II SA/Kr 1611/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółki z o.o., reprezentowanej przez pełnomocnika, adwokata Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 maja 2002 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W dniu 25.03.1998r. "S." sp. z o.o. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "kompleks handlowo-usługowy wraz z ekologiczną stacją paliw i restauracją typu fast-food" na działkach nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10" i "11" (wniosek posługuje się oznaczeniem "12") w O. przy ul. D. i N. W dniu 20.03.2000 r. "S." sp. z o.o. złożyła kolejny wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "stacja paliw S. i obiekt gastronomiczny typu fast-food" przy ul. D. i N. w O. na działkach nr "1", "2", "3", "4", "5", "6", "10", "11", "13". Prezydent Miasta O. decyzją z dnia [...].07.2000 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: stacji paliw płynnych wraz z myjnią samochodową, sklepem i wiatą, restauracją typu fast-food, drogami dojazdowymi, infrastrukturą techniczną, zbiornikami paliw oraz przyłączami mediów. Po wniesieniu odwołania i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 2.05.2002 r. uchyliło zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...].07.2000 r. w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji paliw płynnych oraz zbiorników paliw i w tym zakresie odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję tę otrzymała spółka "S." sp. z o.o. w dniu 17.05.2002 r. i w dniu 13.06.2002 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, żądając uchylenia decyzji organu odwoławczego w części uchylającej poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta O. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentacje zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. stwierdził nieprawidłowość w doręczeniu zawiadomienia o terminie rozprawy, kierowanego do pełnomocnika skarżącej spółki - adwokata Z.G. oraz uczestników na prawach stron: Towarzystwa N., "I." spółki z o.o. oraz Stowarzyszenia Z. (akta sprawy, karta nr 42-44). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 13.06.2002 r. spółka "S." sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, adwokata Z.G., wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W niniejszej sprawie po ustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 30 marca 2006 r. nieprawidłowości w doręczeniu zawiadomienia o jej terminie w stosunku do pełnomocnika skarżącej spółki, adwokata Z.G. oraz uczestników na prawach stron: Towarzystwa N., "I." spółki z o.o. oraz Stowarzyszenia Z., Sąd ten zobowiązał pełnomocnika spółki "S." sp. z o.o. o podanie prawidłowych adresów uczestników na prawach stron. W dniu 18.04.2006 r. do Sądu wpłynęło pismo skierowane przez pełnomocnika spółki "S." sp. z o.o. adwokata Z.G. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi i wnoszące o umorzenie postępowania. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu, poza przypadkiem, gdy zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. Oznacza to, że w przypadku złożenia przez skarżącą stronę wniosku o cofnięcie skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy uznanie cofnięcia skargi za skuteczne nie spowodowałoby bądź to obejścia prawa bądź utrzymania w mocy decyzji zawierającej przynajmniej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2.05.2002 r. nie zawiera żadnej z wad wymienionych art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja ta bowiem została wydana przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ administracyjny, nie dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została prawidłowo skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, nie wywołałaby czyn zagrożony karą w razie jej wykonania i nie zawiera wadę powodującą j ej nieważność z mocy prawa (art. 156 § l pkt l - 7 k.p.a.). Decyzja objęta skargą spółki "S." sp. z o.o. nie zmierza również do obejścia prawa. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w tej sprawie cofnięcie skargi jest wiążące dla Sądu. Taka zaś sytuacja oznacza, że bezprzedmiotowym stało się również samo postępowanie sądowe, co z kolei nakłada obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może - poza zakresem wyznaczonym art. 60 P.p.s.a. - prowadzić dalszej kontroli i oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Ponieważ w tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się do zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.