II SA/Kr 1736/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie W składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Krystyna Daniel ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. znak: [...], na podstawie art. 39 ust. l, art. 40 ust. l i 3, art. 42 oraz art. 46 ustawy z 7,07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 1999r., Nr 15, poz. 139), po rozpatrzeniu wniosku "S.M." Polska Sp. z o.o., W., ul. B., reprezentowaną przez pełnomocnika J. Z. - T. Polska Sp. z o.o., [...] W., ul. M. z dnia 6.03. 2001 r., ustalił warunki zabudowy i Zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynków, budowli, urządzeń i instalacji technicznych stacji paliw płynnych z pawilonem handlowym wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi oraz przebudowie odcinka ul. G. i ul. P. w zakresie związanym z budową zjazdów na działkach Nr ewid. "1" i "2" K., dokładnie określonych w załączniku tekstowym nr l i załączniku graficznym nr 2 i ustalił okres ważności decyzji do dnia 31.12. 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego gospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej nr [...] z dnia 20.06.1977r., [...], zgodnie z którym podstawowa funkcja wnioskowanego do zabudowy terenu, na obszarze oznaczonym symbolem VII 14 A4. KS.U, to: urządzenia obsługi komunikacji samochodowej oraz usługi ogólnomiejskie, natomiast funkcja dopuszczalna: to: handel detaliczny i hurtowy, gastronomia, rzemiosło służące obsłudze samochodów. Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest realizowane na 4, wyodrębnionych liniami rozgraniczającymi, obszarach: 4Lh - ulica lokalna obsługująca obiekty handlu i usług oraz zabudowę mieszkaniową, 086Kgo2/3 - ulica główna, l ZI - zieleń izolacyjna. Zieleń wysoka i niska, izolująca zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi. IKS - urządzenia komunikacji. Program stacja paliw, stacja obsługi,- rozwiązanie typowe stacji przydrożnej (motel), pow. użytkowa ok. 2000 m2, istniejąca zabudowa do likwidacji, z wyjątkiem budynków mieszkalnych. Otoczenie: zieleń urządzona (wysoka i niska), dojazdy, parking. 6Lm-ulica lokalna do obsługi zabudowy wielorodzinnej. Inwestor przedłożył raport oddziaływania obiektu na środowisko naturalne z dnia 19.03.2001 r. wraz z aneksami. Warunki korzystania ze środowiska określono w załączniku tekstowym nr l do niniejszej decyzji. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. postanowieniem z [...].11.2001r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].01.2002 r., uzgodnił wnioskowaną inwestycję. W uzasadnieniu wskazano także, iż teren inwestycji przylega do dróg publicznych tj. ul. G. i ul. P., co do których nie zawarto zakazów odnośnie zjazdów na teren przyległych nieruchomości. Odnosząc się do pisma Z.Z. z 12.07.2001r. (podpisanego również przez kilka innych osób) żądającej wydania w niniejszej sprawie decyzji odmawiającej ustalenia WZiZT dla przedmiotowej inwestycji ze względu na związane z inwestycją zagrożenie dla zdrowia ludzi, (właścicieli i osób mieszkających na sąsiednich nieruchomościach) oraz zagrożenie dla środowiska, w tym potrzebę ochrony zbiornika wód poziemnych. GZWP 417 K., organ I instancji wskazał na treść art. 40 i art. 43 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przedłożony do wniosku w/w Raport oddziaływania obiektu na środowisko naturalne, określający szczegółowo jakie warunki korzystania ze środowiska należy spełnić na etapie projektowania przedmiotowej inwestycji, celem ochrony przed w/w zagrożeniami. Od tej decyzji odwołała się Z.Z. wnosząc o jej uchylenie, podnosząc że teren inwestycji będzie realizowany na Obszarze Najwyższej Ochrony (ONO) zbiornika wód podziemnych GZWP 417 K., gdzie - w związku z tym - obowiązuje m. in. zakaz lokalizacji magazynów produktów ropopochodnych i nowych stacji paliw. Wskazała, że projekt strefy ochronnej zbiornika GZWP 417 K. został zatwierdzony przez Ministra OŚZNiL decyzją z dnia [...] maja 1996 r. znak [...] oraz wskazała, że analogiczne zapisy zawiera Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego K. Skarżąca podniosła, że część inwestycji lokowana jest na terenie oznaczonym na miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego K. symbolem l ZI, przeznaczonym pod zieleń izolującą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi. Zdaniem skarżącej decyzja dopuszczająca "lekką ręką" przeprowadzenie przez część terenu oznaczonej symbolem l ZI drogi dojazdowej do stacji paliw jest niezgodne z prawem, a ponadto poważnie ogranicza funkcje izolacyjne jakie ma pełnić obszar oznaczony symbole l ZI i w rzeczywistości oznacza inny sposób gospodarowania tego terenu niż przewidziany w planie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2002r. znak [...], po rozpoznaniu odwołania Z.Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał, że art. 43 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., nr 15, póz. 139) stanowi: nie można odmówić ustalenia WZiZT jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji wykazał, że budowa stacji paliw wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi na terenie położonym między ul. P. i ul. G. w K. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Według tego planu zamierzenie inwestycyjne położone jest na obszarze przeznaczonym pod urządzenia obsługi komunikacji samochodowej i usług ogólnomiejskich oraz handel detaliczny i hurtowy, gastronomię, rzemiosło służące obsłudze samochodów. Zgodnie z ustaleniami planu przeważająca część inwestycji położona jest na obszarze oznaczonym symbolem terenu 1KS - znaczonym pod urządzenia komunikacyjne (stację paliw, stację obsługi) oraz na obszarze oznaczonym symbolem terenu IZI - przeznaczonym pod zieleń izolacyjną, która ma izolować zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi. Pozostała część terenu, na której będą wykonywane przyłącza i zjazdy stanowią ulice oznaczone na planie symbolami 4Lh, 083Kgo 2/3 i GLm. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego lokalizacji przedmiotowej inwestycji na terenie, zieleni izolacyjnej wskazał, że wykonanie zjazdu na terenie zieleni izolacyjnej (symbol terenu: IZI) jest możliwe, ponieważ dojazd nie będzie oddziaływać na tereny położone poza granicami działek przeznaczonych pod przedmiotową zabudowę, powołując się przy tym na pkt. 5.2.29 ogólnych ustaleń realizacyjnych w/w planu, z których wynika, że: na obszarach przeznaczonych pod zieleń zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie obiektów i urządzeń, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji na terenie Obszaru Najwyższej Ochrony (ONO) zbiornika wód podziemnych GZWP 417 K., wskazał, powołując się na dokumentację hydrogeologiczną zbiornika wód podziemnych GZWP 417 K., sporządzoną w 1994 r. przez Państwowy Instytut Geologiczny - Oddział S. oraz na decyzję Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych z 11 maja 1996r. zatwierdzającą tą dokumentację, że: z przedstawionej dokumentacji wynika, iż projektowana stacja paliw położona jest w granicach ONO i dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Ministra OŚZNiL z dnia 11.05.1996 r. natomiast nie został utworzony obszar ochronny GZWP Nr 417 K., ponieważ stosownie do treści art. 60 a ustawy z 24.10.1974r. - Prawo wodne, obowiązującej do 31.12.2001r., obszary ochrony wód podziemnych ustanawia Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do art. 60 ustawy z 18.07.2001r. - Prawo wodne, obszar ochronny ustanawia, w drodze rozporządzenia, dyrektor Regionalnego Narządu Gospodarki Wodnej. Ponieważ dla zbiornika GZWP Nr 417 K. nie zostały wydane odpowiednie rozporządzenia ani przez Radę Ministrów, ani przez dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie ma podstawy prawnej, która zakazywałaby lokalizacji stacji paliw na terenie położonych w granicach GZWP Nr 417 K. Nadto organ wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony Raport oddziaływania na środowisko naturalne oraz dokumentacja geologiczna określająca warunki hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie w rejonie projektowanej stacji paliw S. -Polska przy ul. G., zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].09.2001r. i wskazująca warunki jakie ma spełnić na etapie projektowania przedmiotowa inwestycja. Od tej decyzji Z.Z. złożyła w terminie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, wnosząc o uchylenie decyzji SKO w [...] z [...] czerwca 2002r. znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] stycznia 2002r., znak: [...] ze względu na ich niezgodność z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności podniosła, że sprzeczna z prawem jest lokalizacja zjazdu do stacji paliw na terenie oznaczonym na planie symbolem l Zł i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną. Z.Z., w pismach uzupełniających skargę, podniosła, że właścicielem działek nr "1" i "2" w K. jest K.Z. zam. w W. (pismo z 4.07.2002 r.) oraz wskazała, że sprzeciwia się decyzji, która narusza jej interesy ponieważ stacja paliw płynnych jest projektowana również na terenie zieleni izolacyjnej która miała chronić mieszkańców pobliskich domów przed uciążliwością stacji. Wskazuje, że realizacja przedmiotowej inwestycji na warunkach ustalonych w zaskarżonej decyzji, stanowić będzie zagrożenie dla roślin i drzew rosnących na jej działce, sąsiadującej z terenem inwestycji, nadto wskazuje, że droga dojazdowa z terenu stacji w kierunku wąskiej ul. P. spowoduje dodatkowy hałas i zanieczyszczenie spalinami. Podniosła że przedmiotowa droga będzie usytuowany w odległości 5 m od działki stanowiącej jej własność i taka lokalizacji drogi pozbawi ją, przewidzianej w planie, izolacji pasem zieleni od terenu przedmiotowej stacji paliw płynnych. Podnosi, że w odległości 500 m od miejsca planowanej inwestycji położona jest inna stacja paliw (pismo z 14.08. 2002 r.) W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2002r. znak: [...], wskazując, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Kielce, a projektowany przez teren zieleni izolacyjnej wyjazd (1ZI) ze stacji na ul. P. nie narusza ustaleń tego planu. Jak pisze organ odwoławczy: w myśl tych ustaleń na obszarach przeznaczonych w planie m. in. pod na zieleń zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie obiektów i urządzeń, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że z zapisu planu dla symbolu l Zł nie wynika wprost zakaz zabudowy tego terenu, a celem realizacji ustaleń planu dla symboli 1ZI organ I instancji w decyzji z [...].01.2002r. zawarł warunek zagospodarowania terenu 1ZI w formie zielem wysokiej i niskiej, izolującej od stacji paliw istniejącą i planowaną w okolicy stacji zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto wskazał, że działki nr ewid. "1" i "2" stanowią własność inwestora. W aktach sprawy znajduje się również pismo uczestnika "S.M." Polska Sp. z o.o., reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata A.Z. z dnia [...].05.2003r. wnoszące o oddalenie skargi z argumentacją zbieżną z argumentacją przedstawioną przez SKO w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z z 20.08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa Stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zważyć należy także, że zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Stosownie do art. 3 ustawy o z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Stosownie do art. 39 w/w ustawy zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast art. 40 ustawy stanowi, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 42 ust. l pkt. 5 w/w ustawy stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Stosownie do treści art. 43 cyt. powyżej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 107 § l zdanie l In fine k.p.a. stanowi, że decyzja powinna zawierać........ podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Art. 7 k.p.a. wymaga aby organy administracji publicznej stały na straży praworządności i podejmowały wszystkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, natomiast z treści art. 77 § l k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze należy stwierdzić, że podstawową kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy w świetle obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej nr [...] z dnia 20.06.1977r., dopuszczalne było posadowienie części przedmiotowego zamierzenia inwestycji tj. zjazdu ze stacji paliw i stacji obsługi na terenie obszaru oznaczonego symbolem l Zł, do którego - zgodnie z w/w planem - odnoszą się następujące ustalenia: użytkowanie - zieleń izolacyjna, treść ustaleń: zieleń wysoka i niska, izolująca zabudowę mieszkaniową jednorodzinną od stacji paliw i stacji obsługi. Zdaniem skarżącej, lokalizacja zjazdu na terenie oznaczonym na planie symbolem l ZI i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną jest sprzeczna z prawem i narusza interesy osób trzecich tj. właścicieli działek sąsiadujących z działkami nr "1" i "2", powodując między innymi wzrost hałasu i zanieczyszczenia spalinami otaczającego środowiska. Odmienne Stanowisko prezentują organy obu instancji uznające w wydanych decyzjach, że posadowienie zjazdu na terenie przeznaczonym pod zieleń izolacyjną jest zgodne z prawem, a dojazd (zjazd) nie będzie oddziaływać na tereny położone poza granicami działek przeznaczonych pod zabudowę przedmiotową stacja paliw. Na poparcie tej argumentacji organ odwoławczy powołał pkt. 5.2.29 ogólnych ustaleń realizacyjnych w/w planu, z których wynika, że: na obszarach przeznaczonych pod zieleń zakazuje się realizowania inwestycji polegających na budowie obiektów i urządzeń, których związane z eksploatacją uciążliwe oddziaływanie na otoczenie może przekroczyć granice terenu inwestycji. Sąd stwierdził co następuję: niewątpliwie w świetle przepisów art. 40 ust l i 43 ustawy z 7.07.