II SA/Bd 939/05

Dnia 24 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) asesor WSA Anna Klotz Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi Aliny Ł. i Mirosława Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. II SA/Bd 939/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2001 r. nr [...] Prezydent Miasta T. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu Inwestycyjnemu "B." Sp. z o.o. w T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (część A i B) pięciokondygnacyjnego, czteroklatkowego, z 44 mieszkaniami i lokalami usługowymi, 17 stanowiskami parkingowymi i 13 garażami w podpiwniczeniu przy ul. [...] (działki geodezyjne nr [...]) w T. oraz wyszczególnionych w pozwoleniu przyłączy, drogi, chodników i parkingów. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] 2001 r.. Na wniosek Mirosława Ł. i Aliny Ł. - współwłaścicieli od dnia 22 października 2001 r. sąsiadujących z terenem inwestycji działek nr [...] Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...] 2002 r. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w powyższej sprawie postępowanie zakończone bez ich udziału, a następnie decyzją z dnia [...] 2003 r. orzekł o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] 2001 r. i odmowie jej uchylenia z przyczyn wskazanych w art. 146 § 2 k.p.a. gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w związku z uchyleniem decyzji z dnia [...] 2003 r. przez Wojewodę [...], Prezydent Miasta T. wydał w dniu [...] 2003 r. decyzję kolejny raz orzekająca o stwierdzeniu wydania z naruszeniem przepisów procedury decyzji o pozwoleniu na budowę i odstąpieniu od jej uchylania z powodu okoliczności wymienionych w art. 146 § 2 k.p.a., zaś Wojewoda [...] decyzję tę utrzymał w mocy. W wyniku wniesionej przez Mirosława i Alinę Ł. od decyzji organu II instancji z dnia [...] 2003 r. skargi, w której zarzucili usytuowanie budynku niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, powodujące zacienienie ich działek, brak ustosunkowania się do przedłożonej przez nich analizy zacienienia oraz sprzeczne z § 28 i 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 1999, nr 15, poz. 140; ze zm.) rozwiązanie odpływu wody opadowej z dachu mogące powodować zalewanie tychże działek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 r. sygn. SA/Bd 2556/03 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał na konieczność jednoznacznego ustosunkowania się do zarzutu niezgodności usytuowania budynku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 sierpnia 2001 r. poprzez odniesienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do warunków pozwolenia na budowę i stwierdzenie, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z ustaleniami planu. Poza tym z uzasadnienia wyroku wynika, iż dysponując sporządzoną z własnej inicjatywy analizą zacienienia działek [...] organ winien ustosunkować się do opinii rzeczoznawcy w tym zakresie sporządzonej na zlecenie skarżących i ocenić, czy zacienienie działek ma znaczenie z punktu widzenia prawa budowlanego, a nadto zarzut w przedmiocie spływu wód opadowych organ winien ocenić mając na uwadze etap zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie późniejsze fakty dokonane. W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewoda [...] wydał w dniu [...] 2004 r. decyzję uchylającą decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2003 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem treści uzasadnienia tegoż wyroku. Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Prezydent Miasta T., po ponownym przeprowadzeniu wznowionego postępowania, stwierdził na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. wydanie z naruszeniem prawa proceduralnego polegającym na nie włączeniu jako strony Aliny i Mirosława Ł. do postępowania, decyzji ostatecznej z dnia [...] 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] w T. i jednocześnie orzekł o odmowie jej uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania musiałaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z podsumowania przeprowadzonej dodatkowo (poza dwoma znajdującymi się w aktach administracyjnych wykresami nasłonecznienia) przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w T. z uwzględnieniem obowiązującego w dniu [...] 2001 r. stanu prawnego, analizy nasłonecznienia i zagospodarowania działek nr [...] położonych przy ul. [...] wynika, że wymagania dotyczące minimalnej odległości pomiędzy budynkami (przesłanianie) i czasy nasłonecznienia pokoju mieszkalnego umożliwiają lokalizację budynku mieszkalnego wielorodzinnego na wymienionych działkach. W opinii zaś dotyczącej odprowadzania wód deszczowych bezpośrednio na teren budynku mieszkalnego wielorodzinnego rzeczoznawca NOT zamieścił stwierdzenie, iż uwzględniając dane dotyczące różnicy poziomów terenu i chłonności gruntu zaprojektowane rozwiązanie odprowadzania wód opadowych uważa się za poprawne. Zatem zdaniem organu, zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany został wykonany z uwzględnieniem art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Poza tym z uzasadnienia decyzji wynika, że ponownie analizując projekt budowlany