdzenia jak np.: że decyzja z [...] 2001 r. "nie może zostać uchylona w trybie art. 154 k.p.a bowiem nie naruszony nią został słuszny interes społeczny lub słuszny interes strony" Należy dodać, że ustawa nie posługuje się pojęciem słusznego interesu społecznego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, biorąc za podstawę art. 145 §pkt. l lit "c" p.o.p.s.a. orzekł jak w sentencji.