II SA/Wa 2118/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. H. z dnia [...] listopada 2005r. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999r. sygn. akt II SA 1070/99 oddalającym skargę L. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999r. nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego postanawia: - odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 16 listopada 1999r. sygn. akt II SA 1070/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę L. H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999r. nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatku wyrównawczego. W dniu [...] listopada 2005r. L. H. złożył na Biurze Podawczym Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem. Skarga ta została następnie przekazana według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 9 grudnia 2005r. W skardze L. H. powołując się na przepisy art. 273 § 2 oraz art. 175 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) podniósł, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało wydane na podstawie nieprawdziwych okoliczności faktycznych, bowiem Sąd przyjął, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 1996r. utrzymał skarżącemu stopień etatowy [...] i grupę uposażeniową [...]. W ocenie skarżącego NSA błędnie również przyjął, że do sędziów wojskowych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992r. Nr 5, poz. 18 ze zm.) czemu z kolei przeczy treść wydanego, w jego sprawie, w dniu 25 lutego 2002r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 29/01. Ponadto Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w chwili orzekania w dniu 16 listopada 1999r. nie było znane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 listopada 2005r. oznaczone sygn akt. P 20/04, a opublikowane w Dzienniku Ustaw w dniu 16 listopada 2005r, które, jak wskazał skarżący, ma charakter okoliczności mogącej mieć wpływ na wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z treścią art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W myśl art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczenia tego Sądu są prawomocne. Oznacza to, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II SA 1070/99 stał się prawomocny z dniem jego wydania, tzn. z dniem 13 listopada 1999r. Natomiast skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem L. H. złożył w dniu [...] listopada 2005r. Zestawiając datę uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z datą wniesienia skargi, stosownie do treści art. 278 ustawy -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z przekroczeniem pięcioletniego terminu (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 listopada 2004r.). Trzeba przy tym dodatkowo podkreślić, że skarżący jako podstawy restytucyjnej nie powołał braku możliwości działania w postępowaniu lub swojej nienależytej reprezentacji. Tym samym skarga o wznowienie postępowania z dnia 28 listopada 2005r. jest niedopuszczalna i z mocy art. 278 w zw. z art. 280 § 1 powołanej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.