II OSK 749/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Maria Rzążewska (spr.), Protokolant Krzysztof Tkacz, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. i Ł. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt SA/Sz 1392/03 w sprawie ze skargi A. i Ł. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2003r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. i Ł. S., na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] czerwca 2003 r., która w rozpoznaniu odwołania skarżących utrzymała w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] maja 2003 r., udzielającą na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 123 ust. 2 i 3, art. 127 ust. 2, art. 131 ust. 1, art. 135 oraz art. 140 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) zwanej dalej ustawą, A. M. i C. G. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rowu RA w celu budowy ośrodka hodowli ryb łososiowatych położonego na dz. nr ew. 80/8 obrębu D. gm. M., określając w pozwoleniu dodatkowe obowiązki określone w pkt 1-9 decyzji, związane z poborem wody i prowadzeniem hodowli. Oddalając skargę w powołaniu na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu administracji, zawarte w motywach zaskarżonej decyzji o braku w rozpoznawanej sprawie przesłanek, na gruncie uregulowań art. 126 ustawy do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, bowiem na podstawie wymienionego przepisu odmawia się wydania pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów wymienionych w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 albo projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej, nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Analiza treści powołanych przepisów pozwala stwierdzić, że ustawodawca przyjmuje jako regułę wydanie pozwolenia wodnoprawnego o ile zostaną spełnione warunki przewidziane w ustawie, natomiast odmowa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w art. 126 ustawy. W rozpoznawanej sprawie ustawowe przesłanki zostały spełnione, ponieważ wnioskodawcy składając wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przedstawili ostateczną decyzję Wójta Gminy D. z dnia 4 września 2002 r., ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 80/8 w D. dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie ośrodka hodowli pstrąga. Zgodnie z przepisami wnioskodawcy dołączyli uzupełniony operat wodnoprawny, odpowiadający wymogom wskazanym w art. 132 ustawy. Operat zawiera stwierdzenie, że w przedmiotowym ośrodku hodowli ryb, projektowany jest pobór wody w ilości do Q=0,090 m3/s, a produkcja ryb wyniesie 30 ton rocznie i wobec tego, w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), projektowanej inwestycji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i dlatego, zgodnie z art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Należy stwierdzić, że była ona obowiązkowa w myśl art. 37 prawa wodnego z 1974 r. Uchwalone w 2001 r. nowe prawo wodne nie nakłada już obowiązku przeprowadzenia rozprawy, pozostawiając ocenę potrzeby jej przeprowadzenia - organowi. Zasadnie organ odwoławczy przyjął, że skoro skarżący skorzystali z przysługującego im prawa i złożyli w toku postępowania stosowne zastrzeżenia, które organ I instancji częściowo uwzględnił, to pominięcie rozprawy nie naruszało prawa. W rozpoznawanej sprawie operat wodnoprawny zawiera charakterystykę fizyko-chemiczną wody opartą na wynikach badań z dnia 28.11.2001 r. Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące odprowadzania ścieków pochodzących od planowanej inwestycji. Odnośnie wód odprowadzanych z ośrodków chowu lub hodowli ryb zastosowanie ma art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. f) ustawy, w myśl której ściekami są wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, jeżeli przyrost ilości substancji pochodzących z chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych, w wodzie odprowadzanej z tych obiektów jest większy niż wartości określone w warunkach wprowadzania ścieków do wód. Największe dopuszczalne przyrosty ilości substancji dla oczyszczonych wód wykorzystanych na potrzeby hodowli ryb łososiowatych, określono w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 212, poz. 1799, załącznik nr 9).Obliczone i wskazane w treści operatu wodnoprawnego przyrosty zanieczyszczeń w wodzie odprowadzanej z przedmiotowej inwestycji są niższe od wartości określonych w powołanym rozporządzeniu. Dlatego wody te nie kwalifikują się do ścieków. W konsekwencji w pozwoleniu wodnoprawnym nie określono stężenia zanieczyszczeń w odprowadzanych wodach. Poza tym do miejsca zrzutu odprowadzane będą wyłącznie wody wykorzystane dla potrzeb hodowli ryb łososiowatych przy przepływie wody nieprzekraczającym 75% SNQ rzeki. Przedstawione opinie wskazujące na bliskość kolejnych hodowli na małym cieku, nie dają podstawy do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Projektowany sposób korzystania z wody nie