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji o ustalenie WZiZT dla określonej i dopiero planowana inwestycji jest przesądzenie czy inwestycja ta jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a jeśli tak to właściwy organ nie może odmówić ustalenia WZiZT. Zdaniem Sądu w niniejszej decyzji organy I i II instancji nie wykazały i nie uzasadniły w sposób wystarczający, że posadowienie przedmiotowego zjazdu na terenie oznaczonym na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem l Zł i przeznaczonym pod zieleń izolacyjną zostało ustalone w granicach określonych zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., a tym samym nie stanowi naruszenia postanowień tego planu. W szczególności nie wykazano, że korzystanie przez samochody ze zjazdu przecinającego pas zieleni izolacyjnej nie naruszy interesów osób trzecich i nie ograniczy, przynajmniej w części podstawowej, funkcji pasa zieleni izolacyjnej, polegającej na izolowaniu stacji od zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej. Organy, powołując się na pkt. 5.2.29 ogólnych ustaleń realizacyjnych w/w planu, w tym na zapisy dotyczące "obszarów przeznaczonych pod zieleń", nie wykazały w sposób wystarczający czy ustalenia tam zawarte odnoszą się także do obszarów przeznaczonych pod zieleń izolacyjna, a więc pełniących szczególną funkcję ochronną. Brak takich ustaleń i lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu ma rację strona skarżąca tym bardziej, że wywodzi ona swoje żądania wprost z ustaleń określonych w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. Jednocześnie należy uznać, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że na terenie objętym wnioskiem nie został utworzony obszar ochronny dla zbiornika wód podziemnych GZWP K., ponieważ stosownie do treści art. 60a ustawy z 24.10.1974r. - Prawo wodne, obowiązującej do 31.12. 2001 r., obszary ochrony wód podziemnych ustanawia Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do art. 60 ustawy z 18.07. 2001r. - Prawo wodne, obszar ochronny ustanawia, w drodze rozporządzenia, dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Ponieważ dla zbiornika GZWP Nr 417 K. nie zostały wydane odpowiednie rozporządzenia ani przez Radę Ministrów, ani przez dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej nie ma podstawy prawnej, która zakazywałaby lokalizację stacji paliw na terenie położonych w granicach GZWP Nr 417K. Nadto Sąd stwierdził, że załączniki do decyzji Prezydenta K. z dnia [...] stycznia 2002 r. znak: [...] ustalającej WZiZT dla przedmiotowej inwestycji, następnie utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...].06.2002r., znak.: [...] to jest: załącznik tekstowy (nr 1) i załącznik graficzny (nr 2) nie zostały podpisane, stosownie do wymagań wynikających z dyspozycji art. 107 § l zdanie l in fine k.p.a. Na załączniku tekstowym oznaczonym jako załącznik nr l oraz załączniku graficznym nr 2a (w tekście decyzji załącznik graficzny oznaczony jest nr 2) zaznaczono jedynie, że stanowią one integralną część decyzji z [...] stycznia 2002r. znak: [...] o WZiZT. Na obu załącznikach brak również pieczęci organu wydającego decyzję. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii własności działek nr ew. "1" i "2", których dotyczy zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca należy stwierdzić, że na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu kwestia ta nie jest badana przez organy administracji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 46 ust. 2 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o WZiZT nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich, a przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie ustalenie czy zamierzona inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku jego braku, czy jest zgodna z przepisami szczególnymi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie m. in. wyroku NSA z 31.08.1998, sygn. akt IV S.A. 1695/96, LEX 45724. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § l pkt. l lit. "c" ustawy z 30.08.2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowiącego, że sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji.