I OZ 498/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 342/06 zasądzające od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 62 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie żądania wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: 1) oddalić zażalenie; 2) sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 342/06, w ten sposób, że w miejsce daty zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. "[...]" wpisać "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 342/06 zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego A. C. kwotę 62 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że do niezbędnych kosztów postępowania, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a). Skarżący domagał się zwrotu kosztów w wysokości 144 zł, na którą to kwotę składały się: dojazd na rozprawę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 31 maja 2006 r. i powrót do miejsca zamieszkania (62 zł) oraz posiłek (10 zł), a ponadto taka sama podróż w dniu 18 września 2006 r. w celu uzyskania wyroku z uzasadnieniem. Sąd podniósł, że art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. Nr 49, poz. 445, ze zm.) stanowi, iż za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji. Można przyjąć, że koszt dojazdu z K. do K. i z powrotem zamykał się kwotą 62 zł i był uzasadniony w dniu 31 maja 2006 r., tj. w dniu rozprawy. W ocenie Sądu nie można uznać, aby przyjazd w sprawie uzyskania uzasadnienia wyroku był konieczny. Sąd podkreślił, że tzw. strawne w wysokości 9 zł, nie należy się skarżącemu skoro nie wykazał on, iż pobyt w sądzie i podróże w obie strony łącznie trwały ponad 12 godzin. Zgodnie z internetowym rozkładem jazdy podróż z K. do K. trwa 2 godz. 18 m. Rozprawa trwała od 11:30 do 12:40. Nie można więc przyjąć, że łącznie z podróżą, pobytem w Sądzie - skarżący przekroczył określony limit 12 godzin. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. C., wnosząc o jego uchylenie. W treści zażalenia skarżący podniósł, że postanowienie jest rażąco niesprawiedliwe i merytorycznie nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że niezbędność kosztów postępowania podlega ocenie sądu i jest uzależniona od konkretnych okoliczności sprawy. Sąd powinien każdorazowo rozważyć, czy czynność, która spowodowała koszty była w ujęciu obiektywnym potrzebna do realizacji praw strony oraz czy i do jakiego poziomu poniesione koszty stanowiły także z obiektywnego punktu widzenia wydatek konieczny. Stosownie do treści art. 205 § 3 P.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne, tj. dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym. Art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 dekretu pozwala stronie zamieszkałej w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, żądać zwrotu kosztów dojazdów do sądu. Za koszty podróży uznaje się przy tym koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 4 ust. 1 dekretu). Dodać jednak trzeba, że prawo do żądania należności przewidzianych w art. 2-5 służy osobie wezwanej, jeżeli się stawiła, choćby przesłuchana nie została, zaś osobom, które zgłosiły się bez wezwania sądu, należności przewidziane w art. 2-5 mogą być przyznane tylko w przypadku, jeżeli zostały przez sąd przesłuchane (art. 6 ust. 1 i 3 w zw. z art. 13 dekretu). Analiza złożonego przez skarżącego spisu kosztów poniesionych w sprawie (k. 146) prowadzi do wniosku, że żąda on niektórych kosztów, których zwrot nie jest przez ustawę przewidziany. Dotyczy to kosztów dojazdu do Sądu w celu uzyskania uzasadnienia wyroku jak również wyżywienia w podróży (diety). Wydatki te nie stanowiły kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tych okolicznościach prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł na rzecz skarżącego jedynie zwrot kosztów związanych z przejazdem na rozprawę w dniu 31 maja 2006 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. Ponadto mając na uwadze, że w komparycji zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji dopuścił się oczywistej omyłki w dacie zaskarżonego postanowienia przez niewłaściwe wpisanie "[...]." zamiast "[...].", Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu tę oczywistą omyłkę sprostować na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a. | |