narusza warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, co stwierdził RZGW w S. wskazując, że nie ma przeszkód do realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Przedstawiane przez skarżących zagrożenia mają charakter hipotetyczny i w świetle obowiązujących przepisów nie uzasadniają odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego (art. 126 ustawy). Gdyby taka sytuacja wystąpiła i został naruszony interes osób trzecich, to organ zgodnie z art. 133 ust. 1 ustawy może pozwolenie wodnoprawne odpowiednio zmienić. Skarga kasacyjna na powyższe orzeczenie, wniesiona przez A. i Ł. S., zarzuciła: I. Naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 1 ust. 2 oraz art. 63 ust. 1 i art. 125 ustawy przez ich niezastosowanie i przez to naruszenie zasad w nich zawartych, 2) art. 127 i art. 126 ustawy przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, ż organ administracyjny jest zobowiązany wydać pozwolenie wodnoprawne mimo dowodów istotnego negatywnego wpływu na inne przedsięwzięcie i środowisko naturalne, bez uwzględnienia ilości i jakości zasobów wód Z., 3) art. 131 ust. 2 ustawy przez błędne ich zastosowanie i uwzględnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla planowania inwestycji innej niż w operacie, 4) art. 131 ust. 4 i 5 ustawy przez brak danych, dotyczących średniego dobowego zużycia wody i określenia dopuszczalnych parametrów ścieków, 5) przepisu § 17 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 listopada 2002 r. (Dz. U. Nr 212, poz. 1799) w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód – przez pominięcie warunku w zakresie średniego niskiego przepływu wody (SNQ), 6) niezastosowanie § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) w zw. z art. 46 Prawa ochrony środowiska, wskazującego na uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności niewzięcie pod uwagę skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności nakładania się oddziaływań – co powinno prowadzić do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. II. Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 7) art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. “a" w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. a także w zw. z art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 89 § 2 k.p.a. przez: a) nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności: - opinii instytutów naukowych: Państwowego Instytutu Weterynarii w Puławach oraz Polskiego Towarzystwa Rybackiego w Poznaniu, - wydanej dla potrzeb niniejszej sprawy sądowej opinii Prof. dr J. C. – rzeczoznawcy Ministra Ochrony Środowiska, biegłego z listy Wojewody Zachodniopomorskiego, - faktu czterokrotnego doprowadzenia do zanieczyszczenia rzeki przez pp. G. i M. w trakcie prowadzenia budowy ośrodka i spowodowania poważnych szkód w narybku skarżących, b) uznanie, że nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy w celu wyjaśnienia sprawy przy udziale stron i biegłych. Konkluzja skargi kasacyjnej zawiera wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zainteresowani A. M. i C. G. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 i art. 63 ust. 1 oraz art. 125 ustawy, który według skargi kasacyjnej polegał na ich niezastosowaniu i przez to naruszeniu zawartych w nich zasad. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji ją poprzedzającej nie zostały wymienione: art. 1 ust. 2 i art. 63 ust. 1 ustawy, a kontrolując tę decyzję Sąd w uzasadnieniu wyroku istotnie też ich nie przywoływał, to nie można podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, że przepisy te nie zostały zastosowane. Zwrócić należy uwagę, że uregulowania te mają charakter klauzul generalnych, których rozwinięcie nastąpiło w szczegółowych przepisach ustawy, w tym w dziale 4 rozdziału 4 – "Pozwolenia wodnoprawne", w szczególności w art. 125 zawartego w tym rozdziale, o czym była mowa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd nie wymienił art. 1 ust. 2 i 63 ust. 2 ustawy lecz nie jest to równoznaczne z tym, że kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd wykroczył przeciwko zasadom wynikającym z tych uregulowań. Podnieść należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wypowiedział się co do prawidłowości zastosowania przez organ administracji art. 125 ustawy (str. 9 uzasadnienia), stąd zarzut skargi kasacyjnej niezastosowania tego przepisu jest całkowicie chybiony. Zarzucając naruszenie wymienionych przepisów, skarga kasacyjna pomija całkowicie treść wymagań jakie zostały zawarte w postanowieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 26 sierpnia 2002 r., które uzgodniło zamierzoną inwestycję, formułując stosowne wymagania co do poboru wody i zachowania czystości wód. Postanowienie to wydał organ zarządzający w imieniu Skarbu Państwa wodami publicznymi, których dotyczy pozwolenie wodnoprawne i jak wynika z treści uzasadnienia tego postanowienia, zostało ono wydane zarówno na