IV SA/Wa 2260/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. K., Z. K., B. S., Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R., J. H., Z. S., Z. S., B. G., E. D., W. K., A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi krajowej 1.uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżących J. H., W. K., A. W. kwotę po 668 (sześćset sześćdziesiąt osiem)złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3.nakazuje ściągnąć od skarżącej B. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 9 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), po rozpoznaniu odwołań: M. P., J. B., B. S., J. S., A. W., J. H., M. F., J. H., D. F., D. H., W. K., Z. K., J. K., A. K., P. K., Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R. oraz T. Z., w pkt I - uchylił w zakresie sentencji decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. ustalającą lokalizację drogi krajowej dla inwestycji polegającej na budowie obwodnicy miasta R. w ciągu drogi krajowej Nr [...] J. – K., od km 561 + 357 do km 565 + 454, w pkt II - nadał następujące brzmienie sentencji: "ustalam lokalizację drogi krajowej Nr [...] ([...]) na odcinku J. (km 561 + 357) – K. (565 + 454), stanowiącej obwodnicę miasta R., której granice terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych określa jej linie przerywane w kolorze zielonym, zaś granice pasa drogowego określają linie przerywane w kolorze czerwonym – na mapach nr 2.1 i 2.2, stanowiących załącznik Nr 1 do decyzji. Zatwierdzam projekt podziału nieruchomości zgodnie z załącznikiem Nr 2 do decyzji (tom II 1, tom II 2, tom II 3 i tom II 4), zawierającym mapy z przedstawionym projektem podziału nieruchomości i z naniesionymi liniami rozgraniczającymi stanowiącymi linie podziału. Dokumenty oznaczone jako załącznik Nr 1 i załącznik Nr 2 stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości", w pkt III - w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 24 września 2004 r., inwestora – Generalnego Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. o ustaleniu lokalizacji obwodnicy miasta R. w ciągu drogi krajowej Nr [...]. Następnie Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 4 maja 2005 r. GDK i A, wydał na podstawie art. 111 § 1 kpa decyzję z dnia [...] maja 2005 r. o uzupełnieniu treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. o kolejne numery działek znajdujące się w części i w całości w pasie drogowym działek, dla których zatwierdzono projekty podziału nieruchomości. Ponieważ decyzja z dnia [...] maja 2005 r. została decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2005 r. uchylona, a postępowanie w tym zakresie zostało umorzone, to decyzja Wojewody [...] z dni [...] kwietnia 2005 r. wymagała uzupełnienia w zakresie objętym uchyloną decyzją uzupełniającą z dnia [...] maja 2005 r. Organ odwoławczy podkreślił, iż dokonał zmiany sentencji zaskarżonej decyzji eliminując z jej treści wykazy z numerami działek z tego względu że przy tak dużej ilości określonych działek, przez które przebiega droga mogą zdarzyć niezawinione błędy, polegające na pominięciu działek, co może mieć poważne skutki dla wykonania decyzji o ustaleniu drogi krajowej. Z tych powodów właściwą będzie, zdaniem Ministra Infrastruktury, rezygnacja z wyszczególnienia wszystkich działek w sentencji decyzji poprzez odesłanie do załączników graficznych, które nie tylko identyfikują oznaczenie działek, lecz również umiejscawiają je w terenie. Rozstrzygające znaczenie będzie miał załącznik graficzny złożony z dokumentów sporządzonych przez uprawnionych geodetów, a następnie przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach przez J. B., B. S. i J. S. dotyczących przebiegu dróg dojazdowych, organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu drogi krajowej nie rozstrzyga o przebiegu dróg dojazdowych, określa jedynie teren jaki będzie niezbędny dla obiektów budowlanych związanych z planowaną budową. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę mogą być rozpatrywane żądania dotyczące korekty przebiegu dróg dojazdowych w ramach zatwierdzonych linii rozgraniczających. W odniesieniu do zarzutu A. W. o naruszeniu jej prawa własności, organ podkreślił, że decyzja ustalająca lokalizację drogi krajowej nie narusza prawa własności, gdyż kwestie nabywania gruntów pod planowaną drogą będą przedmiotem odrębnego postępowania. Niezasadny jest zarzut o niezapewnieniu czynnego udziału w postępowaniu, gdyż Wojewoda o wszczęciu postępowania zawiadomił strony w drodze obwieszczenia umieszczonych w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej, a także o miejscu zapoznania się z dokumentacją, o trybie składania wniosków i skarg, zapewnił udział w postępowaniu prowadzonym zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zarzut, iż strony nie były informowane o przebiegu obwodnicy jest niezasadny, skoro z akt sprawy wynika, że w wyborze wariantu południowego obwodnicy uczestniczyli przedstawiciele mieszkańców i władze