I SA/Wa 332/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Przemysław Żmich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] października 2002 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej H. K. kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2002 r. odmawiającą zatwierdzenia ww. uchwały. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Sekcja Nauk [...][...], [...] i [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia ww. uchwały (za uchyleniem decyzji - 11, przeciw – 14, wstrzymujących się - 5). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Politechniki [...] (za utrzymaniem decyzji – 8, przeciw - 2, wstrzymujących się - 0). Zdaniem organu, ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Organ stwierdził, że pomimo opracowania [...] i otrzymania bardzo dużej liczby [...], których aktywność [...] była testowana w laboratoriach firmy B. , ta cześć rozprawy nie stanowi istotnego wkładu i nie wnosi nowych wartości poznawczych do [...], co ma istotne znaczenie, ponieważ Rada Wydziału prowadząca przewód habilitacyjny nadała dr H. K. stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie [...]. W rozprawie habilitacyjnej dr H. K. jedynie jeden z rozdziałów ma związek z technologią chemiczną, ale opracowania tego nie można uznać za wystarczające spełnienie ustawowego wymogu wniesienia znacznego wkładu w rozwój [...]. Ponadto, dorobek naukowy dr H. K., szczególnie poza pracami na których oparta jest rozprawa habilitacyjna, jest bardzo skromny i praktycznie nie znalazł oddźwięku poprzez cytowania. Z ustaleń organu wynika, że w postępowaniu odwoławczym Centralnej Komisji przedstawiono dwie opinie. Pierwsza z tych opinii jest negatywna i zawiera merytoryczne uzasadnienie zarzutu braku znacznego wkładu habilitantki do rozwoju dyscypliny habilitacji. Drugi z recenzentów sformułował opinię zakończoną wnioskiem pozytywnym. lecz równocześnie wskazał wady rozprawy habilitacyjnej które, zdaniem Sekcji, nie pozwalają uznać tej rozprawy za spełniającą wymagania ustawowe. Obydwaj recenzenci wskazują ponadto, że habilitantka poza rozprawą dysponuje bardzo skromnym dorobkiem naukowym, co potwierdza zarzut postawiony poprzednio w decyzji z dnia [...] października 2002 r. W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr H. K. stopień naukowy doktora habilitowanego. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła H. K., zarzucając naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy z 12 września 1990 r. odnośnie terminu rozpatrzenia wniosku oraz uczestniczenia recenzentów z przewodu habilitacyjnego na prawach strony, art. 34 ust. 4 ustawy z 12 września 1990 r. oraz art. 7, 8, 10, 24, 32, 77 i 84 kpa w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, oraz znacznie uzupełniła swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest zasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak również decyzja poprzedzająca, naruszają prawo. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa zatwierdzenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nadaniu dr H. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.), uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Uchwała jest przedstawiana Centralnej Komisji wraz z aktami przewodu habilitacyjnego w terminie miesiąca od dnia podjęcia uchwały. O zatwierdzeniu uchwały Centralna Komisja rozstrzyga w terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 1993 r. I SA 1270/93, OSP 1994/7/131, który to pogląd Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w zupełności, uchwała Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia uchwały rady wydziału w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, Dz. U. Nr 65, poz. 386) ma moc decyzji administracyjnej, a zatem podlega rygorom przewidzianym również w art. 107 § 1 i 3 kpa. J. Borkowski, w glosie aprobującej do wyżej przytoczonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (OSP 1994/7-8/131), podkreśla, że Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych rozstrzyga sprawę indywidualną, odrębną od sprawy nadania stopnia naukowego, która kończy się uchwałą odpowiedniej rady. Przy zatwierdzaniu uchwały Centralna Komisja bada wyłącznie prawidłowość czynności organu nadającego stopień, a postępowanie przed Centralną Komisją wszczynane jest w dniu przedstawienia uchwały rady wraz z aktami przewodu habilitacyjnego, stosownie do art. 17 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (...). Nie jest to bowiem ani postępowanie w drugiej instancji, ani przeniesienie sprawy do organu wyższego wskutek dewolucji kompetencji, czyli przesunięcia kompetencji do załatwienia sprawy z organu właściwego na organ wyższego stopnia, lecz jest to rozstrzygnięcie sprawy odrębnej i nowej, w stosunku do sprawy nadania stopnia naukowego, zakończonej ostateczną decyzją (od tej uchwały odwołanie nie służy zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, bo nie jest ona odmowna). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd w zupełności. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym przesunięcie kompetencji do załatwienia sprawy z organu właściwego na organ wyższego stopnia następuje w razie wyłączenia właściwego organu od załatwienia sprawy - co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 1999 r. I SA 813/99 (niepubl.), podkreślając, że przedmiotem oceny Centralnej Komisji nie jest wprost sama rozprawa naukowa, lecz uchwała nadająca stopień naukowy, będąca wyrazem przekonania o wartości naukowej rozprawy. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji, jak również decyzja poprzedzająca, podjęte zostały przez organ kolegialny Centralnej Komisji – prezydium Centralnej Komisji. Decyzji z dnia [...] października 2002 r. nie podpisał prof. F. K., natomiast decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. nie podpisał prof. O. A., a zatem obie decyzje organu kolegialnego nie zostały podpisane przez wszystkich jego członków. Należy zauważyć, że decyzje wydawane przez organ kolegialny stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji - zgodnie z art. 107 § 1 kpa. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 1109/00, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt III RN 135/03, OSNP 2004/16/274; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 455/02, Wokanda 2003/7-8/76), ponieważ organ kolegialny działa in corpore (w komplecie), podpis powinien być złożony przez wszystkich członków organu kolegialnego. A zatem decyzja organu kolegialnego podpisana przez niektórych tylko członków prezydium Centralnej Komisji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W tych okolicznościach należy stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.