podstawie raportu oddziaływania na środowisko spornego zamierzenia jak i dokumentacji hydrologicznej "Bilans wodno-gospodarczy zlewni Wieprzy i Przymorza", co wskazuje, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, na etapie uzgadniania warunków zabudowy zostały rozważone kwestie gospodarowania wodami na zasadach wynikających z treści art. 1 ust. 2 ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie zostało ujawnione i takiego zarzutu nie stawia też skarga kasacyjna, że udzielone pozwolenie wodnoprawne nie spełnia wymagań zawartych w tym postanowieniu, stąd nie jest uprawniony zarzut, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wymienionego uregulowania. Podnieść należy, że z opinii, które były przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie: prof. K. G. i opinii Państwowego Instytutu Weterynaryjnego w Puławach nie wynika, aby wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego, w tym budowa urządzeń wymienionych w decyzji, naruszała zasadę zrównoważonego rozwoju i ujemnie wpływało na stan ekologiczny wód i ich biocenozę. Opinie te koncentrują się na wpływie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na hodowlę ryb w innych ośrodkach wyrażając pogląd, że odległość pomiędzy obiektami pstrągowymi zlokalizowanymi na tym samym cieku powinna wynosić nie mniej niż 3 km, co – zdaniem autorów opinii – najczęściej zapewnia przywrócenie oryginalnego stanu czystości cieku. Wymienione opinie nie zawierają stanowiska w zakresie naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju jak i naruszenia dobrego stanu ekologicznego wód w związku z kwestionowanym pozwoleniem wodnoprawnym. Stąd z ich treści nie można wyprowadzić wniosku, że udzielone pozwolenie wodnoprawne narusza zasady wyrażone w art. 63 i 125 ustawy. Trafne jest wobec tego stanowisko Sądu I instancji, co do oceny legalności zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z ostatnim z wymienionych uregulowań. Wnoszący skargę kasacyjną pomijają również, że pozwolenie wodnoprawne nałożyło na uprawnionych szereg obowiązków mających na celu ochronę środowiska i eliminowanie ujemnego działania na istniejące ośrodki hodowli ryb. Obowiązki te w szczególności dotyczą wielkości nienaruszalnego przepływu wód, stosowania w hodowli określonej karmy dla ryb, wykonania studni napowietrzającej jak i obowiązku wykonania urządzeń zapewniających przedostawanie się ryb żyjących w stanie naturalnym na terenie odstojnika, co służyć ma niewątpliwie spełnieniu wymagań przewidzianych w art. 63 ustawy. Trafnie w motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wywiódł, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w przypadku spełnienia przez stronę, która ubiega się o wydanie takiego pozwolenia, warunków przewidzianych w art. 131 ustawy dopuszczalna jest wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją okoliczności przewidziane w art. 126 ustawy. Niewadliwa jest również ocena Sądu, że w ustalonym przez organ administracji stanie faktycznym sprawy nie zostały ujawnione okoliczności, które po myśli wymienionego przepisu dawałyby podstawę dla odmowy udzielenia takiego pozwolenia. W szczególności trafne jest stanowisko Sądu oceniające, iż organ prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie, bowiem w toku postępowania administracyjnego nie został ujawniony materiał dowodowy, na podstawie którego należałoby stwierdzić, że pozwolenie wodnoprawne narusza dokumenty, o jakich mowa w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy tj. warunki korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni, ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. O czym była mowa uprzednio, opinie wydane w postępowaniu administracyjnym nie zawierają stwierdzeń, które prowadziłyby do ustalenia, że pozwolenie wodnoprawne narusza wymagania ochrony zdrowia ludzi lub ochrony środowiska, bowiem wypowiadają się one wyłącznie w zakresie ewentualnego oddziaływania na inne hodowle ryb pstrągowatych oraz w kwestii odległości między obiektami hodowlanymi, zlokalizowanymi na tym samym cieku. Stawiany przez skargę kasacyjną zarzut nie uwzględnienia ilości i jakości wód rzeki Zielnicy, pomija całkowicie treść uprzednio przywołanego postanowienia z dnia 26 sierpnia 2002 r., w którym zarządca wód uzgodnił planowane zamierzenie w zakresie korzystania z tych wód, określając zachowanie jej nienaruszalnego przepływu, a zatem uznał, że zasoby tej rzeki są dostateczne dla udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Prawidłowa jest wykładnia art. 126 ustawy, dokonana przez Sąd I instancji przez przyjęcie, że uregulowanie to statuuje obowiązek wydania pozwolenia wodnoprawnego o ile zostaną spełnione wymagania przewidziane w ustawie, a odmowa może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy, który z kolei odsyła do art. 125 ustawy. Do tych okoliczności nie należy kwestia wpływu pozwolenia wodnoprawnego na inne przedsięwzięcia. Za całkowicie nieusprawiedliwiony należy wobec tego uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 127 i art. 126 ustawy, przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ administracji zobowiązany jest wydać pozwolenie mimo dowodów istotnego negatywnego wpływu na środowisko naturalne i uwzględnienia ilości i jakości wody. Podnieść przy tym należy, iż tak sformułowany zarzut w istocie dotyczy nie wykładni cytowanych przepisów, lecz ustaleń stanu faktycznego sprawy. Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 131 ust. 2 ustawy, które kasacja upatruje w tym, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była wydana dla innej inwestycji, bowiem w operacie przedstawiono zupełnie nowy plan urządzeń wodnych, zwiększono dwukrotnie ilość stawów, zmieniono miejsce poboru wody i jej ilość. Treść decyzji Wójta Gminy D. z dnia 4 września 2002 r. jednoznacznie określa, że ustala warunki dla budowy ośrodka pstrągowego na działce nr ew. 80/8 obręb D. i została wydana na wniosek osób, którym zaskarżoną decyzją udzielono pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie precyzowała ilości stawów, jakie mogą być zrealizowane na terenie działki jak i nie wymieniała ściśle miejsca poboru wody. W zakresie poboru wody decyzja ta przywołała wymieniane już postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie z dnia 26 sierpnia 2002 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, że wymienione postanowienie nakazało zachowanie przepływu nienaruszalnego na rzecze Zielnicy w wielkości 0,13 m3/s, zachowanie na odpływie I klasy czystości wód za wyjątkiem fosforu, który powinien mieścić się w II klasie czystości oraz zastosowanie takich rozwiązań organizacyjno-technicznych, które wykluczą możliwość zanieczyszczenia podłoża gruntowego i wód podziemnych. Zaskarżona decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym pozostaje w całkowitej zgodności z treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i treścią wymienionego postanowienia i dowolne są wywody skargi kasacyjnej przypisujące naruszenie zaskarżonej decyzji ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można w związku z tym podzielić zarzutu kasacji, że Sąd I instancji naruszył art. 131 ustawy. Udzielone zaskarżoną decyzją pozwolenie wodnoprawne nałożyło na uprawnionych z tego pozwolenia rygorystyczne warunki jego wykonywania, przewidując równocześnie środki kontroli prawidłowości jego wykonywania, między innymi przez obowiązek zainstalowania urządzeń pomiarowych, prowadzenie monitoringu czystości pobieranych wód, określając szczegółowo tryb jego wykonywania, jak i objęcie hodowli nadzorem ichtiologicznym, natomiast pozwolenie to nie uprawniało do odprowadzania do wód ścieków. Z operatu wodnoprawnego wynika, że przewidziana jest budowa urządzeń redukujących zanieczyszczenia odprowadzanych wód i taki układ technologiczny instalacji do oczyszczania wód wykorzystywanych na cele hodowli ma powodować, że odprowadzane wody nie będą ściekami w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 8 lit. f) ustawy i uregulowań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r., w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Skoro udzielone pozwolenie wodnoprawne nie uprawnia do wprowadzania ścieków do wód czy ziemi, to nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi naruszenia § 17 cytowanego rozporządzenia, bowiem uprawnionym z tego pozwolenia wodnoprawnego nie wolno odprowadzać wód będących wykorzystanych w prowadzonej gospodarce rybackiej, które w rozumieniu art. 9 ust. 1pkt 14 lit. f) byłyby ściekami niezależnie od poziomu przepływu wód. Trafne jest też stanowisko Sądu I instancji przyjmujące, że organ administracji zasadnie w powołaniu na § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g) rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko uznał, że w sprawie nie było konieczne przeprowadzenie postępowania o jakim mowa w art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pozwolenie wodnoprawne dotyczy hodowli o produkcji 30 t. rocznie i poborze wody w ilości Q=0,090 m3/s, a zatem nie przekracza wielkości przewidzianych § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g) cytowanego rozporządzenia, stąd nie mogło być zaliczone do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko mogło być wymagane, a obowiązek ten mógł być nałożony w drodze postanowienia. Zaznaczyć należy, że uregulowanie to ściśle wymienia kryteria, od których zależy zaliczenie danego przedsięwzięcia do tych, dla których może być nałożony obowiązek sporządzenia raportu. Przywoływane w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu w powiązaniu z innymi przedsięwzięciami, nie mogły stanowić przesłanki dla uznania, iż kwestionowane zamierzenie zaliczyć należy do objętych cytowanym przepisem, bowiem wymienia on wyłącznie ilość produkowanych ryb w stosunku do wielkości poboru wody jako przesłanki do zaliczenia zamierzenia do tych, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być