miasta R. Poza tym w trakcie prac przygotowawczych do złożenia wniosku o wydanie decyzji prowadzono kilkakrotnie konsultacje społeczne, a w spotkaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r. uczestniczyli A. W., J. H. i M. P. W odniesieniu do zarzutu, że projekt podziału nieruchomości został sporządzony niezgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej zatwierdza się projekt podziału nieruchomości, a linie podziału nieruchomości wyznaczą linię rozgraniczającą teren inwestycji. Dane przedstawione na mapach podziałowych i w wykazach zmian gruntowych są zgodne z ewidencją gruntów. Mapy podziałowe zgodnie z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne, zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Za niezasadne uznał organ zarzuty J. H., M. F., J. H., D. F. i D. H., że Wojewoda [...] naruszył przepis art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. Zgodnie z art. 4 tej ustawy do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Ponieważ wniosek inwestora nie czynił zadość wymaganiom wynikającym z przepisów prawa, to organ pierwszej instancji prawidłowo postąpił wzywając inwestora w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia wniosku. Dopiero po uzupełnieniu braków mogło być wszczęte postępowanie i dlatego do terminu trzymiesięcznego wskazanego w ustawie nie wlicza się okresu, w którym trwało uzupełnianie wniosku. W świetle materiału dowodowego sprawy nieuprawnione jest twierdzenie J. H. o braku informacji o wpisaniu wniosku inwestora do publicznie dostępnego wykazu danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie. Informacja ta została w dniu 5 stycznia 2005 r. opublikowana na stronie internetowej Urzędu Wojewódzkiego oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w R., a także na terenie R. w okresie od 7 do 27 stycznia 2005 r. ze wskazaniem miejsca zapoznania się z dokumentacją oraz trybie składania wniosków i uwag. W odniesieniu do uwag skarżącego dotyczących raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko organ podkreślił, że w pkt 19 raportu (s.90) dokonano jego streszczenia w języku niespecjalistycznym, wskazano przewidywane zagrożenia spowodowane zanieczyszczeniem powietrza i wód hałasem drogowym, ale również wskazano działania mające zapobiec i ograniczyć te zagrożenia poprzez zastosowanie ekranów akustycznych, szpalerów zieleni, zachowanie korytarzy ekologicznych. Organ odnosząc się do odwołania W. K. stwierdził, że skarżąca nie wskazała, poprzez naruszenie jakich przepisów decyzja Wojewody [...] narusza prawo własności, ochrony zdrowia, ochrony środowiska oraz prawo dostępu do informacji. W ocenie organu, bezzasadny jest zarzut skarżącej co do braku zawiadomienia o podziale działek [...]; [...], jak też braku upoważnienia geodety przez Burmistrza R. do dokonania czynności, ponieważ podział nieruchomości nie jest prowadzony w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. W odniesieniu do zastrzeżeń skarżącej co do odległości jej domu od drogi dojazdowej organ wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu drogi krajowej nie ustala przebiegu dróg dojazdowych. Odnosząc się do żądania Z. K., J. K., A. K. i P. K. dotyczącego zmiany usytuowania obwodnicy i przesunięcia jej o 100 lub 200 m dalej na południe lub usytuowanie jej po północnej stronie R., organ stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy z 10 kwietnia 2003 r. inwestor - GDDKiA samodzielnie dokonuje wyboru korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i żaden organ administracji nie jest uprawniony do wskazywania inwestorowi trasy inwestycji. Opracowanie dwóch projektów technicznych nie jest wymagane przepisami prawa, a nadto jest bardzo kosztowne i mało racjonalne. W ocenie organu podniesione w odwołaniu zarzuty Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R. nie zasługują na uwzględnienie. Do większości zarzutów organ odniósł się już w uzasadnieniu niniejszej decyzji, przy rozpatrywaniu pozostałych odwołań. Jedynie ustosunkowania się wymaga zarzut, że materiały do wniosku zostały wykonane niestarannie i niezgodnie z prawem, o czym świadczy brak konsultacji społecznych na etapie ograniczenia raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, a to jest niezgodne z art. 6 Konwencji z Aarhus i art. 35, art. 53 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Organ podkreślił , iż powołany przepis nie nakazuje przeprowadzania konsultacji społecznych podczas opracowania raportu, gdyż postanowienia tego przepisu odnoszą się do udziału społeczeństwa w sprawie podejmowania decyzji dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Takiego wymogu nie nakładają też przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut T. Z., że zaskarżona decyzja grozi mieszkańcom utratą dorobku całego życia, zatruciem środowiska spalinami, hałasem, wibracjami i innymi zagrożeniami dla zdrowia i życia, za niezbadany, bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi nie orzeka o własności, przez co nie pozbawia nikogo dorobku całego życia. Organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do uchylenia wymogu natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszej instancji. Skargi na powyższą decyzję wnieśli: A. K., Z. K., B. S., Stowarzyszenie Regionalne Ziemi R., J. H., Z. S., Z. S., B. G., E. D., W. K. i A. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący A. K. podniósł, że nie kwestionuje zasadności budowy obwodnicy, nie mniej jednak nie zgadza się na planowany przebieg obwodnicy, gdyż jego zadaniem obwodnica powinna być przesunięta o 100 i więcej metrów w kierunku południowym, gdyż dopiero wtedy byłaby prawdziwą obwodnicą. Droga krajowa w obecnym kształcie nie była konsultowana z mieszkańcami, a zwłaszcza jej poszerzenie z 50 do prawie 150 metrów. Skarga Z. K. sprowadza się do podniesienia tych samych zarzutów co skarga A. K. Zarzuty skargi B. S. dotyczą połączenia drogi gminnej nr [...] z planowaną drogą krajową. Zdaniem skarżącej droga gminna powinna mieć bezpośrednie połączenie z drogą krajową, a nie jak zaplanowano z drogą zbiorczą, gdyż spowoduje to znaczne obciążenie ruchem maszyn rolniczych, samochodów osobowych i dostawczo-ciężarowych. Dlatego domaga się budowy drogi zbiorczej według decyzji z dnia [...] listopada 2002r. Burmistrza Miasta i Gminy , albo zmianę zaprojektowanego zjazdu w ten sposób aby na drogę gminną nr [...] był możliwy wjazd od strony R. i wyjazd z niej w stronę R. Skarga Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R. sprowadza się do podniesienia zarzutów naruszenia: - art. 2 pkt 1 i 2, art.4 , art. 5 pkt 2 i 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji; art. 29, 30 i 31 prawa geodezyjnego i kartograficznego; - art. 93 pkt 3, art. 94 ust.1 i art. 97 ustawy o gospodarce nieruchomościami; - art. 7,8,10,art. 57 § 3, art.64 § 2, art. 77, art. 80 kpa; - art. 5 pkt 1 ust. c, pkt 2, art. 6i 7 Konwencji o dostępie do informacji (...) sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998r.; - art. 53 Prawa ochrony środowiska. W obszernym uzasadnieniu skargi, że Minister zaskarżoną decyzję wydał z uchybieniem terminu określonego w art. 9 ust.2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Zdaniem skarżącego procedura podziału działek pod planowana inwestycję została przeprowadzona niezgodnie z prawem, a zwłaszcza z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustaw Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nieprawdziwe są twierdzenia Ministra, że były przeprowadzone konsultacje z mieszkańcami co do nowej zmienionej lokalizacji przedmiotowej obwodnicy. Błędne są też twierdzenia Ministra, że decyzja o lokalizacji inwestycji nie rozstrzyga o przebiegu dróg dojazdowych. Wbrew temu co twierdzi Minister, Raport oddziaływania opracowany dla planowanej inwestycji został sporządzony bez udziału społeczeństwa lokalnego, Strona skarżąca podniosła ,że organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarga wniesiona wspólnie przez J. H., Z. S., Z. S., B. G. i E. D. sprowadza się w istocie do podniesienia tych samych zarzutów co skarga Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R. Również zarzuty skargi W. K. i A. W. są tożsame z zarzutami wyżej podanych skarg. Ponadto w skarżące dodatkowo zarzuciły, iż w zaskarżonej decyzji brak jest szczegółowego wykazu działek, po zatwierdzonym projekcie podziału - na których faktycznie zlokalizowana jest planowana obwodnica R., brak jest sprecyzowania wielkości i kształtu obszaru działek zajętych pod obwodnicę, albo brak jest wyrysów z operatu ewidencji gruntów jako dokumentów graficznych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W świetle przepisu art. 104 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, zaś decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty. Decyzja jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli tego organu, opartym na przepisach prawa administracyjnego i określającym sytuację prawną konkretnie oznaczonego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie. Taka decyzja wywołuje określone skutki materialnoprawne, ustala sytuację prawną strony postępowania i jednocześnie wywołuje skutki procesowe, kończąc postępowanie administracyjne w danej instancji. Natomiast przepis art. 107 § 1 kpa określa składniki decyzji administracyjnej. Wśród składników, o których mowa w tym przepisie, wymienia m.in. jako element konieczny decyzji – rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie decyzji jest jej kwintesencją, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych materiału dowodowego i w tym sensie decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną co do istoty. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest rozumiane jako osnowa decyzji bądź sentencja decyzji i jako takie musi być sformułowane jasno i precyzyjnie, tak aby było zrozumiałe dla stron postępowania administracyjnego. