II SAB/Bk 30/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w B. w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty dodatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 12 września 2005r. do P. Oddziału Wojewódzkiego NFZ wpłynął wniosek skarżącej J. B. dotyczący wydania decyzji w trybie art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) w przedmiocie ustalenia, czy na członku zarządu spółki z o.o. spoczywa obowiązek zapłacenia dodatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zawartej przez spółkę umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków jej zarządu. Skarżąca po uprzednim wezwaniu Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 25 października 2005r. do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę na bezczynność organu wyrażającą się w niedopełnieniu obowiązku z art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) tj. nie wydaniu przez Dyrektora decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia, czy na skarżącym jako członku zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spoczywa obowiązek zapłacenia dodatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zawartej przez spółkę umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków zarządu spółki, zatrudnionych w niej na umowę o prace. W związku z powyższym wniesiono o nakazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Dyrektorowi P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz. U. Z 2004 r., Nr 210, poz. 2135 ze zm.) oraz na podstawie art. 180 § l Kodeksu postępowania administracyjnego ze względu na fakt, iż zakres przedmiotowy niniejszej sprawy mieści się w materii, w której wskazany organ ma obowiązek wydania decyzji w indywidualnej sprawie, stosownie do brzmienia art. 109 § l oraz § 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Odpowiadając na skargę Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga jest niezasadna ewentualnie o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wskazano, że brak było podstaw do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 109 ust. l i 2 cyt. ustawy Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ rozpatruje indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, do których zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Do w/w spraw nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Wydanie decyzji w zakresie ustalenia czy na spółce spoczywa obowiązek naliczenia i pobrania składek na ubezpieczenie zdrowotne od wartości poniesionych przez spółkę wydatków na wykupienie przedmiotowej polisy, wykracza poza kompetencje Dyrektora Oddziału NFZ, określone w art. 109 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Podkreślono, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa właściwym rzeczowo i miejscowo do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., do którego w dniu 30 listopada 2005r. przekazany został przedmiotowy wniosek, o czym skarżąca została poinformowana. Podniesiono, że Dyrektor P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia działał w granicach kompetencji przyznanych mu przez ustawę o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zaś do naruszenia prawa doszłoby właśnie poprzez nieprzekazanie wniosku skarżącego właściwemu Oddziałowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wydanie decyzji w sprawie objętej złożonym wnioskiem, tj. w sprawie zastrzeżonej do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Mając powyższe na względzie przedmiotowy wniosek należało przekazać do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. - zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową. Wojewódzki Sad Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. W myśl postanowień art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia jednakże, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 tejże ustawy tj. aktów innych niż: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie w sprawie, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na bezczynność polegającą na powstrzymaniu się od wydania w terminie decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie, skarżący jest zobowiązany w pierwszej kolejności wykorzystać środek prawny określony w art. 37 Kpa tj. złożyć zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W związku z tym, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie złożył takiego zażalenia na nie załatwienie w terminie sprawy dotyczącej wydania decyzji w trybie art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), należy uznać, że skargę na bezczynność Dyrektora P. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, złożono jeszcze przed wyczerpaniem środków zaskarżenia w związku z czym skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd w trybie art. 58 §1 pkt 6) i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).