przez organ administracji nałożony. Jeżeli przedsięwzięcie, którego dotyczy pozwolenie wodnoprawne nie było zaliczone do tych, dla których stosownie do § 3 rozporządzenia mógł być nałożony obowiązek sporządzenia raportu, to tym samym nie mógł mieć zastosowania w sprawie § 4 tego rozporządzenia, który wymienia wyłącznie przesłanki jakimi winien kierować się organ nakładając obowiązek sporządzenia raportu, stąd całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 4 tego rozporządzenia. W konsekwencji za bezpodstawny należy poczytać zarzut naruszenia art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, skoro z uwagi na charakter zamierzenia, wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Nie są usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit.. a) w związku z art. 141 § 1 ppsa jak i naruszenia art. 7, 10 i art. 89 § 1 kpa przez niewzięcie pod rozwagę całości materiału dowodowego w sprawie. Możliwość uzupełnienia przez sąd administracyjny dowodów w sprawie jest ograniczona do dowodu z dokumentów (art. 106 ppsa) niedopuszczalne wobec tego było przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z opinii prof. dr J. C., złożonej w toku tego postępowania przez skarżących. Nieskuteczny jest zatem zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 ppsa przez niewzięcie pod rozwagę przez Sąd I instancji przy orzekaniu tej opinii, bowiem z uwagi na ograniczenia wynikające z treści art. 106 § 3 ppsa, Sąd nie mógł przeprowadzić dowodu z tej opinii i w konsekwencji w uwzględnieniu jej treści dokonywać oceny legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast Sąd dokonał prawidłowej oceny przeprowadzonego przez organ administracji postępowania nie dopatrując się w nim wad skutkujących konieczność uchylenia decyzji zaskarżonej, a kontrola ta objęła również prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego, w tym w zakresie dowodów z opinii, które przywołuje skarga kasacyjna. Opinie prof. K. G. i Państwowego Instytutu Weterynarii w Puławach zostały ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako nie dające podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na gruncie uregulowań art. 125 i art. 126 ustawy. Sąd podzielając trafność stanowiska organu w tym zakresie wskazał, że organ właściwy do zarządu wodami wyraził stanowisko, że projektowany sposób korzystania z wody nie narusza warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania ze zlewni i nie ma przeszkód w realizacji planowanego zamierzenia (str. 11 uzasadnienia). Prawidłowa jest również ocena Sądu, że organ administracji nie był zobowiązany do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która w tego rodzaju sprawach nie jest obligatoryjna, skoro strony, w tym wnoszący skargę kasacyjną, wypowiadały się w postępowaniu w formie pisemnej i wszelkie ich wnioski były przedmiotem rozważania przez organ administracji. Podnoszona przez skargę kasacyjną okoliczność zanieczyszczenia rzeki przez uprawnionych z pozwolenia wodnoprawnego podmiotów dotyczy okoliczności, które powstały po udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego i obejmują wykonywanie robót, a zatem nie dotyczą stanu faktycznego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, stąd Sąd nie mógł tej okoliczności brać pod rozwagę. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy i rozstrzygnął w granicach tej sprawy, wypowiadając się w uzasadnieniu wyroku co do zarzutów skargi jak i ocenił legalność zaskarżonej decyzji poddając ją szczegółowej ocenie i nieusprawiedliwiony jest sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 ppsa. Przywołany w skardze art. 141 § 1 ppsa określa terminy sporządzenia przez sąd uzasadnień wyroków i jego naruszenia, kasacja w jakimkolwiek stopniu nie wiąże z zaskarżonym orzeczeniem, pomijając, że nie zostało ujawnione aby Sąd uchybił wymaganiom tego uregulowania. Skoro dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd prawidłowo ocenił, że nie narusza ona prawa materialnego, to nie może być uznany za trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa. Niezależnie od tego podnieść należy, że wskazywane w skardze naruszenie art. 7, 10 i 89 § 2 kpa o ile dotyczy wad postępowania administracyjnego, mogłoby prowadzić – o ile uchybienia te miały wpływ na wynik sprawy – do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), a nie na podstawie powołanego w skardze kasacyjnej wyżej wymienionego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a). Natomiast wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonego aktu, przeprowadził też kontrolę prawidłowości postępowania administracyjnego, w którym wydana została decyzja. Stąd tak postawiony zarzut skargi kasacyjnej nie tylko nie został prawidłowo postawiony, i sformułowany - nie jest usprawiedliwiony. Z przyczyn wymienionych skarga kasacyjna nie mająca usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 ppsa podlegała oddaleniu.