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślono, że rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) jako jeden z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło (por. wyrok NSA z dnia 18 października 1999 r., IV SA 1654/97, LEX Nr 47915). Zaskarżona decyzja nie czyni zadość powyższym wymogom, bowiem wadliwe jest rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji w zakresie jakim orzeczono o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości zgodnie z załącznikiem Nr 2 do decyzji. Otóż zgodnie z tym, co powiedziano powyżej, w osnowie decyzji należało wskazać numery geodezyjne wszystkich działek, podlegających podziałowi oraz działek powstałych w wyniku podziału. Rozstrzygnięcie decyzji ma wynikać w sposób nie budzący wątpliwości, jaka część działki podlegającej podziałowi zostanie przeznaczone pod budowę drogi krajowej, a jaką jej część pozostanie nadal we władaniu dotychczasowego jej właściciela. Poza tym w osnowie decyzji powinny być podane również numery działek zajętych w całości pod budowę drogi krajowej. To z osnowy decyzji mają wynikać obowiązki i prawa stron postępowania, a nie z załączników do decyzji. Celem każdego postępowania dowodowego w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zatem organ odwoławczy odstępując od obowiązku podania w osnowie decyzji wszystkich nieruchomości podlegających podziałowi w związku z planowaną przez inwestora inwestycją drogową nie może zasłaniać się możliwością popełnienia błędu polegającego na ewentualnym pominięciu w rozstrzygnięciu jakiej nieruchomości, która ze względu na położenie w liniach rozgraniczających teren inwestycji podlega podziałowi. Takie stanowisko jest nieuprawnione w świetle art. 107 § 1 kpa, gdyż to z osnowy decyzji strony postępowania powinny dowiedzieć o wyrażonej woli organu, załatwiającego sprawę w tej formie, bowiem stanowi ona istotę decyzji, gdyż w niej organ przesądza o uprawnieniach względnie obowiązkach stron postępowania. Sporządzenie załącznika do decyzji może stanowić uzupełnienie rozstrzygnięcia (osnowy decyzji), w szczególności jeżeli ma być to załącznik graficzny, przedstawiający - jak w niniejszej sprawie - linie rozgraniczające. Dla porządku należy podkreślić, iż w orzecznictwie wielokrotnie akcentowano, iż załącznik do decyzji, stanowiący jej integralną część być tak jak decyzja administracyjna przez organ administracji publicznej. Poza tym załącznik musi być do niej dołączony, skoro stanowi jej integralną część. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie do zaskarżonej decyzji nie były dołączone załączniki w niej wymienione, ale znajdowały się w pozostałym materiale dowodowym tj. w materiałach inwestora złożonych do wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej, a nadto brak było na nich adnotacji organu, iż stanowią one załączniki do decyzji. Ponadto należy zgodzić się z zarzutem Stowarzyszenia Regionalnego Ziemi R., iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, określoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć merytorycznie sprawę rozstrzygniętą decyzja organu pierwszej instancji. Organ nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej - jak to uczyniono w niniejszej sprawie - ale ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. W żądnym razie za ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu nie można uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie Ministra Infrastruktury, iż " do większości zarzutów wniesionych przez Stowarzyszenie odniesiono się już w niniejszej decyzji" , skoro z dalszych wywodów uzasadnienia nie wynika, do jakich to zarzutów strony skarżącej organ już się odniósł. Zasadnym jest zauważyć, iż w orzecznictwie przyjął się pogląd, według którego, brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2001r. V SA 1611/00, LEX nr 80635, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999r. IV SA 274/97, LEX nr 48234). W tych warunkach zaskarżona decyzja nie czyni zadość wymogom art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym decyzja administracyjna ma zwierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2002r. ISA/Kr 856/98, LEX nr 43041, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001r. , II SA 924/01, LEX 81816wyrok NSA z dnia 20 listopada 2001r. II SA/Lu 629/00, LEX nr 81736). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Uzasadnienie decyzji ma bowiem szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji , zwłaszcza o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia – w razie jej zaskarżenia- ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może mieć znamion dowolności. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym, i prawnym uzasadnienia decyzji ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, określonej w art. 11 kpa. Stosownie do tej zasady organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre aspekty sprawy lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej powyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 223 § 2 cytowanej wyżej ustawy.