II SAB/Wa 51/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie "niewydania decyzji w sprawie roszczeń finansowych" postanawia -odrzucić skargę- W niniejszej sprawie J. D. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie "niewydania decyzji w sprawie roszczeń finansowych". Wniósł o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. W skardze do Sądu J. D. wskazał, iż zarówno Komendant Centrum, Szkolenia Łączności i Informatyki w [...], jak również Dyrektor Wojskowego biura Emerytalnego w [...] nie podjęli odpowiednich czynności w związku z żądaniem skarżącego w sprawie wydania nowego zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego i w tej sytuacji wystąpił on do Ministra Obrony Narodowej z zażaleniem na bezczynność "instytucji wojskowych podporządkowanych Ministrowi". Tymczasem w świetle obowiązujących przepisów prawa i utrwalonego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) jest swoistym środkiem prawnym przysługującym na zachowanie się organu administracji publicznej i postępowanie wszczęte na skutek jego wniesienia nie prowadzi do wydania aktu lub czynności, które podlegają kontroli sądowo-administracyjnej. W niniejszej sprawie Minister Obrony Narodowej nie był zobowiązany do wydania decyzji w zakresie żądania skarżącego. Dlatego nie można uznać, iż organ pozostawał w bezczynności. Jednocześnie należy wskazać, że Minister Obrony Narodowej udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 31 sierpnia 2005 r., w którym zawarł obszerne wyjaśnienia dotyczące jego wniosku z dnia 4 sierpnia 2004 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.