nie stwierdzono niezgodności zastosowanych rozwiązań z decyzją o warunkach zabudowy, zwłaszcza z jej punktami 3 i 12 orazz zapisem obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą MRN nr [...] dla jednostki planistycznej J 20 MW, w związku z czym spełnia on wymogi przewidziane w art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Reasumując, po rozpatrzeniu zgłoszonych zarzutów i przeanalizowaniu zebranych materiałów organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] 2001 r.. Odwołując się od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. i zarzucając błędne zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a., Mirosław i Alina Ł. podnieśli, ze zlokalizowanie bez analizy nasłonecznienia pięciopiętrowego budynku w odległości 6 metrów od granicy należących do nich działek będzie miało ten skutek, iż budynek wzniesiony na tychże działkach będzie musiał być oddalony nie mniej niż 10 m od granicy, gdyż takie odległości wynikają z wykonanych w toku wznowienia postępowania na zlecenie organu analiz nasłonecznienia. Zatem nie będą mogli realizować swych praw do gruntu w takim samym stopniu, jak dysponent gruntu zabudowanego wskazanym obiektem. Zmniejszenie obszaru możliwej zabudowy działek [...] wpłynęło negatywnie na ich walory użytkowe, a w konsekwencji - na korzyści, jakie mogliby czerpać z komercyjnych gruntów (teren przeznaczony pod mieszkalnictwo o wysokiej intensywności zabudowy). Odwołujący się wskazali także na niezgodność pozwolenia na budowę wielomieszkaniowego budynku z pkt 3 decyzji z dnia [...] 2001r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w świetle którego ich zdaniem wydanie pozwolenia na budowę winno być poprzedzone analizą, czy realizacja prawa własności na gruncie przy ul. [...] nie ogranicza praw własności nieruchomości przy ul. [...]. Nie uwzględniając odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ II instancji nie dopatrzył się niezgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również z przepisem § 13 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. 1999 r., nr 15, poz. 140; ze zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że jakkolwiek usytuowanie spornego budynku mieszkalnego w odległości 6 m od granicy działek Mirosława i Aliny Ł. spowoduje konieczność odsunięcia planowanego w nieokreślonej perspektywie na tych działkach domu wielorodzinnego na minimum 10 m od granicy, to jednak istnieje możliwość budowy na tym terenie. Alina i Mirosław Ł. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie i zarzucając, iż sankcjonuje ona wydaną przez Prezydenta Miasta T. z naruszeniem prawa, skutkującą naruszeniem ich istotnych interesów, decyzję. W skardze podobnie jak w odwołaniu wskazali, iż wzniesienie budynku przy południowej granicy ich nieruchomości w istotny sposób wpływa na możliwość jej zabudowy, a tym samym pozwolenie na jego budowę wydano z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 5 kodeksu cywilnego. Mając na uwadze zasadę równości obywateli wobec prawa należało, według skarżących, projektować zabudowę sąsiednich nieruchomości w odległości 8 metrów od granicy, a wówczas uzyskaliby dla siebie powierzchnie użytkową gruntu zwiększoną w stosunku do aktualnej o co najmniej 300 m-. Poza tym wydając pozwolenie na budowę nie zastosowano się do wymogów określonych w pkt 15 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (gdyż ograniczono ich uprawnienia) i w punkcie 3 tej decyzji (nie zachowano przepisowych odległości między obiektami w następstwie nie dokonania analizy wzajemnego oddziaływania przewidzianych do wniesienia budynków). W warunkach zabudowy nie było tez zgody na podniesienie terenu o około 0,60 m oraz odprowadzanie wody deszczowej w grunt przy granicy sąsiada. Sposób odprowadzania wody pozostaje również w sprzeczności z § 28 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Skarżący nadto podkreślili, iż organy obydwu instancji, wbrew wskazaniom zawartym w wyroku WSA z dnia 26 lutego 2004 r., nie udzieliły odpowiedzi na pytanie, czy pozwolenie na budowę zgodne jest z przepisami prawa miejscowego - planem zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od tego w skardze wskazali na uchybienia, jakimi według nich dotknięta jest sama decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 sierpnia 2001 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie po uzupełnieniu wznowionego postępowania zgodnie ze wskazaniami wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. SA/Bd 2556/03, tego rodzaju wady nie występują, a kończąca postępowanie decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w trakcie jej podejmowania przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Decyzja z dnia [...] 2001 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę poprzedzona została wydaniem w dniu [...] 2001 r. ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, opartej na przepisie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 r. Nr 15, poz. 139). Stosownie do art. 43 wymienionej ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż decyzja w powyższym przedmiocie rozstrzyga o zgodności usytuowania inwestycji z takim planem, a w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie organ bada i ocenia interesy stron głównie w granicach określonych ustaleniami planu. Należy bowiem odróżnić zakres ochrony interesów stron podlegający badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 42 ust 1 pkt 5) od zakresu badania w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, który jest znacznie szerszy i znajduje oparcie w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wynika to z faktu, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy wytycza jedynie ogólne, podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, które wiążąc projektanta i organ wydający pozwolenie na budowę przesądzają z punktu widzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o jej ukształtowaniu na kolejnym etapie procesu budowlanego, gdzie podlegają one dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych. Wydając 1 sierpnia 2001 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Prezydent Miasta T. stwierdził tym samym zgodność usytuowania przy ul [...] w T. budynku wielomieszkaniowego z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta T., zatwierdzonym uchwałą MRN nr [...] z dnia [...] 1986 r., w którym to planie teren powyższej inwestycji oznaczony symbolem J 20 MW przeznaczony jest jak wynika z wypisu planu, pod mieszkalnictwo o wysokiej intensywności zabudowy - osiedle [...]. Wypis, poza dodatkowym stwierdzeniem "teren częściowo położony w strefie ochrony XIX-wiecznej architektury uznanej za zabytkową", nie zawiera żadnych dodatkowych ustaleń, które należałoby ująć w decyzji o warunkach zabudowy. Stąd też w decyzji z dnia 1 sierpnia 2001r. nie zamieszczano rozstrzygnięć władczych stanowiących konkretyzację norm prawa materialnego, w tym w zakresie ochrony interesów osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew twierdzeniom skarżących sformułowania punktów 3 i 15 tejże decyzji nie są skonkretyzowaniem warunków dotyczących ochrony interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Punkt 15, w którym stwierdza się, że niniejsza decyzja nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, będący powtórzeniem treści art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ma charakter informacyjny. Z kolei pkt 3 zawiera tylko ogólne wskazania dotyczące zachowania przepisowych odległości od granic nieruchomości, które to odległości niezależnie od tego, czy jest o nich mowa w decyzji o warunkach zabudowy, czy też nie, organ wydający pozwolenie na budowę w konkretnej sprawie winien, mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 1 "c- prawa budowlanego, uwzględnić. Bezzasadny jest w związku z tym zarzut skargi nie zastosowania się przez Prezydenta Miasta T. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] 2001 r. do wymogów decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo zauważyć należy, że jakkolwiek w decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza się o usytuowaniu obiektu w określonym ściśle na załączonej do niego mapie sytuacyjno-wysokościowej miejscu, to odległość najbardziej wysuniętej części budynku przy ul. [...] od granicy działki nr [...] na mapie stanowiącej integralną część decyzji z dnia [...] 2001 r. wynosi 6 m, to jest tyle, o ile zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oddalony jest od tejże działki zrealizowany już obiekt. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta T. wydając pozwolenie na budowę związany był treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 sierpnia 2001 r.. Stosownie do wskazań wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 lutego 2004 r. organ zbadał dodatkowo we wznowionym postępowaniu zgodność warunków wydanego pozwolenia na budowę z planem zagospodarowania miasta z 1986 r. wyprowadzając, w ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowy wniosek o braku sprzeczności pozwolenia z aktem prawa miejscowego. Podkreślić trzeba, że z uwagi na unormowanie art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak nawet wadliwa decyzja o warunkach zabudowy wiązałaby Prezydenta Miasta przy wydawaniu w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę dopóki nie zostałaby wyłączona w odrębnym postępowaniu przewidzianym w art. 157 § 2 k.p.a. z obrotu prawnego. Jako trafne uznać należy zajęte w orzecznictwie NSA w kontekście art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. stanowisko, iż jakkolwiek zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit "a" prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę istnieje obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, to celem tego obowiązku nie jest kwestionowanie oceny wyrażonej w decyzji o warunkach zabudowy lecz sprawdzenie czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skoro Prezydent Miasta T. związany był treścią własnej decyzji ostatecznej z dnia 1 sierpnia 2001 r., to niewątpliwe przesądziła ona o możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) zabudowy budynkiem wielomieszkaniowym nieruchomości przy ul. [...], nie przesądzając jednak m.in. o wysokości obiektu, czy też jak uzasadniono, o dokładnym jego usytuowaniu na tejże nieruchomości. Rozstrzygnęło o tym zatwierdzenie projektu budowlanego, którego częścią składową jest projekt zagospodarowania terenu. W projekcie budowlanym, podobnie jak w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziano, jak już wskazano, usytuowanie najbardziej wysuniętej w kierunku północnym części budynku wielomieszkaniowego w odległości 6 m od granicy należącej do skarżących działki nr [...] w sytuacji, gdy zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 1999 r., Nr 15, poz. 140) dopuszcza się zabudowę budynkiem zwróconym w stronę granicy sąsiednich działek ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 4 m od granicy. Niewątpliwie więc powyższy przepis przy wydawaniu kwestionowanego pozwolenia na budowę nie został naruszony. § 13 cyt. rozporządzenia reguluje odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów w aspekcie zapewnienia naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń z uwzględnieniem m.in. przepisu § 60, w myśl którego pokój mieszkalny winien mieć zagwarantowany czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8.00 i 16.00. Obiekt, którego dotyczy pozwolenie na budowę nie jest przesłaniany żadnym budynkiem, w tym od południowej strony, to jest od ulicy [...]. Działki skarżących nr [...] nabyte przez nich na krótko przed wydaniem pozwolenia na budowę nie są zabudowane budynkami mieszkalnymi, jak również, jak wynika z akt sprawy, nie jest prowadzone postępowanie administracyjne związane z realizacją na nich tego rodzaju inwestycji w przyszłości. Skoro § 13 i 60 rozporządzenia dotyczą zapewnienia odpowiedniego oświetlenia w pomieszczeniach mieszkalnych budynku, w tym w budynku, który zostanie zrealizowany na podstawie wydanego już pozwolenia na budowę, zaś na działkach skarżących nie ma obiektów mieszkalnych, nie można mówić o naruszeniu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] 2001 r. także i tych unormowań. Zacienienie przez projektowany przy ul [...] budynek wyłącznie tylko części terenu sąsiednich działek nie jest objęte treścią wymienionych przepisów i wynikającymi z nich dla inwestora ograniczeniami. Dodatkowo zauważyć należy, że w sporządzonej w Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T. analizie czasu nasłonecznienia i zagospodarowania działek nr 416,418,419 stwierdzono, iż będzie istniała możliwość ich zabudowy z uwzględnieniem przewidzianych w przepisach budowlanych wymogów, przy zachowaniu od domu wielomieszkaniowego odległości 16 m. W świetle ustaleń i wniosków zawartych w opinii rzeczoznawcy dotyczącej odprowadzania wód deszczowych bezpośrednio na teren budynku wielomieszkaniowego, Sąd nie podziela poza tym zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia § 28 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Skoro nie istnieje możliwość podłączenia rur spustowych z dachu i z terenu do istniejącej kanalizacji, należy przyjąć dopuszczalność odprowadzania wód opadowych na własny teren, zaś przy istniejącej chłonności gruntu za poprawne rzeczoznawca uznał zaprojektowane rozwiązanie odprowadzania tychże wód. Właściciel nieruchomości może skutecznie kwestionować w zakresie inwestycji budowlanych na działkach sąsiednich tylko takie działania, które naruszają jego uzasadniony interes. Z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wynika, iż o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich można mówić jedynie w sytuacji, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Zatem stwierdzenie w niniejszej sprawie braku naruszeń unormowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. 1999 r., nr 15, poz 140) oznacza, iż nie został poprzez wydanie kwestionowanego pozwolenia na budowę naruszony interes skarżących w rozumieniu ust. 1 pkt 9 i ust. 2 powyższego przepisu w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania w sprawie rozstrzygnięć. Oczekiwania stron pozostające poza ochroną wynikającą z art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy powinny być brane pod uwagę i w odpowiednim stopniu uwzględnione przy wydawaniu pozwolenia na budowę, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora, czy względy społeczne. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy skutecznego kwestionowania legalności pozwolenia na budowę, jako naruszającego uzasadnione interesy osób trzecich. Jakkolwiek współwłaściciele działek nr [...] mają niewątpliwie interes w jak najlepszym wykorzystaniu ich terenu, jednak nie jest to interes uzasadniony, o którym mowa w prawie budowlanym. W związku z podniesionymi w skardze zarzutami dotyczącymi wad decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 sierpnia 2001 r. stwierdzić należy, że mogłyby być one rozpatrzone tylko w odrębnym postępowaniu zawisłym w sądzie administracyjnym w wyniku skargi wniesionej od tej decyzji. Uznając, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę domu wielomieszkaniowego przy ul [...] w T. pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego, w związku z czym zachodziły przesłanki do oparcia kończącej wznowione postępowanie decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. na przepisach art. 151 § 2 i 146 § 2 k.p.a., a zatem utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jak w sentencji.